Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Let’s put an end!

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Τρίτη, 30 Ιανουαρίου, 2007

Το να προσπαθείς να εκφράσεις τις σκέψεις σου είναι μία περίεργη διαδικασία, στην οποία επιχειρείς να ξεδιπλώσεις πλήρως όλα όσα σκέφτεσαι και πιστεύεις. Το μυαλό σου τριγυρνάει από ένα θέμα και προσπαθεί να το προσεγγίσει και αναρωτιέσαι συνέχεια με ποιον τρόπο θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Φοβάσαι μήπως αυτά που γράφεις θα κριθούν και μήπως δεν είναι τίποτα παραπάνω, στην τελική, παρά χαζά και ανούσια κείμενα, τα οποία στα μάτια των άλλων δε θα αποτελέσουν τίποτε απολύτως, ενώ στα δικά σου θα είναι κάτι πραγματικά σημαντικό, μοναδικό, κάτι που θα σε εκφράζει και θα σε ορίζει.

Επειδή, ακριβώς, πέρασε αρκετός καιρός από τότε που άνοιξα αυτό το blog, που κατέληξε να φιλοξενεί κυρίως τις σκέψεις μου, πιστεύω ότι έφτασε η ώρα να δώσω τον πραγματικό χαρακτήρα που του αρμόζει. Από σήμερα, λοιπόν, το blog θα φιλοξενεί νέα για το χώρο των ανατολικών RPGs, αναδημοσιεύσεις από άλλα site κατά κύριο λόγο, reviews και αναλύσεις γραμμένα από εμένα, μερικά νέα γενικότερα από το χώρο των videogames, αναλύσεις και κριτικές ταινιών και αργότερα ίσως βιβλίων, επίσης καθαρά προσωπικές, videos από το youtube με ενδιαφέρον, πάλι κυρίως για τα videogames. Ο κατάλογος με προσωπικές μου σημειώσεις και σκέψεις θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά θα σταματήσει να είναι ενεργός. Υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να γίνουν κάποια posts στο μέλλον, αλλά και πάλι είναι σχεδόν απίθανο. Το γεγονός ότι το κείμενο που γράφω θα κριθεί άμεσα από πολλούς με επηρεάζει πολύ αρνητικά και με περιορίζει πολύ. Προτιμώ, λοιπόν, να «αποσυρθώ» ακριβώς για να μπορέσω να αφιερώσω το χρόνο που χρειάζεται σε αυτό που γράφω και όχι απλώς να γράφω κάτι για να «βαθμολογηθεί». Δυστυχώς πολλές φορές το έβλεπα έτσι και τώρα το έχω συνειδητοποιήσει. Ελπίζω, μόνο, να βρω ξανά το χρόνο και την όρεξη να ασχοληθώ με το blog, γιατί τον τελευταίο καιρό το παράτησα για τα καλά.Cheers!

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | 2 Comments »

Just fuck yourselves…well something like that :P

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου, 2007

Τελικά όσο μεγαλώνεις χαζεύεις. Περάσαμε από πολλά στάδια, διαμορφώνουμε ακόμα και τώρα το χαρακτήρα μας, γνωρίζουμε όλο και περισσότερα πράγματα καθημερινά και προσπαθούμε συνέχεια για κάτι καλύτερο. Πολλές φορές, όμως, βλέποντας τον υπόλοιπο κόσμο γύρω σου και κυρίως τους φίλους σου τους κολλητούς και αγαπημένους, παρατηρώντας την αλλαγή της συμπεριφοράς τους με το πέρασμα των χρόνων, αναρωτιέσαι πού πραγματικά ωθεί ο καθένας τον εαυτό του και πόσο πιθανόν διαφορετικός είσαι από τους υπόλοιπους.

Σίγουρα ο καθένας δεν μπορεί να έχει τις ίδιες εμπειρίες. Μπορεί εσύ να έχεις ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα από τον άλλον και να έχεις μπει στη διαδικασία να σκεφτείς κάποιες καταστάσεις πολύ πιο διεξοδικά, επομένως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν για τη συμπεριφορά του. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχει κάτι σαν «κώδικας» συμπεριφοράς, ίσως μία κοινή ηθική, που ορίζει κάποια πράγματα και ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος και το καλό από το κακό. Αυτό ακριβώς σε οδηγεί στο να ασκήσεις την κριτική σου, η οποία πηγάζει καθαρά και μόνο από μία εποικοδομητική αυτοκριτική και αυτογνωσία, για τους άλλους και να ορίσεις τη βαρύτητα και το χαρακτήρα που θα δώσεις στις σχέσεις σου με αυτούς.

Μεγαλώνοντας και περνώντας από την πλέον καθοριστικότερη περίοδο της ζωής σου για τη θεμελίωση των βάσεων του χαρακτήρα σου, δηλαδή του λυκείου, αλλάζεις συνέχεια και προσπαθείς να γίνεις όλο και καλύτερος. Οι ανασφάλειες και οι περιέργειες, υπολείμματα της σχολικής περιόδου, αποτελούν την κύρια ασχολία σου και αυτά προσπαθείς να ξεπεράσεις, να διορθώσεις, προσπαθείς δηλαδή να γίνεις αυτός που πάντα ήθελες να γίνεις. Αυτός ο αγώνας κρατάει πάρα πολύ καιρό και ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, γιατί ο άνθρωπος εκ του φυσικού του δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα, με την ευρύτερη έννοια της λέξης. Το ερώτημα είναι αν και ο ίδιος θα ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο. Το να έχεις κάτι να διορθώσεις σου δίνει κίνητρα για να συνεχίσεις, όταν όμως φτάσεις στο σημείο να μην έχεις τίποτε απολύτως να διορθώσεις τι θα κάνεις;

Παρατηρώντας, λοιπόν, τον κοινωνικό μου περίγυρο βλέπω μία χαοτική κατάσταση, όπου ο καθένας ανάγει τις ανασφάλειες του στα δυνατά του σημεία και δεν προσπαθεί να διορθώσει κάτι, απλώς να τα μπαλώσει, να τα παραμερίσει και στο τέλος να τα εξαφανίσει, τουλάχιστον φαινομενικά. Με αυτόν τον τρόπο όλα όσα κρύβει καταλήγουν να γίνουν οι κινητήριες δυνάμεις του και να ορίσουν πλήρως το ποιος πραγματικά είναι. Από τις ανασφάλειες τους πηγάζει η παραμικρή τους συμπεριφορά και στην προσπάθεια τους να τις αποκρύψουν, χάνουν το πλήρες νόημα σχεδόν κάθε τους πράξης και γίνονται απλώς ανασφαλή, χαμένα κορμιά, δίχως καμία δόση σωστής και εποικοδομητικής αυτοκριτικής. Τα άτομα αυτά πολλές φορές φτάνουν στο σημείο ενδόμυχα να θεωρούν τέλειους τους εαυτούς τους, όχι όμως πιστεύοντας κάτι τέτοιο φανερά και εκφράζοντας το. Οι πράξεις τους οι ίδιες, οι συμπεριφορές τους, οι απόψεις τους και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν όλες τους τις κουβέντες και απόψεις υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Οποιαδήποτε ασχολία τους προσπαθούν να την ανάγουν σε ότι πιο εποικοδομητικό υπάρχει, οποιαδήποτε συμπεριφορά τους στην απόλυτα σωστή, ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να προβάλουν τον εαυτό τους και το χαρακτήρα τους σαν κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό και συγκροτημένο.

Στην τελική αυτό που επιδιώκουν είναι απλώς η καλυτέρευση του εαυτού τους, ή απλώς η επίδειξη στους άλλους; Και αν τελικά το τελευταίο ισχύει, τι νόημα θα έχει να συναναστρέφεσαι και να δίνεις ιδιαίτερη σημασία σε τέτοια άτομα; Είναι κουραστικό να βρίσκεσαι συνέχεια μέσα σε ένα χώρο όπου επικρατεί ασταμάτητος ανταγωνισμός, όπου οτιδήποτε τείνει να είναι απλώς και μόνο μία προσπάθεια επίδειξης. Όλα τα λεγόμενα, όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές, μέχρι και ο ίδιος ο τρόπος σύνταξης και έκφρασης των ιδεών και των απόψεων προσπαθούν να κερδίσουν αυτόν τον ανταγωνισμό. Φτάνεις σε σημείο να σιχαίνεσαι τις συζητήσεις για τα θέματα που σε ενδιαφέρουν και για τα ενδιαφέροντα σου, γιατί απλώς ξέρεις ότι ο άλλος θα προσπαθήσει να πει κάτι καλύτερο από εσένα, όχι για τη συζήτηση και για την εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, αλλά για την επίδειξη και για την αίσθηση του καλύτερου.

Βαριέσαι και ψάχνεις άλλα άτομα, που προσπαθούν να ζήσουν με βάση τις ανασφάλειες τους, όχι ενστερνίζοντας αυτές, αλλά προσπαθώντας να τις καταπολεμήσουν. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι πολύ σημαντικό πράγμα, κυρίως όταν είναι η βάση κάθε ενέργειας μας. Ποτέ η σύγκριση δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο για την κρίση μας και ποτέ δεν πρέπει η κρίση να γίνεται με βάση τα αποτελέσματα μιας πράξης, αποκομμένης από τα πιθανά αίτια και κίνητρα που την προκάλεσαν.

Κουρασμένος, λοιπόν, από μία τεράστια δόση απόλυτων και δήθεν απόψεων και ανθρώπων, που φοβούνται να κοιτάξουν στον καθρέφτη το ποιοι πραγματικά είναι, αποφάσισα να αναθεωρήσω πολλά πράγματα και κυρίως τον τρόπο με τους οποίο εγώ ο ίδιος θα τους αντιμετωπίζω.

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | Leave a Comment »

Some things never change…others do!

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου, 2007

            Υπάρχουν στιγμές αναπόλησης των χρόνων και των εποχών που πέρασαν και εσύ συνεχίζεις την ζωή σου, δίχως να σβήνονται από τη μνήμη σου τα όσα πέρασαν, αυτές οι περίεργες και ευχάριστες στιγμές των περασμένων χρόνων. Κομμάτια αναμνήσεων που συνθέτουν αυτό που πλέον είσαι ανήκουν στο παρελθόν και το πέρασμα των χρόνων φθείρει την εικόνα τους, αλλοιώνοντας τα. Ξεχνάς και εσύ ο ίδιος αυτά τα μικρά πραγματάκια που σε έκαναν αυτό που είσαι και απλώς αφήνεσαι στο τώρα, δίχως να ενδιαφέρεσαι για όλα τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα της ζωής σου, δίχως ουσιαστικά να θυμάσαι πώς έγινες έτσι, από τι δοκιμασίες πέρασες για να αναπτύξεις την περίπλοκη σου προσωπικότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | Leave a Comment »

Damn the formalities :P

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου, 2007

Χεχε, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ποταπά bloggers, εγώ, ο master (τρομάρα μου), ΔΕΝ έτρεξα να κάνω post για «χρόνια πολλά», «καλές γιορτές» και άλλες τυπικές ευχές. Εγώ, λοιπόν, ως ο πλέον ώριμος και ψαγμένος blogger, ανοίγω τώρα ένα θέμα για να μιλήσω για την Πρωτοχρονιά.

Τα πράγματα κυλούσαν ομαλά. Παραμονή πρωτοχρονιάς είχα γυρίσει από την Αθήνα. Βγήκα με τους γονείς μου έξω πρωινιάτικα με βρεγμένα μαλλιά, κάτι που είχε κάποιες άσχημες συνέπειες στο βράδυ της πρωτοχρονιάς… Τέλος πάντων, εγώ ήμουν σίγουρος από τον προηγούμενο κι όλας μήνα ότι το δώρο για τον καινούριο χρόνο θα ήταν το αξιαγάπητο Wii για αυτό και έστειλα τον αδελφό να αγοράσει, πριν καν πάρουμε Wii, ένα Wii mote.

Την πρωτοχρονιά την πέρασα στο χωριό μου. Με το που μπήκα στο σπίτι, εφτά ώρες πριν το πλήρωμα του χρόνου, έριξα μία ματιά στις σακούλες με τα δώρα. Ήταν δύο, όχι μία μεγάλη. Παράξενο, σκέφτηκα. Μετά, όμως, σκέφτηκα πώς θα μπορούσε να χωρέσει ένα Wii μέσα σε δύο σακούλες :P . Οι ώρες κυλούσαν αργά και εγώ βαριόμουν. Highlights της βραδιάς το απίστευτο και πολύ φαΐ και η 7η φορά που είδα το Spirited Away. Κατά τα άλλα περίμενα να ανοίξω τις σακούλες για να δω τα δώρα :P .

ΚΑΙ ΝΑΙ, ήρθε η ώρα. Παίρνω εγώ τη σακούλα με το όνομα μου και ο αδελφός μου την αντίστοιχη δική του. Σκίζοντας το περιτύλιγμα με μεγάλη έκπληξη (τι μεγάλη δηλαδή, το περιεχόμενο το ήξερα, απλά ήθελα να δω πώς τα κατάφερε), βλέπω ότι ο πατέρας είχε βάλει στη μία σακούλα το ένα κομμάτι του κουτιού του Wii και στην άλλη το άλλο. Ευτυχώς κράτησε και το εξωτερικό κουτί, γιατί αλλιώς θα τον είχα σκοτώσει (η μανία του συλλέκτη).

Το Wii το είχα λιώσει σε φίλους, επομένως δε μου έκανε τεράστια εντύπωση. Έκανε, όμως, εντύπωση στον πατέρα μου… Παίζαμε 3 ώρες ασταμάτητα και ειδικά ο πατέρας μου δεν άφηνε το δικό του Wii mote. Το αστείο είναι ότι στο Fitness Test είναι και ο καλύτερος, τέλος πάντων. Πολύ γέλιο είχαν τα πρωταθληματάκια bowling και tennis.

Και τώρα έρχεται η ωραία μέρα του νέου έτους. Ο ήλιος λάμπει, το Wii δεσπόζει, όλα ωραία και καλά και ο Παναγιώτης άρρωστος. Sucks, το βράδυ της ίδιας μέρας 39 πυρετό και δε συμμαζεύεται. Ο χρόνος, επομένως, δεν μπήκε και τόσο καλά για μένα. Βέβαια πλέον έχω Wii και είμαι καλά, επομένως δεν μπορώ να παραπονιέμαι.

Τέλος πάντων, άντε καλή μας χρονιά, χρόνια πολλά, υγεία κτλ κτλ κτλ.

ΥΓ: Boobs rocks xD .

ΥΓ2: Δεν πιστεύω κάποιος να πήρε στα σοβαρά την πρώτη παράγραφο, θα σφαχτούμε :P .

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | 1 Comment »

Λογική και συναισθήματα

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου, 2006

Συνέχεια βλέπεις τους ανθρώπους να προσπαθούν να σπάσουν τα δεσμά που τους συγκρατούν και συνέχεια να μπλέκονται όλο και περισσότερο σε αυτά. Ο άνθρωπος ίσως να είναι φτιαγμένος για να σκέφτεται πολύπλοκα, ή ίσως να αναγκάζει τον εαυτό του να σκέφτεται έτσι. Είναι η ανάγκη να ξεχωρίσεις από τους άλλους, η ανάγκη να έχεις σε μία δράση συνέχεια το μυαλό σου; Δε γνωρίζω επακριβώς το λόγο για τον οποίο ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται πολύπλοκα, είναι εξάλλου ένα καθαρά προσωπικό θέμα. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι η πολυπλοκότητα της σκέψης οδηγεί στην περιπλοκή των πραγμάτων, χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος για κάτι τέτοιο.

Ο άνθρωπος φτάνει σε ένα σημείο όπου αναλύει πολύ περισσότερο τα πράγματα από όσο πραγματικά έχει ανάγκη και χρειάζεται και έτσι καταφέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει. Η λογική κατακλύζει το μυαλό και τα συναισθήματα παραγκωνίζονται, χάνονται, παρασύρονται στο χείμαρρο ιδεών και υποθέσεων. Τι είναι αυτό που μένει στο τέλος, όμως, μετά από μία διεξοδικότατη ανάλυση ενός πράγματος;

Όταν προσπαθείς να αναλύσεις κάτι περίπλοκο σε κάτι απλούστερο, όπως για παράδειγμα ένα πρόβλημα, για την επίλυση του, τότε βοηθάς τον εαυτό σου. Όταν, όμως, στην προσπάθεια σου να απλουστεύσεις κάτι το περιπλέκεις, τι κάνεις; Συγκρατείς τις δυνάμεις σου και τις ορμές σου, καταπιέζεις τα συναισθήματα σου και καταλήγεις να γίνεσαι αυτό ακριβώς που σε λίγο καιρό θα αποκαλείς ανόητος, ένας απαθής και άχρηστος, που δεν ξέρει να αφήνεται.

Τα συναισθήματα έχουν πάντα τον πρώτο λόγο και μετά η λογική. Όταν η λογική υπερισχύει μπορεί να επιφέρει κάποια θετικά αποτελέσματα, όμως δεν πρέπει να αφήνεται πάντα ελεύθερη. Αυτό που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους δεν είναι μόνο η λογική. Ο άνθρωπος κατακλύζεται από συναισθήματα και πρέπει να τα ζει συνέχεια, μέχρι και αν αυτά θα του στοιχίσουν κάτι σχετικά πολύτιμο. Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να χάσεις απαραίτητα. Στις περισσότερες φορές δεν έχεις να χάσεις τίποτα και σε αυτές ακριβώς τις φορές δεν είναι απαραίτητη η λογική.

Το να ζεις είναι σημαντικότερο από το να έχεις μία σίγουρη, αλλά άδεια θέση. Το να δοκιμάζεις διαφορετικές γεύσεις, άγνωστες και ίσως πικρές, είναι σίγουρα καλύτερο και προτιμότερο από το να αναλώνεσαι συνέχεια στην ίδια και γνώριμη. Το να σκέφτεσαι περισσότερο από όσο πρέπει είναι σαν να κωλυσιεργείς να γευτείς κάτι νέο. Απλά άφησε τα συναισθήματα σου ελεύθερα και θα βρεις αυτό που ψάχνεις.

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | 1 Comment »

Final Fantasy XII review

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου, 2006

Το τελευταίο και πιο επικό μέρος της σειράς για το Playstation 2 κυκλοφόρησε στα τέλη του έτους 2006 στην Αμερική, συγκεκριμένα στις 31 του Οκτώβρη. Με μία ακαθόριστη, ακόμα, ημερομηνία για την ευρωπαϊκή κυκλοφορία, το Final Fantasy XII κατάφερε να προκαλέσει, με τη διαφορετικότητα του, και στον υπόλοιπο, δυτικό, κόσμο, πέρα από την Ιαπωνία. Παίρνοντας διθυραμβικές κριτικές από τον «επίσημο» τύπο και ποικίλες από τους παίχτες, το ΧΙΙ κατάφερε πραγματικά να προκαλέσει σάλο με όλα τα καινούρια του στοιχεία και τις καινοτομίες του, σπάζοντας όλα τα φράγματα και τις δομές των ως τότε ιαπωνικών RPGs. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δημοσιεύθηκε στο Reviews | 1 Comment »

Square Enix Announces JUMP Festa Line-Up

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου, 2006

Square Enix revealed its line-up for next month’s JUMP Festa 2007 through its official website. Among the booth’s highlights will be new movies of the Final Fantasy XIII games as well as playable versions of Crisis Core: Final Fantasy VII and Dragon Quest Swords. Square Enix will show off the following titles at the event:

Seiken Densetsu 4, PlayStation 2, December 21st, playable
Kingdom Hearts II: Final Mix, PlayStation 2, spring 2007, playable
Crisis Core: Final Fantasy VII, PlayStation Portable, 2007, playable
Final Fantasy XIII, PlayStation 3, tba, trailer-only
Final Fantasy Versus XIII, PlayStation 3, tba, trailer-only
Dragon Quest Swords, Wii, spring 2007, playable
Chocobo to Mahou no Ehon, DS, December 14th, playable
Dragon Quest Monsters Joker, DS, December 28th, playable
Final Fantasy XII: Revenant Wings, DS, tba, trailer-only
Front Mission 1st, DS, winter 2006, playable
Subarashiki no Sekai, DS, 2007, playable
Seiken Densetsu Heroes of Mana, DS, tba, playable
Final Fantasy VII: Advent Children Complete, Blu-ray, 2007, trailer
Dirge of Cerberus Lost Episode: Final Fantasy VII, cellphone, tba, playable
Dragon Quest Monsters Mobile, cellphone, available, playable
Dragon Quest Fushigi no Dungeon Mobile, cellphone, available, playable
Final Fantasy Agito XIII, cellphone, tba, trailer-only
Front Mission 2089-II, cellphone, available, playable
Seiken Densetsu Friends of Mana, cellphone, available, playable
Seiken Densetsu Final Fantasy Gaiden, cellphone, available, playable

This year’s edition of JUMP Festa will take place in Chiba prefecture’s Makuhari Messe on December 16th and 17th.

Πηγή

Δημοσιεύθηκε στο RPG News | Leave a Comment »

The Truth!

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου, 2006

Kαι όμως το κοίταγμα μέσα στον καθρέφτη περισσότερες αλήθειες μπορεί να αναδύει,
παρά χίλιες και μία εκλεπτυσμένες και ορθά τοποθετημένες λέξεις.

Τα προσωπεία την αλήθεια αποκρύπτουν,
αλλά η δική τους η εικόνα εύκολα παρουσιάζει και διατυμπανίζει την ψεύτικη φύση των πραγμάτων.

Και όσοι τους εαυτούς τους επεξεργάζονται μέσω του καθρέφτη το αληθινό μήνυμα αυτού του σχολίου θα μπορέσουν να αποκομίσουν.

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | Leave a Comment »

47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου, 2006

Το να είσαι κάτοικος Θεσσαλονίκης και να μην έχεις ακούσει για το φεστιβάλ κινηματογράφου δεν νοείται πιστεύω. Το να μην έχεις παρευρεθεί, εν τούτοις, είναι κάτι το φυσικό και δικαιολογείται εύκολα. Ως cinefil, αποφάσισα φέτος να παρευρεθώ για πρώτη μου φορά και εγώ στο φεστιβάλ αυτό και στο post αυτό σκοπεύω να παραθέσω τις εντυπώσεις μου, καθώς και μία μικρή κριτική για τις ταινίες που είδα, βασισμένη πάντα, η κριτική, σε προσωπικά κριτήρια και μόνο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | 1 Comment »

Διάλογος…

Αναρτήθηκε από τον/την evans στο Τρίτη, 14 Νοεμβρίου, 2006

- Κάποτε με είχες ρωτήσει πόσο πολύ μπορώ να αγαπήσω και να μισήσω και σου είπα ότι δεν έχω νιώσει αυτά τα συναισθήματα, το θυμάσαι;

- Φυσικά και το θυμάμαι, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ξεχνάνε εύκολα τις συζητήσεις που έκανε με κάποιον φίλο του.

- Ε λοιπόν περνώντας ο καιρός ωρίμασα και γνώρισα πολλά νέα άτομα, κατάφερα να νιώσω πολλά πράγματα που ποτέ μου δε φαντάστηκα. Και πλέον έχω αγαπήσει και έχω μισήσει.

- Συγνώμη που θα στο πω, αλλά δεν πιστεύω κάποιον, όταν μου λέει ότι έχει μισήσει. Ξέρω πολύ καλά πώς είναι να μισείς και δύσκολα πιστεύω στο άκουσμα αυτής της λέξης τον άλλον.

- Καχυποψία ή πραγματική γνώση είναι αυτό;

- Μπορείς να δώσεις εσύ τη δική σου ερμηνεία, δεν μπορώ εγώ να σου επιβάλω την άποψη μου, ή τις αντιλήψεις μου. Εγώ το ορίζω ως «Πραγματική γνώση».

- Πρέπει να πέρασες κάτι σοβαρό για να πεις ότι μισείς κάποιον.

- Θα μπορούσες να πεις ότι κάτι έζησα και εγώ, ανεξάρτητα του νεαρού της ηλικίας μου. Τόση κουβέντα για το μίσος, για την αγάπη όμως τίποτα;

- Η αγάπη, φίλε μου, έχει πολλές μορφές και στοχεύει πάντα σε κάτι διαφορετικό. Αγαπάω και εσένα και την κοπέλα μου και τη μάνα μου και τους φίλους μου και τον αδελφό μου, αυτό δε σημαίνει ότι θέλω με όλους αυτούς να κάνω σεξ και έρωτα.

- Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Για αυτόν το λόγο και η αγάπη είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, γιατί έχει πολλές ερμηνείες.

- Δε δίνεις μία επεξήγηση, δίνεις πολλές ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεσαι.

- Το μίσος όμως είναι άλλη υπόθεση.

- Μίσος… δεν πιστεύω πολύ στο μίσος.

- Πριν είπες ότι κατάφερες και μίσησες κάποιον, όμως!

- Δεν ξέρω, τι πραγματικά είναι το μίσος για να το έχω νιώσει; Είναι σαν την αγάπη και τον έρωτα, δύο συναισθήματα διαφορετικά, αλλά πολύ κοντά το ένα με το άλλο.

- Πολύ κοντά; Λάθος, πολύ μακριά. Τι κοινό έχει η αγάπη με το μίσος; Τι κοινό θα μπορούσε να έχει ένα συναίσθημα εμποτισμένο με καλοσύνη με ένα συναίσθημα εμποτισμένο με κακία;

- Γιατί το μίσος να είναι απαραίτητα κακία; Δεν το καταλαβαίνω αυτό!

- Οι λέξεις έχουν κάποια σημασία και η ύπαρξη τους κάποιο λόγο. Μπορείς να δώσει δικό σου ορισμό στις λέξεις αγάπη, τέχνη, καλός, κακός, μίσος, έχθρα, φιλία, αλλά πάντα όλες αυτές θα διέπονται από κάποιο κοινό χαρακτηριστικό. Δεν μπορείς να δώσεις τον ορισμό «υπέρμετρη καλοσύνη» στη λέξη μίσος, γιατί τότε δε θα μιλάμε για μίσος, αλλά για αγνή αγάπη.

- Μπλέκεις με τις λέξεις και τα πολλαπλά νοήματα τους, χάνοντας την ουσία. Χάνεσαι μέσα σε έναν κυκεώνα από σημασίες και δε βλέπεις τα πραγματικά ουσιώδη.

- Είσαι σίγουρος για αυτό; Απλώς αγαπάω τη γλώσσα και προσπαθώ να τη στήσω όσο πιο ορθά γίνεται στο μυαλό μου. Δώσε μου λοιπόν εσύ έναν ορισμό για το μίσος.

- Μίσος είναι μία ακαθόριστη έννοια, που δηλώνει την κακία. Όπως και η αγάπη, μπορεί να έχει πολλές ερμηνείες.

- Και τότε η λέξη «κακία» τι νόημα έχει; Είναι και αυτή μία ακαθόριστη έννοια που υποδηλώνει ένα υποσύνολο κακίας, ή μήπως το μίσος είναι το υποσύνολο του γενικού συνόλου κακίας της λέξεως «κακία»;

- Που θέλεις να καταλήξεις με αυτό;

- Σε αυτό που αρχικά σου είχα πει. Στο ότι δεν πιστεύω κανέναν όταν μου λέει ότι έχει μισήσει κάποιον. Αποδείχτηκε μόλις τώρα πόσο συγκεχυμένες είναι μέσα στο μυαλό σου αυτές οι λέξεις και πόσο αυθαίρετα τις χρησιμοποιείς, προσπαθώντας απλώς να δώσεις μία βαρύτητα στο λόγο σου, μία βαρύτητα που μάλιστα δεν έχει.

- Με προσβάλεις τώρα με αυτά που λες! Θα μπορούσα εύκολα να ισχυριστώ τα ίδια και για σένα.

- Φυσικά και θα μπορούσες, αλλά δε θα μπορούσες να τα βασίσεις κάπου τα επιχειρήματα σου. Έχω πολύ συγκροτημένο τρόπο σκέψης και ό,τι λέω είναι πολύ καλά ορισμένο.

- Είσαι και λίγο μετριόφρων βλέπω.

- Δεν είμαι, όχι τουλάχιστον σε αυτά που δεν είμαι καλός. Και δεν κατηγορώ κανέναν για τίποτα, απλώς προσπαθώ να σου δείξω ότι δεν πρέπει να βασίζεσαι σε λέξεις που και εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις καλά καλά τι σημαίνουν για να δώσεις βαρύτητα στα λόγια σου. Δεν κερδίζεις τίποτα.

- Ίσως να έχεις και δίκιο. Από ότι κατάλαβα δε σου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν έχουν λόγο για οτιδήποτε κάνουν και λένε.

- Δε μου αρέσει το γεγονός, όχι οι άνθρωποι. Αν δε μου άρεσαν οι άνθρωποι, δε θα συζητούσα μαζί τους, ούτε θα τους αγαπούσα τόσο πολύ.

- Θεωρείς τη γλώσσα κάτι πολύ σημαντικό…είναι πολύ σημαντικό…

- Είναι, έχεις δίκιο και με κατάλαβες. Διάβασα ένα βιβλίο το οποίο μου έμαθε πόσο πολύ η γλώσσα επηρεάζει τη σκέψη και το «είναι» μας. Όταν το τελείωσα κατάλαβα πόσο πολύ έχει χαθεί η γλώσσα και πόσο πολλή προσπάθεια πρέπει να καταβάλουμε όλοι εμείς για να μη χαθεί και άλλο. Η γλώσσα θα ζήσει μέσω εμάς και όχι μέσω των βιβλίων. Πρέπει να τη γνωρίζουμε και αυτήν και την πλήρη σημασία των λόγων μας. Αλλά σε κούρασα χτυπώντας τον ενθουσιασμό σου απότομα. Πες μου αυτό που αρχικά ήθελες να συζητήσουμε.

- Μίσος… Ένιωσα μίσος για κάποιον. Δεν μπόρεσα να στο δώσω έτσι όπως ακριβώς το ερμήνευσα, αλλά το συναίσθημα αυτό δεν ήταν απλώς κακία.

- Να υποθέσω! Ήθελες τον πόνο του άλλου, τρεφόσουν από το κλάμα και τους σπαραγμούς του. Χαιρόσουν με τη δυστυχία του και ζητούσες και άλλο!

- Ακριβώς… Αλλά δεν είναι το θέμα πώς ένιωθα τότε. Το θέμα είναι πώς νιώθω τώρα.

- Ντροπή;

- Ντροπή…Ντροπή για αυτό που ένιωθα τότε, για τα βασανιστήρια από τα οποία πέρασα το πρόσωπο αυτό. Δε λυπάμαι το ίδιο το πρόσωπο…

- …λυπάσαι τον εαυτό σου που κατέβηκες σε ένα επίπεδο που πάντα κατέκρινες!

- Ναι.

- Και έρχεται η στιγμή που θα μου πεις τι είναι το μίσος. Ή μήπως θέλεις να σου πω εγώ;

- Θέλω να καταλήξουμε κάπου μαζί, μέσα από έναν κοινό συλλογισμό. Μίσος δεν είναι κακία σκέτη, δεν είναι απλώς κάτι άσχημο που αισθάνεσαι…

- …Είναι κάτι παραπάνω. Δεν αισθάνεσαι απλώς κακία για τον άλλον, θέλεις να τον δεις να υποφέρει και να χαρείς με αυτό.

- Αλλά δε θέλεις να τελειώσει. Πονάς και εσύ όσο το ζεις, αλλά θέλεις οι πόνοι σου να καταπραΰνονται από τις σπαρακτικές κραυγές του. Είναι ναρκωτικό.

- Ακριβώς. Σε απορροφάει, σε ξεζουμίζει και στο τέλος σε πετάει, σε κάνει χώμα και αναρωτιέσαι αν εσύ ήσουν αυτός, αν εσύ ήσουν αυτός που χαιρόταν και γελούσε με την καρδιά του στον πόνο του άλλου.

- Το μίσος είναι κάτι που δεν πρέπει να μας τραβάει φίλε μου. Πρέπει να αντιστεκόμαστε.

- Είναι το μόνο συναίσθημα στο οποίο πιστεύω ότι δεν πρέπει να αφηνόμαστε. Προσωπικά αφήνομαι σε όλα μου τα συναισθήματα, μου αρέσει να ακροβατώ και στο τέλος να περνάω στην απέναντι εξέδρα. Μου αρέσει να φτάνω στην άκρη του γκρεμού, να αγναντεύω και να γυρνάω την πλάτη μου στο χάος. Αλλά δε μου αρέσει να πέφτω από το σκοινί, ή από τον γκρεμό. Και το μίσος σε ρίχνει απότομα, αλύπητα σε βαράει και σε βασανίζει. Καλύτερα να αγαπήσεις κάτι άλλο στη θέση του μίσους για κάτι άλλο.

- Και η αγάπη τι είναι;

- Η αγάπη είναι το τελειότερο όλων. Η αγάπη είναι απλώς να χαίρεσαι με το καθετί γύρω σου, να αποσπάς από το πιο άσχημο το μοναδικό ωραίο πράγμα πάνω του και να το θαυμάζεις. Η ευτυχία ενός ανθρώπου και η ευκαιρία που δίνεται σε άλλους να τη μοιραστούν μαζί του είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο, έστω και αν αυτός ο άλλος είναι άγνωστος, ή κι εχθρικός απέναντί σου ή και εσύ απέναντι του. Ίσως να ακούγεται λίγο αντιφατικό, αλλά το να βλέπεις την ευτυχία του άλλου είναι το μεγαλύτερο δώρο. Μέχρι και άγνωστος να είναι, τη μοιράζεσαι μαζί του, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, την ώρα που θα διαβάσεις τα κείμενα του, την ώρα που θα τον δεις να χαμογελάει ή την ώρα που θα σε κοιτάζει στα μάτια. Αυτό είναι αγάπη. Και πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτήν, σε όλες τις μορφές της.

Δημοσιεύθηκε στο Διάφορα... | 4 Comments »

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.