Επειδή, ακριβώς, πέρασε αρκετός καιρός από τότε που άνοιξα αυτό το blog, που κατέληξε να φιλοξενεί κυρίως τις σκέψεις μου, πιστεύω ότι έφτασε η ώρα να δώσω τον πραγματικό χαρακτήρα που του αρμόζει. Από σήμερα, λοιπόν, το blog θα φιλοξενεί νέα για το χώρο των ανατολικών RPGs, αναδημοσιεύσεις από άλλα site κατά κύριο λόγο, reviews και αναλύσεις γραμμένα από εμένα, μερικά νέα γενικότερα από το χώρο των videogames, αναλύσεις και κριτικές ταινιών και αργότερα ίσως βιβλίων, επίσης καθαρά προσωπικές, videos από το youtube με ενδιαφέρον, πάλι κυρίως για τα videogames. Ο κατάλογος με προσωπικές μου σημειώσεις και σκέψεις θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά θα σταματήσει να είναι ενεργός. Υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να γίνουν κάποια posts στο μέλλον, αλλά και πάλι είναι σχεδόν απίθανο. Το γεγονός ότι το κείμενο που γράφω θα κριθεί άμεσα από πολλούς με επηρεάζει πολύ αρνητικά και με περιορίζει πολύ. Προτιμώ, λοιπόν, να «αποσυρθώ» ακριβώς για να μπορέσω να αφιερώσω το χρόνο που χρειάζεται σε αυτό που γράφω και όχι απλώς να γράφω κάτι για να «βαθμολογηθεί». Δυστυχώς πολλές φορές το έβλεπα έτσι και τώρα το έχω συνειδητοποιήσει. Ελπίζω, μόνο, να βρω ξανά το χρόνο και την όρεξη να ασχοληθώ με το blog, γιατί τον τελευταίο καιρό το παράτησα για τα καλά.Cheers!

Σίγουρα ο καθένας δεν μπορεί να έχει τις ίδιες εμπειρίες. Μπορεί εσύ να έχεις ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα από τον άλλον και να έχεις μπει στη διαδικασία να σκεφτείς κάποιες καταστάσεις πολύ πιο διεξοδικά, επομένως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν για τη συμπεριφορά του. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχει κάτι σαν «κώδικας» συμπεριφοράς, ίσως μία κοινή ηθική, που ορίζει κάποια πράγματα και ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος και το καλό από το κακό. Αυτό ακριβώς σε οδηγεί στο να ασκήσεις την κριτική σου, η οποία πηγάζει καθαρά και μόνο από μία εποικοδομητική αυτοκριτική και αυτογνωσία, για τους άλλους και να ορίσεις τη βαρύτητα και το χαρακτήρα που θα δώσεις στις σχέσεις σου με αυτούς.

Μεγαλώνοντας και περνώντας από την πλέον καθοριστικότερη περίοδο της ζωής σου για τη θεμελίωση των βάσεων του χαρακτήρα σου, δηλαδή του λυκείου, αλλάζεις συνέχεια και προσπαθείς να γίνεις όλο και καλύτερος. Οι ανασφάλειες και οι περιέργειες, υπολείμματα της σχολικής περιόδου, αποτελούν την κύρια ασχολία σου και αυτά προσπαθείς να ξεπεράσεις, να διορθώσεις, προσπαθείς δηλαδή να γίνεις αυτός που πάντα ήθελες να γίνεις. Αυτός ο αγώνας κρατάει πάρα πολύ καιρό και ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, γιατί ο άνθρωπος εκ του φυσικού του δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα, με την ευρύτερη έννοια της λέξης. Το ερώτημα είναι αν και ο ίδιος θα ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο. Το να έχεις κάτι να διορθώσεις σου δίνει κίνητρα για να συνεχίσεις, όταν όμως φτάσεις στο σημείο να μην έχεις τίποτε απολύτως να διορθώσεις τι θα κάνεις;

Παρατηρώντας, λοιπόν, τον κοινωνικό μου περίγυρο βλέπω μία χαοτική κατάσταση, όπου ο καθένας ανάγει τις ανασφάλειες του στα δυνατά του σημεία και δεν προσπαθεί να διορθώσει κάτι, απλώς να τα μπαλώσει, να τα παραμερίσει και στο τέλος να τα εξαφανίσει, τουλάχιστον φαινομενικά. Με αυτόν τον τρόπο όλα όσα κρύβει καταλήγουν να γίνουν οι κινητήριες δυνάμεις του και να ορίσουν πλήρως το ποιος πραγματικά είναι. Από τις ανασφάλειες τους πηγάζει η παραμικρή τους συμπεριφορά και στην προσπάθεια τους να τις αποκρύψουν, χάνουν το πλήρες νόημα σχεδόν κάθε τους πράξης και γίνονται απλώς ανασφαλή, χαμένα κορμιά, δίχως καμία δόση σωστής και εποικοδομητικής αυτοκριτικής. Τα άτομα αυτά πολλές φορές φτάνουν στο σημείο ενδόμυχα να θεωρούν τέλειους τους εαυτούς τους, όχι όμως πιστεύοντας κάτι τέτοιο φανερά και εκφράζοντας το. Οι πράξεις τους οι ίδιες, οι συμπεριφορές τους, οι απόψεις τους και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν όλες τους τις κουβέντες και απόψεις υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Οποιαδήποτε ασχολία τους προσπαθούν να την ανάγουν σε ότι πιο εποικοδομητικό υπάρχει, οποιαδήποτε συμπεριφορά τους στην απόλυτα σωστή, ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να προβάλουν τον εαυτό τους και το χαρακτήρα τους σαν κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό και συγκροτημένο.

Στην τελική αυτό που επιδιώκουν είναι απλώς η καλυτέρευση του εαυτού τους, ή απλώς η επίδειξη στους άλλους; Και αν τελικά το τελευταίο ισχύει, τι νόημα θα έχει να συναναστρέφεσαι και να δίνεις ιδιαίτερη σημασία σε τέτοια άτομα; Είναι κουραστικό να βρίσκεσαι συνέχεια μέσα σε ένα χώρο όπου επικρατεί ασταμάτητος ανταγωνισμός, όπου οτιδήποτε τείνει να είναι απλώς και μόνο μία προσπάθεια επίδειξης. Όλα τα λεγόμενα, όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές, μέχρι και ο ίδιος ο τρόπος σύνταξης και έκφρασης των ιδεών και των απόψεων προσπαθούν να κερδίσουν αυτόν τον ανταγωνισμό. Φτάνεις σε σημείο να σιχαίνεσαι τις συζητήσεις για τα θέματα που σε ενδιαφέρουν και για τα ενδιαφέροντα σου, γιατί απλώς ξέρεις ότι ο άλλος θα προσπαθήσει να πει κάτι καλύτερο από εσένα, όχι για τη συζήτηση και για την εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, αλλά για την επίδειξη και για την αίσθηση του καλύτερου.

Βαριέσαι και ψάχνεις άλλα άτομα, που προσπαθούν να ζήσουν με βάση τις ανασφάλειες τους, όχι ενστερνίζοντας αυτές, αλλά προσπαθώντας να τις καταπολεμήσουν. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι πολύ σημαντικό πράγμα, κυρίως όταν είναι η βάση κάθε ενέργειας μας. Ποτέ η σύγκριση δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο για την κρίση μας και ποτέ δεν πρέπει η κρίση να γίνεται με βάση τα αποτελέσματα μιας πράξης, αποκομμένης από τα πιθανά αίτια και κίνητρα που την προκάλεσαν.

Κουρασμένος, λοιπόν, από μία τεράστια δόση απόλυτων και δήθεν απόψεων και ανθρώπων, που φοβούνται να κοιτάξουν στον καθρέφτη το ποιοι πραγματικά είναι, αποφάσισα να αναθεωρήσω πολλά πράγματα και κυρίως τον τρόπο με τους οποίο εγώ ο ίδιος θα τους αντιμετωπίζω.

            Θα έρθει η στιγμή που θα δεχτείς κάποια ερεθίσματα και θα θυμηθείς ότι κάποτε υπήρξες κάποιος διαφορετικός. Τα ερεθίσματα αυτά θα σε βοηθήσουν να ψάξεις καλά μέσα στο λαβύρινθο των αναμνήσεων σου, για να βρεις αυτά τα κομμάτια της μνήμης σου που τόσο καλά τα έθαψες με το πέρασμα των χρόνων. Και τότε μπαίνεις ξανά σε μία ευχάριστη διαδικασία, να κάνεις μία έντονη και εποικοδομητική αυτοκριτική, να δεις τι ήσουν και τι πλέον είσαι και να διορθώσεις και πάλι τυχόν πταίσματα, τυχόν λάθη που πιστεύεις ότι δεν αρμόζουν στο χαρακτήρα σου.

            Τελικά, όμως, πόσο προσκολλημένοι οφείλουμε να είμαστε στο παρελθόν; Το παρελθόν είναι κάτι που έχει περάσει και εμείς είμαστε εδώ, στο τώρα, και πρέπει να ζήσουμε αυτήν τη χρονική περίοδο, προσαρμοσμένοι στις καταστάσεις που επικρατούν σε αυτήν και όχι που κάποτε επικρατούσαν. Το παρελθόν αποτελεί ένα μικρό ημερολογιάκι που καταγράφει συνέχεια όλα όσα συμβαίνουν γύρω και μέσα μας. Σημαντικό εργαλείο για τον πλήρη καθορισμό του «εγώ» μας. Το παρελθόν έχει να μας διδάξει πολλά, αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε εκεί. Το παρελθόν, σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, μας δείχνει αυτό που ήμασταν, πόσο αλλάξαμε και πλέον τι είμαστε. Είναι η καθαρότερη εικόνα του εαυτού μας και πρέπει πάντα να το έχουμε υπόψη μας, ώστε να μην πέφτουμε στα ίδια ατοπήματα ξανά και ξανά.

            Με βάση την ηλικία και τις εμπειρίες του στην ζωή του, ο άνθρωπος αλλάζει. Όσο περνούν τα χρόνια από πάνω του, τον αλλάζουν, άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο. Ποτέ δε μένει στάσιμος, όσο πάντα υπάρχει κάτι με το οποίο μπορεί να αλληλεπιδράσει ή να του δώσει εναύσματα για σκέψη. Ιδεολογίες αλλάζουν, πιστεύω, ηθικές αξίες και αντιλήψεις, όλα με βάση τη συνάρτηση «ζωή». Μπορεί ένα γεγονός να γίνει το αίτιο για τη ριζική αλλαγή της προσωπικότητας σου, από τη μία στιγμή στην άλλη, και πολλές ηθικές αξίες και ιδανικά να καταστραφούν. Η αλήθεια είναι τις περισσότερες φορές ένα φορτίο πολύ πιο βαρύ από όσο ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να σηκώσει και η αλαζονεία απέναντι στην αλήθεια και την ίδια την ζωή πληρώνεται με ένα αντίτιμο καθόλου πολύ πιο ακριβό από ότι ίσως θα μπορέσεις να πληρώσεις. Η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι περίπλοκος και εσύ οφείλεις να τον αναλύσεις οδηγεί μόνο σε πόνους και σε στεναχώριες. Γιατί όταν προσπαθείς να αναλύσεις κάτι πέρα από τα όρια του, το μόνο που καταφέρνεις είναι να δημιουργείς τρύπες στον ίδιο σου τον εαυτό, από τις οποίες αργότερα να μπορέσει ο ίδιος αυτός ο κόσμος να τρυπώσει μέσα σου και να φάει τα σωθικά σου, χωρίς να έχεις τη δύναμη και το κουράγιο να τον καταπολεμήσεις.

            Αν φοβάσαι την αλλαγή φοβάσαι και τον ίδιο τον κόσμο στον οποίο ζεις, άρα και την ίδια την πραγματικότητα. Προσπαθείς να ξεφύγεις με τη σκέψη, να δημιουργήσεις παραμύθια που θα ντύσουν αυτήν την πραγματικότητα και εσύ θα είσαι ο μεγάλος παραμυθάς, που θα δίνει ζωή στον κόσμο. Θα φτιάξεις το δικό σου κουκλοθέατρο, χωρίς να έχεις, όμως, την πραγματική δύναμη να το υλοποιήσεις. Η σκέψη είναι δυνατό πράγμα και μακάρι ο καθένας να μπορούσε να έχει το δικό του χώρο για να την εκφράσει και να της δώσει υλική υπόσταση. Όμως ο κόσμος, όσο όμορφος και τέλειος να είναι από τη φυσική του πλευρά, άλλο τόσο σκληρός και ανισόρροπος είναι, έτσι όπως των έχουν κάνει οι πλέον αρχηγοί του, τα τελευταία, κοντά, δύο δισεκατομμύρια χρόνια.

            Και επειδή σε αυτόν τον κόσμο συνυπάρχεις με άλλους και παίρνετε όλοι μαζί μέρος σε αυτόν τον ξέφρενο χορό της αλλαγής, δεν μπορείς απλώς να αναλύεις καταστάσεις, να μεγεθύνεις όλο και περισσότερο την αντιληπτική σου ικανότητα και εσύ να ορίζεις τον εαυτό σου αυστηρό κριτή των πάντων. Όντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου, οφείλεις να αξιοποιείς το παρελθόν για να βγάζεις πρώτα την ετυμηγορία για τον ίδιο σου τον εαυτό και μετά για τους άλλους. Το τι είσαι εσύ και το τι είναι οι άλλοι αποτελεί απλώς ένα αποτέλεσμα μιας, ίσως, πολύ καλά οργανωμένης συνάρτησης, της ζωής, η οποία έχει πάρα πολλούς παράγοντες σαν όρισμα και μόνο ένα αποτέλεσμα, όσον αφορά το κάθε ξεχωριστό πρόσωπο. Ο καθένας δέχεται τις επιδράσεις από τον έξω κόσμο και αλλάζει ανάλογα με αυτές. Μπορεί οι αλλαγές να γίνονται μετά από ώριμη και πολύ σκέψη, αλλά οτιδήποτε σου συμβαίνει, οτιδήποτε σου δίνει έναυσμα για σκέψη, προέρχεται από εκεί έξω. Τίποτα δεν πηγάζει αποκλειστικά και μόνο από μέσα, τα ερεθίσματα, είτε καλά είτε κακά, έρχονται από έξω κωδικοποιημένα, και απλώς οφείλεις εσύ να τα αποκωδικοποιήσεις με βάση την αντιληπτική σου ικανότητα.

            Το πώς θα κρίνεις τους άλλους είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό. Οι άλλοι δε διαφέρουν σε εσένα τόσο πολύ, όσο πιστεύεις. Ο καθένας μας δεν είναι, στην πιο αυστηρή και γενικότερη έννοια, τίποτα παραπάνω από έναν ακόμα έμβιο οργανισμό, που εντάσσεται στην ομάδα των ανθρώπων. Οι άνθρωποι λειτουργούν με έναν ξεχωριστό τρόπο από ότι οι υπόλοιποι οργανισμοί, αλλά όλοι με τον ίδιο. Άλλοι των έχουν πιο ανεπτυγμένο και άλλοι λιγότερο. Όλοι, όμως, λειτουργούν με βάση κάποια αίτια και αυτά τα αίτια μπορεί να είναι σοβαρά ή και όχι. Οι τελικές πράξεις, τους, όμως, όπως και οι δικές σου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το λογικό, ίσως, αποτέλεσμα μιας σειράς πράξεων και εξισώσεων, δηλαδή των αιτίων αυτών. Αυτό που θα έπρεπε να κρίνεται δεν είναι τα αποτελέσματα των πράξεων κάποιου, αυτά καθαυτά, αλλά τα αίτια εκείνα που οδήγησαν στην πράξη την ίδια.

            Όσο πιο απλώς είσαι και όσο πιο απλά αντιμετωπίζεις τα πράγματα, τόσο πιο απλώς θα είναι και ο κόσμος γύρω σου. Η ανάλυση σε απλά θέματα καταστρέφει την ουσία και οτιδήποτε συνδέεται με την πραγματικότητα. Καταλήγεις να είσαι ένας παραμυθάς, που απλώς φαντάζεται τον κόσμο του, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για αυτόν. Τα πάντα ξεκινούν από γύρω σου και από τις ερμηνείες που θα δώσεις εσύ σε οτιδήποτε σε περιβάλλει. Απλώς μείνε ο εαυτός σου και αξιοποίησε οτιδήποτε μπορείς, ώστε να είσαι αυτός που πραγματικά έχεις ορίσει ότι θα είσαι.

Αποδέξου τις αλλαγές και τις στασιμότητες του κόσμου αυτού και αποδέξου το πώς εσύ θα τον βλέπεις αυτόν. Και πάνω από όλα αποδέξου τη διαφορετικότητα και μοναδικότητα των άλλων ανθρώπων μέσα στο σύνολο και μη λειτουργείς συγκριτικά.

Τα πράγματα κυλούσαν ομαλά. Παραμονή πρωτοχρονιάς είχα γυρίσει από την Αθήνα. Βγήκα με τους γονείς μου έξω πρωινιάτικα με βρεγμένα μαλλιά, κάτι που είχε κάποιες άσχημες συνέπειες στο βράδυ της πρωτοχρονιάς… Τέλος πάντων, εγώ ήμουν σίγουρος από τον προηγούμενο κι όλας μήνα ότι το δώρο για τον καινούριο χρόνο θα ήταν το αξιαγάπητο Wii για αυτό και έστειλα τον αδελφό να αγοράσει, πριν καν πάρουμε Wii, ένα Wii mote.

Την πρωτοχρονιά την πέρασα στο χωριό μου. Με το που μπήκα στο σπίτι, εφτά ώρες πριν το πλήρωμα του χρόνου, έριξα μία ματιά στις σακούλες με τα δώρα. Ήταν δύο, όχι μία μεγάλη. Παράξενο, σκέφτηκα. Μετά, όμως, σκέφτηκα πώς θα μπορούσε να χωρέσει ένα Wii μέσα σε δύο σακούλες :P . Οι ώρες κυλούσαν αργά και εγώ βαριόμουν. Highlights της βραδιάς το απίστευτο και πολύ φαΐ και η 7^η φορά που είδα το Spirited Away. Κατά τα άλλα περίμενα να ανοίξω τις σακούλες για να δω τα δώρα :P .

ΚΑΙ ΝΑΙ, ήρθε η ώρα. Παίρνω εγώ τη σακούλα με το όνομα μου και ο αδελφός μου την αντίστοιχη δική του. Σκίζοντας το περιτύλιγμα με μεγάλη έκπληξη (τι μεγάλη δηλαδή, το περιεχόμενο το ήξερα, απλά ήθελα να δω πώς τα κατάφερε), βλέπω ότι ο πατέρας είχε βάλει στη μία σακούλα το ένα κομμάτι του κουτιού του Wii και στην άλλη το άλλο. Ευτυχώς κράτησε και το εξωτερικό κουτί, γιατί αλλιώς θα τον είχα σκοτώσει (η μανία του συλλέκτη).

Το Wii το είχα λιώσει σε φίλους, επομένως δε μου έκανε τεράστια εντύπωση. Έκανε, όμως, εντύπωση στον πατέρα μου… Παίζαμε 3 ώρες ασταμάτητα και ειδικά ο πατέρας μου δεν άφηνε το δικό του Wii mote. Το αστείο είναι ότι στο Fitness Test είναι και ο καλύτερος, τέλος πάντων. Πολύ γέλιο είχαν τα πρωταθληματάκια bowling και tennis.

Και τώρα έρχεται η ωραία μέρα του νέου έτους. Ο ήλιος λάμπει, το Wii δεσπόζει, όλα ωραία και καλά και ο Παναγιώτης άρρωστος. Sucks, το βράδυ της ίδιας μέρας 39 πυρετό και δε συμμαζεύεται. Ο χρόνος, επομένως, δεν μπήκε και τόσο καλά για μένα. Βέβαια πλέον έχω Wii και είμαι καλά, επομένως δεν μπορώ να παραπονιέμαι.

Τέλος πάντων, άντε καλή μας χρονιά, χρόνια πολλά, υγεία κτλ κτλ κτλ.

ΥΓ: Boobs rocks xD .

ΥΓ2: Δεν πιστεύω κάποιος να πήρε στα σοβαρά την πρώτη παράγραφο, θα σφαχτούμε .

Ο άνθρωπος φτάνει σε ένα σημείο όπου αναλύει πολύ περισσότερο τα πράγματα από όσο πραγματικά έχει ανάγκη και χρειάζεται και έτσι καταφέρνει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει. Η λογική κατακλύζει το μυαλό και τα συναισθήματα παραγκωνίζονται, χάνονται, παρασύρονται στο χείμαρρο ιδεών και υποθέσεων. Τι είναι αυτό που μένει στο τέλος, όμως, μετά από μία διεξοδικότατη ανάλυση ενός πράγματος;

Όταν προσπαθείς να αναλύσεις κάτι περίπλοκο σε κάτι απλούστερο, όπως για παράδειγμα ένα πρόβλημα, για την επίλυση του, τότε βοηθάς τον εαυτό σου. Όταν, όμως, στην προσπάθεια σου να απλουστεύσεις κάτι το περιπλέκεις, τι κάνεις; Συγκρατείς τις δυνάμεις σου και τις ορμές σου, καταπιέζεις τα συναισθήματα σου και καταλήγεις να γίνεσαι αυτό ακριβώς που σε λίγο καιρό θα αποκαλείς ανόητος, ένας απαθής και άχρηστος, που δεν ξέρει να αφήνεται.

Τα συναισθήματα έχουν πάντα τον πρώτο λόγο και μετά η λογική. Όταν η λογική υπερισχύει μπορεί να επιφέρει κάποια θετικά αποτελέσματα, όμως δεν πρέπει να αφήνεται πάντα ελεύθερη. Αυτό που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους δεν είναι μόνο η λογική. Ο άνθρωπος κατακλύζεται από συναισθήματα και πρέπει να τα ζει συνέχεια, μέχρι και αν αυτά θα του στοιχίσουν κάτι σχετικά πολύτιμο. Δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να χάσεις απαραίτητα. Στις περισσότερες φορές δεν έχεις να χάσεις τίποτα και σε αυτές ακριβώς τις φορές δεν είναι απαραίτητη η λογική.

Το να ζεις είναι σημαντικότερο από το να έχεις μία σίγουρη, αλλά άδεια θέση. Το να δοκιμάζεις διαφορετικές γεύσεις, άγνωστες και ίσως πικρές, είναι σίγουρα καλύτερο και προτιμότερο από το να αναλώνεσαι συνέχεια στην ίδια και γνώριμη. Το να σκέφτεσαι περισσότερο από όσο πρέπει είναι σαν να κωλυσιεργείς να γευτείς κάτι νέο. Απλά άφησε τα συναισθήματα σου ελεύθερα και θα βρεις αυτό που ψάχνεις.

Τοποθετημένο σε έναν επικό κόσμο, τον κόσμο της Ivalice που είδαμε πολλές φορές σε παλαιότερα spin offs των Final Fantasy Tactics (στα δύο Tactics), η προσέγγιση του σεναρίου του φαντάζει πολύ διαφορετική από την πρώτη κιόλας στιγμή, κάτι που δεν αργεί να επιβεβαιωθεί στα μάτια του παίχτη. Ο βασικός σεναριακός κορμός περιστρέφεται γύρω από τα γεγονότα που εκτυλίσσονται μεταξύ δύο μεγάλων βασιλείων, της Dalmasca και της Empire. Ο πόλεμος μεταξύ των δύο αυτών που έγινε δύο χρόνια πριν την χρονική περίοδο, που εντάσσονται τα βασικά γεγονότα του παιχνιδιού, καθορίζουν την ψυχοσύνθεση όλων των πρωταγωνιστών, καθώς και την πλήρη εικόνα που έχει ο κόσμος. Οι πολιτικές ίντριγκες και εξελίξεις, τα πολλά ονόματα βασιλείων και αρχόντων κάνουν την εμφάνιση τους, δίνοντας έναν πολύ ώριμο χαρακτήρα στο σενάριο και στην εξέλιξη του.

Οι πρωταγωνιστές, σε αντίθεση με όλα τα προηγούμενα Final Fantasy, δεν αποτελούν τη μοναδική ελπίδα που έχει ο κόσμος, αλλά αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι όλων αυτών των πολιτικών εξελίξεων. Ο καθένας, έχοντας τους λόγους του, βρίσκεται μέσα σε αυτήν την ομάδα, που ελέγχεις εσύ, με διαφορετικούς σκοπούς και έχοντας διαφορετικά κίνητρα. Οι πράξεις τους εντάσσονται μέσα σε αυτήν την τεράστια αλληλουχία γεγονότων που όλα μαζί θα οδηγήσουν στο τελικό αποτέλεσμα και αυτό δίνει πιο πολύ ένα αφηγηματικό χαρακτήρα στην εξέλιξη του σεναρίου, παρά μία ζωντανή τραγωδία, στην οποία ο κόσμος βασίζεται αποκλειστικά και μόνο στα χέρια των ηρώων. Αυτό έχει, με τη σειρά του, και το ανάλογο αντίκτυπο στην ανάπτυξη χαρακτήρων. Έχοντας έναν, κατά μία έννοια, δευτερεύοντα ρόλο στην ιστορία, η θέση τους και ο εσωτερικός τους πλούτος, δεν είναι η βάση του σεναρίου. Στη Η θέση τους μέσα στον κόσμο και στα κίνητρα των πράξεων τους δίνεται, εν τούτοις, ιδιαίτερη βάση, κάτι που είναι υπεραρκετό για τη διαφορετική αυτή προσέγγιση του παιχνιδιού.

Όντας ιδιαίτερο επικό και ώριμο, το τελευταίο συμπέρασμα για το σενάριο και την εξέλιξη του, κάποιος θα περίμενε κάτι ανάλογο και στους υπόλοιπους τομείς του παιχνιδιού. Η σειρά γνωρίζει μία ιδιαίτερη φρεσκάδα με αυτήν την τόσο διαφορετική προσέγγιση, κάτι που γίνεται και μέσω του πλήρως ανατρεπτικού και καινοτόμου στησίματος του gameplay του και των δομών που αυτό ακολουθεί.

Η αναπαράσταση του κόσμου γίνεται με πλήρη κλίμακα, με πραγματικά μεγέθη, σε αντίθεση με όλους τους παλαιότερους τίτλους της σειράς. Οι αποστάσεις, πλέον, δεν είναι μικρές αλλά τεράστιες και αχανείς, προσδίδοντας το χαρακτήρα του ταξιδιού στις διάφορες περιπλανήσεις μέσα στον κόσμο. Το ίδιο, φυσικά, δεν ισχύει μόνο για τις περιοχές που επισκέπτεσαι, αλλά και για τις πόλεις. Πάρα πολλά μοντέλα ανθρώπων και όλων των άλλων φυλών της Ivalice κάνουν την εμφάνιση τους, δίνοντας την εικόνα και την αίσθηση ενός πολύ πιο ζωντανού κόσμου, κάτι που αναλογεί και στα τεράστια βασίλεια που επισκέπτεσαι. Η μουσική επένδυση δένει ικανοποιητικά με όλες τις περιοχές και τις πόλεις, καθώς και με τις διάφορες επικές μάχες, συντελώντας, έτσι, στην τέλεια ατμόσφαιρα του τίτλου.

Οι αλλαγές και η αίσθηση φρεσκάδας, όμως, δε φαίνεται να τελειώνει ποτέ. Το σύστημα μάχης αλλάζει ριζικά, κρατώντας ελάχιστες δομές από τα παλαιότερα ιαπωνικά παιχνίδια ρόλων. Θέλοντας να εκμεταλλευτούν τον πλήρους κλίμακας κόσμο και να υιοθετήσουν πολλές δομές από MMO RPGs (Massive Multiplayer Online Role Playing Games), οι δημιουργεί του τίτλου κατήργησαν πλήρως τις τυχαίες μάχες, τις διαφορετικές οθόνες και οτιδήποτε τοποθέτησαν τους εχθρούς στο χώρο και στις ερημιές, στις οποίες και εξελίσσονται οι μάχες. Πλέον η κάθε επίθεση, η κάθε επιλογή μέσα στη μάχη έχει το δικό της χρόνο εκτέλεσης, που διαφέρει από όπλο σε όπλο, από μαγικό σε μαγικό και από ικανότητα σε ικανότητα. Οι στρατηγικές που μπορούν να ακολουθηθούν με ένα σύνολο από 18 είδη όπλων, 3 διαφορετικά σετ πανοπλιών με ξεχωριστά boosts το καθένα και με μία τεράστια ποικιλία μαγικών και ικανοτήτων, δίνουν το κατάλληλο ύφος στο battle system του παιχνιδιού. Επειδή, μάλιστα, η ποσότητα των εχθρών που βρίσκεις και πολεμάς είναι πολύ μεγαλύτερη από τα παλαιότερα παιχνίδια της σειράς, δημιουργήθηκε ένα νέο σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, στο οποίο σου δίνεται η δυνατότητα να καθορίσεις, με τη σειρά που εσύ θεωρείς σωστή, την εκτέλεση πολλών εντολών, με μία ανάλογη συνθήκη για την καθεμία. Έτσι μπορείς να βρεθείς στη θέση να δημιουργήσεις την τέλεια στρατηγική, για κάθε περίπτωση φυσικά, μέσω των gambits (όπως λέγονται αυτές οι επιλογές που σου δίνονται για τον καθορισμό του Α.Ι.) και να την βλέπεις να υλοποιείται, εις βάρος των εχθρών, δίχως να χρειάζεται να πιάνεις το χειριστήριο και να επεμβαίνεις στη μάχη.

Φυσικά η ωριμότητα του τίτλου επεκτείνεται και σε άλλους τομείς. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα Final Fantasy, το ΧΙΙ απευθύνεται σε πιο ώριμους και έμπειρους παίχτες. Δε χαρίζεται σε πιθανά λάθη στην εξέλιξη, ούτε στην παραμέληση του εξοπλισμού. Ο τρόπος που παίρνεις χρήματα, επίσης, είναι αρκετά πιο δύσκολος, αφού δεν τα κερδίζεις από τέρατα, αλλά πουλώντας loot που αυτά σου αφήνουν. Ο εξοπλισμός είναι ιδιαίτερα ακριβώς και πολλές φορές θα βρεθείς στη θέση να πουλήσεις τον παλαιότερο σου ή και να μην εξοπλιστείς πλήρως με καινούρια αντικείμενα, λόγω έλλειψης χρημάτων.

Βέβαια το ίδιο το παιχνίδι είναι έτσι στημένο, ώστε με λίγο και σχετικά γρήγορο ψάξιμο να λύνεις πιθανόν προβλήματα με τα χρήματα. Με σωστή διαχείριση του stealing και με ψάξιμο στις πόλεις και αλληλεπίδραση με τους NPCs, τα τυχών αυτά προβλήματα ελαχιστοποιούνται. Φυσικά οι πολλές mob hunts (κυνήγι τεράτων), οι πολλές προαιρετικές περιοχές, τα πάρα πολλά μυστικά bosses και η τεράστια ποικιλία εξοπλισμών προσφέρουν μία μοναδική εμπειρία. Η συνολική διάρκεια του τίτλου ξεπερνά τις 150 ώρες.

Η τελική εντύπωση που μπορεί να αφήσει το Final Fantasy XII είναι ένα πλήρως ολοκληρωμένο παιχνίδι, το οποίο πάσχει από μικρά και πιθανόν ανεπαίσθητα προβλήματα. Οι εκατοντάδες αναφορές, με τη μορφή cameos, σε παλαιότερα επεισόδια της σειράς γεμίζει συγκίνηση κάποιον που έχει ασχοληθεί πάρα πολύ με αυτές. Αυτό που θα μπορούσαμε να ελπίζουμε είναι ένας νέος τίτλος, που θα βασιστεί σε όλα τα στοιχεία του ΧΙΙ. Οι καινοτομίες του και το στυλ του μπορούν να αποτελέσουν ένα ολοκαίνουριο είδος ανατολικών RPGs.

Βαθμολογία: 10/10

Square Enix revealed its line-up for next month’s JUMP Festa 2007 through its official website. Among the booth’s highlights will be new movies of the Final Fantasy XIII games as well as playable versions of Crisis Core: Final Fantasy VII and Dragon Quest Swords. Square Enix will show off the following titles at the event:

Seiken Densetsu 4, PlayStation 2, December 21st, playable
Kingdom Hearts II: Final Mix, PlayStation 2, spring 2007, playable
Crisis Core: Final Fantasy VII, PlayStation Portable, 2007, playable
Final Fantasy XIII, PlayStation 3, tba, trailer-only
Final Fantasy Versus XIII, PlayStation 3, tba, trailer-only
Dragon Quest Swords, Wii, spring 2007, playable
Chocobo to Mahou no Ehon, DS, December 14th, playable
Dragon Quest Monsters Joker, DS, December 28th, playable
Final Fantasy XII: Revenant Wings, DS, tba, trailer-only
Front Mission 1st, DS, winter 2006, playable
Subarashiki no Sekai, DS, 2007, playable
Seiken Densetsu Heroes of Mana, DS, tba, playable
Final Fantasy VII: Advent Children Complete, Blu-ray, 2007, trailer
Dirge of Cerberus Lost Episode: Final Fantasy VII, cellphone, tba, playable
Dragon Quest Monsters Mobile, cellphone, available, playable
Dragon Quest Fushigi no Dungeon Mobile, cellphone, available, playable
Final Fantasy Agito XIII, cellphone, tba, trailer-only
Front Mission 2089-II, cellphone, available, playable
Seiken Densetsu Friends of Mana, cellphone, available, playable
Seiken Densetsu Final Fantasy Gaiden, cellphone, available, playable

This year’s edition of JUMP Festa will take place in Chiba prefecture’s Makuhari Messe on December 16th and 17th.

Πηγή

Τα προσωπεία την αλήθεια αποκρύπτουν,
αλλά η δική τους η εικόνα εύκολα παρουσιάζει και διατυμπανίζει την ψεύτικη φύση των πραγμάτων.

Και όσοι τους εαυτούς τους επεξεργάζονται μέσω του καθρέφτη το αληθινό μήνυμα αυτού του σχολίου θα μπορέσουν να αποκομίσουν.

Ξεκίνησε στις 17 του Νοέμβρη, μέρα πολυτεχνείου από τη μία, μέρα της τέχνης και του κινηματογράφου (και καλά ως εναρκτήρια ημέρα του φεστιβάλ) από την άλλη. Δυστυχώς δεν κατάφερα να παρευρεθώ από την πρώτη κι όλας μέρα, πόσο μάλιστα από τις πρώτες τρεις μέρες, λόγω έλλειψης κάρτας. Τελικά την Κυριακή, δίνοντας 35 όμορφα €, έβγαλα τη δικιά μου κάρτα και από τη Δευτέρα ξεκίνησε η «θέαση». Δε θα μιλήσω αρχικά για τις ταινίες, αλλά για το feeling της πρώτης και των μετέπειτα βραδιών, κάποιων βραδιών που μου άφησαν ανάμεικτα συναισθήματα και μου άρεσαν ιδιαίτερα, ανεξάρτητα από κάποια «φέσια» που έφαγα στη μάπα…

Ως τώρα τον κινηματογράφο το γνώρισα μέσω των μεγάλων αιθουσών, αλλά και μέσω του DVD, βλέποντας ταινίες ανάμεσα σε ποικίλα άτομα, με παράξενη κουλτούρα, βλέψεις και προτιμήσεις. Αυτήν τη φορά ήταν, όμως, κάτι το πολύ διαφορετικό, γιατί δε βρισκόμουν ανάμεσα σε άτομα που απλώς ήρθαν να περάσουν την ώρα τους, να χαμουρευτούν ή και να κάνουν την πλάκα τους. Βρισκόμουν ανάμεσα σε άτομα που ήθελαν να περάσουν δημιουργικά την ώρα τους, βλέποντας κάποια ταινία, είτε ποιοτική, είτε crap, απλώς και μόνο για να έχουν μία σφαιρικότερη άποψη των πραγμάτων του χώρου. Έτσι ήμουν και εγώ για πρώτη φορά στην ζωή μου. Για πρώτη φορά ένιωθα τόσο δεμένος με το κοινό, γιατί βρισκόμασταν στον ίδιο χώρο για τον ίδιο λόγο. Υπήρχε μία μοναδική ωριμότητα και ένας πολύ ευχάριστος σεβασμός για τον άλλο δίπλα σου.

Φυσικά, πέρα από το κοινό, το καλύτερο ίσως στην όλη εμπειρία είναι η παρουσία των διαφόρων συντελεστών της ταινίας που ίσως και τύχει να βρίσκονται στην προβολή της. Στη δεύτερη, μάλιστα, ταινία που είδα η σκηνοθέτης μίλησε για τη σύλληψη της ιδέας, για την υλοποίηση αυτής και για διάφορα άλλα πράγματα κατά τη δημιουργία της. Μπορώ να πω ότι ο μονόλογος αυτός της σκηνοθέτου έδωσε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην ταινία την ίδια.

Γενικά είναι μία πολύ ωραία εκδήλωση, με πολύ κόσμο, πολύ χαβαλέ και πολύ κέφι, διασκέδαση και ψυχαγωγία. Η διαδικασία, δε, του να βρεις σε ποια ταινία θα πας από τις ίσως πάνω από 100 που παίζονται, το τρέξιμο για να προλάβεις εισιτήριο, η αναμονή στις ουρές, τα σχόλια των γύρω σου, η ανάγνωση του εντύπου που περιγράφει τις ταινίες και όλα τα άλλα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη διαδικασία αυτή είναι το ζουμί της υπόθεσης. Το έχω ήδη πάρει απόφαση, από φέτος και για αρκετά ακόμα χρόνια το φεστιβάλ του κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης θα γίνει θεσμός για μένα!

Ας προχωρήσουμε, όμως, και στις τρεις ταινίες που είδα και στην προσπάθεια που έκανα να βρω τα εισιτήρια.

Η πρώτη λεγόταν (στα ελληνικά) «Δε θέλω να κοιμηθώ μόνος», του Hei yang quan. Χωρίς να θέλω να μπαίνω σε κουραστικές αναλύσεις, που πιθανόν να μην είναι και εύστοχες, θα αρκεστώ σε μία γρήγορη, όχι ιδιαίτερα περίπλοκη, ανάλυση την προσωπικής μου γνώμης για την ταινία αυτή… ΑΙΣΧΟΣ!!! Ναι, η πρώτη μου επαφή με το φεστιβάλ κινηματογράφου έγινε με το χειρότερο δυνατό τρόπο και με τη χειρότερη, με διαφορά γιγάντια, ταινία που έχω δει στην ζωή μου. Δεν μπορώ να μιλήσω για σενάριο και για οτιδήποτε άλλο έχω συνηθίσει να βλέπω και να παρατηρώ εγώ σε μία ταινία, γιατί πολύ απλά δεν είχε ούτε σενάριο, ούτε δομή, ούτε πλοκή, ούτε τίποτα πέρα από κάποιες συνεχόμενες, ασύνδετες και πλήρως ασυμβίβαστες σκηνές. Κρατούσε και δύο ώρες ανάθεμα την… Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι τίποτε δε μου άρεσε σε αυτήν την ταινία, πλην μιας σκηνής αυνανισμού μιας γυναίκας από έναν κινέζο «Ο Θεός να τον κάνει πρωταγωνιστή».

Το κωμικοτραγικό είναι ότι την ταινία αυτήν πήγα να τη δω με τη βλέψη ότι πρόκειται για μία παράξενη ερωτική ταινία, στην οποία τα κεντρικά πρόσωπα θα μπλέκουν τα μπούτια τους (κάτι το οποίο όχι απλώς δεν έγινε, αλλά ούτε καν μία σκηνή σεξ δεν υπήρξε). Το γεγονός ότι οι πρώτες δύο σκηνές κρατούσαν δέκα λεπτά χωρίς να αλλάζει τίποτα ουσιαστικά στην εικόνα και ότι δεν υπήρχε καθόλου διάλογος, δίχως να είναι βουβή, λέει πολλά… Στο τελευταίο μισάωρο, έχοντας πάρει μία τεράστια δόση «κουλτούρας» αποφάσισα να φύγω… Πλησιάζω την πρώτη πόρτα και ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕΙ!!!! Πλησιάζω και τη δεύτερη… ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΆΝΟΙΓΕ!!!! Δεν μπορώ να καταλάβω, μάλλον μας βασάνιζαν!!! Τελικά την είδα μέχρι το τέλος και έχασα και το λεωφορείο μου…

Χτες είδα, μετά το πολιτισμικό σοκ που έπαθα, δύο ελληνικές ταινίες, οι οποίες και οι δύο μου άρεσαν.

Η πρώτη λεγόταν «Κράτησε με», της Λουκίας Ρικάκη. Από ότι έπιασα από τα λόγια της σκηνοθέτου (γιατί κάτι απέσπασε και την προσοχή μου μία στιγμή), πρόκειται για μία ταινία ποιητικού κινηματογράφου, κάτι που βγάζει νόημα, μετά τα άπειρα ποιήματα της ταινίας. Ενδιαφέρουσα ταινία, με πολύ καλή μουσική και φωτογραφία. Το σενάριο έβγαζε νόημα παραδόξως. Είχε να κάνει με τη σημασία της απώλειας στη ζωή του κάθε ατόμου και πώς ο καθένας επηρεάζεται από αυτήν. Μέσω των πολλών ποιημάτων και των αλληγορικών σκηνών μας μετέδιδε πολλά συναισθήματα, κάποια μέχρι και εμένα άγγιξαν, που δε θα έλεγα ότι είμαι λάτρης της ποίησης. Φυσικά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο σε όλη την ταινία ήταν τα λόγια της σκηνοθέτου, που μας ανέλυσε κάποια πράγματα για την ταινία, για τον τρόπο σύλληψης της βασικής ιδέας και διάφορα άλλα πράγματα για αυτήν.

Και τέλος έρχεται το Ιλουστρασιόν, η τρίτη ταινία που είδα και η καλύτερη. Του Διονύση Χαριτόπουλου και με πρωταγωνιστές πολλούς γνωστούς έλληνες ηθοποιούς, η ταινία αυτή διακωμωδεί την ελληνική πραγματικότητα, μέσω απολαυστικών και πολύ αστείων καταστάσεων. Οι πέντε πρωταγωνιστές, επιτυχημένοι όλοι στις δουλειές τους, βρίσκονται σε πολύ υψηλές κοινωνικές τάξεις, εντούτοις δεν μπορούν οι ίδιοι να απολαύσουν την πραγματική ευτυχία. Χαμένοι μέσα στα πλαίσια που τους θέτει η ζωή τους, δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτήν και έτσι συνεχίζουν να ζουν δυστυχισμένοι, παρόλη την προσπάθεια τους να βρουν την ευτυχία. Η ταινία αυτή πραγματικά με έκανε να απολαύσω κάθε στιγμή, να γελάσω με την καρδιά μου και να δω για μία ακόμα φορά, με έναν εντελώς κωμικό τρόπο, την κατάντια της ελληνικής πραγματικότητας. Τη συνιστώ ανεπιφύλαχτα σε όλους, όταν βγει στον κινηματογράφο.

Αυτές είναι οι αρχικές μου εντυπώσεις από αυτήν την εκπληκτικότατη εκδήλωση. Ναι μεν την ανακάλυψα, ή σωστότερα, συμμετείχα αργά, αλλά σίγουρα θα ασχοληθώ εκτενέστερα τα επόμενα χρόνια. Πλέον θα έχω κάτι να περιμένω, από πολιτιστικές εκδηλώσεις, στη Θεσσαλονίκη.

Με το τέλος του φεστιβάλ θα ακολουθήσει και δεύτερο post . μέχρι τότε, καλή μου θέαση ^_^ .

- Φυσικά και το θυμάμαι, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ξεχνάνε εύκολα τις συζητήσεις που έκανε με κάποιον φίλο του.

- Ε λοιπόν περνώντας ο καιρός ωρίμασα και γνώρισα πολλά νέα άτομα, κατάφερα να νιώσω πολλά πράγματα που ποτέ μου δε φαντάστηκα. Και πλέον έχω αγαπήσει και έχω μισήσει.

- Συγνώμη που θα στο πω, αλλά δεν πιστεύω κάποιον, όταν μου λέει ότι έχει μισήσει. Ξέρω πολύ καλά πώς είναι να μισείς και δύσκολα πιστεύω στο άκουσμα αυτής της λέξης τον άλλον.

- Καχυποψία ή πραγματική γνώση είναι αυτό;

- Μπορείς να δώσεις εσύ τη δική σου ερμηνεία, δεν μπορώ εγώ να σου επιβάλω την άποψη μου, ή τις αντιλήψεις μου. Εγώ το ορίζω ως «Πραγματική γνώση».

- Πρέπει να πέρασες κάτι σοβαρό για να πεις ότι μισείς κάποιον.

- Θα μπορούσες να πεις ότι κάτι έζησα και εγώ, ανεξάρτητα του νεαρού της ηλικίας μου. Τόση κουβέντα για το μίσος, για την αγάπη όμως τίποτα;

- Η αγάπη, φίλε μου, έχει πολλές μορφές και στοχεύει πάντα σε κάτι διαφορετικό. Αγαπάω και εσένα και την κοπέλα μου και τη μάνα μου και τους φίλους μου και τον αδελφό μου, αυτό δε σημαίνει ότι θέλω με όλους αυτούς να κάνω σεξ και έρωτα.

- Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Για αυτόν το λόγο και η αγάπη είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, γιατί έχει πολλές ερμηνείες.

- Δε δίνεις μία επεξήγηση, δίνεις πολλές ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεσαι.

- Το μίσος όμως είναι άλλη υπόθεση.

- Μίσος… δεν πιστεύω πολύ στο μίσος.

- Πριν είπες ότι κατάφερες και μίσησες κάποιον, όμως!

- Δεν ξέρω, τι πραγματικά είναι το μίσος για να το έχω νιώσει; Είναι σαν την αγάπη και τον έρωτα, δύο συναισθήματα διαφορετικά, αλλά πολύ κοντά το ένα με το άλλο.

- Πολύ κοντά; Λάθος, πολύ μακριά. Τι κοινό έχει η αγάπη με το μίσος; Τι κοινό θα μπορούσε να έχει ένα συναίσθημα εμποτισμένο με καλοσύνη με ένα συναίσθημα εμποτισμένο με κακία;

- Γιατί το μίσος να είναι απαραίτητα κακία; Δεν το καταλαβαίνω αυτό!

- Οι λέξεις έχουν κάποια σημασία και η ύπαρξη τους κάποιο λόγο. Μπορείς να δώσει δικό σου ορισμό στις λέξεις αγάπη, τέχνη, καλός, κακός, μίσος, έχθρα, φιλία, αλλά πάντα όλες αυτές θα διέπονται από κάποιο κοινό χαρακτηριστικό. Δεν μπορείς να δώσεις τον ορισμό «υπέρμετρη καλοσύνη» στη λέξη μίσος, γιατί τότε δε θα μιλάμε για μίσος, αλλά για αγνή αγάπη.

- Μπλέκεις με τις λέξεις και τα πολλαπλά νοήματα τους, χάνοντας την ουσία. Χάνεσαι μέσα σε έναν κυκεώνα από σημασίες και δε βλέπεις τα πραγματικά ουσιώδη.

- Είσαι σίγουρος για αυτό; Απλώς αγαπάω τη γλώσσα και προσπαθώ να τη στήσω όσο πιο ορθά γίνεται στο μυαλό μου. Δώσε μου λοιπόν εσύ έναν ορισμό για το μίσος.

- Μίσος είναι μία ακαθόριστη έννοια, που δηλώνει την κακία. Όπως και η αγάπη, μπορεί να έχει πολλές ερμηνείες.

- Και τότε η λέξη «κακία» τι νόημα έχει; Είναι και αυτή μία ακαθόριστη έννοια που υποδηλώνει ένα υποσύνολο κακίας, ή μήπως το μίσος είναι το υποσύνολο του γενικού συνόλου κακίας της λέξεως «κακία»;

- Που θέλεις να καταλήξεις με αυτό;

- Σε αυτό που αρχικά σου είχα πει. Στο ότι δεν πιστεύω κανέναν όταν μου λέει ότι έχει μισήσει κάποιον. Αποδείχτηκε μόλις τώρα πόσο συγκεχυμένες είναι μέσα στο μυαλό σου αυτές οι λέξεις και πόσο αυθαίρετα τις χρησιμοποιείς, προσπαθώντας απλώς να δώσεις μία βαρύτητα στο λόγο σου, μία βαρύτητα που μάλιστα δεν έχει.

- Με προσβάλεις τώρα με αυτά που λες! Θα μπορούσα εύκολα να ισχυριστώ τα ίδια και για σένα.

- Φυσικά και θα μπορούσες, αλλά δε θα μπορούσες να τα βασίσεις κάπου τα επιχειρήματα σου. Έχω πολύ συγκροτημένο τρόπο σκέψης και ό,τι λέω είναι πολύ καλά ορισμένο.

- Είσαι και λίγο μετριόφρων βλέπω.

- Δεν είμαι, όχι τουλάχιστον σε αυτά που δεν είμαι καλός. Και δεν κατηγορώ κανέναν για τίποτα, απλώς προσπαθώ να σου δείξω ότι δεν πρέπει να βασίζεσαι σε λέξεις που και εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις καλά καλά τι σημαίνουν για να δώσεις βαρύτητα στα λόγια σου. Δεν κερδίζεις τίποτα.

- Ίσως να έχεις και δίκιο. Από ότι κατάλαβα δε σου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν έχουν λόγο για οτιδήποτε κάνουν και λένε.

- Δε μου αρέσει το γεγονός, όχι οι άνθρωποι. Αν δε μου άρεσαν οι άνθρωποι, δε θα συζητούσα μαζί τους, ούτε θα τους αγαπούσα τόσο πολύ.

- Θεωρείς τη γλώσσα κάτι πολύ σημαντικό…είναι πολύ σημαντικό…

- Είναι, έχεις δίκιο και με κατάλαβες. Διάβασα ένα βιβλίο το οποίο μου έμαθε πόσο πολύ η γλώσσα επηρεάζει τη σκέψη και το «είναι» μας. Όταν το τελείωσα κατάλαβα πόσο πολύ έχει χαθεί η γλώσσα και πόσο πολλή προσπάθεια πρέπει να καταβάλουμε όλοι εμείς για να μη χαθεί και άλλο. Η γλώσσα θα ζήσει μέσω εμάς και όχι μέσω των βιβλίων. Πρέπει να τη γνωρίζουμε και αυτήν και την πλήρη σημασία των λόγων μας. Αλλά σε κούρασα χτυπώντας τον ενθουσιασμό σου απότομα. Πες μου αυτό που αρχικά ήθελες να συζητήσουμε.

- Μίσος… Ένιωσα μίσος για κάποιον. Δεν μπόρεσα να στο δώσω έτσι όπως ακριβώς το ερμήνευσα, αλλά το συναίσθημα αυτό δεν ήταν απλώς κακία.

- Να υποθέσω! Ήθελες τον πόνο του άλλου, τρεφόσουν από το κλάμα και τους σπαραγμούς του. Χαιρόσουν με τη δυστυχία του και ζητούσες και άλλο!

- Ακριβώς… Αλλά δεν είναι το θέμα πώς ένιωθα τότε. Το θέμα είναι πώς νιώθω τώρα.

- Ντροπή;

- Ντροπή…Ντροπή για αυτό που ένιωθα τότε, για τα βασανιστήρια από τα οποία πέρασα το πρόσωπο αυτό. Δε λυπάμαι το ίδιο το πρόσωπο…

- …λυπάσαι τον εαυτό σου που κατέβηκες σε ένα επίπεδο που πάντα κατέκρινες!

- Ναι.

- Και έρχεται η στιγμή που θα μου πεις τι είναι το μίσος. Ή μήπως θέλεις να σου πω εγώ;

- Θέλω να καταλήξουμε κάπου μαζί, μέσα από έναν κοινό συλλογισμό. Μίσος δεν είναι κακία σκέτη, δεν είναι απλώς κάτι άσχημο που αισθάνεσαι…

- …Είναι κάτι παραπάνω. Δεν αισθάνεσαι απλώς κακία για τον άλλον, θέλεις να τον δεις να υποφέρει και να χαρείς με αυτό.

- Αλλά δε θέλεις να τελειώσει. Πονάς και εσύ όσο το ζεις, αλλά θέλεις οι πόνοι σου να καταπραΰνονται από τις σπαρακτικές κραυγές του. Είναι ναρκωτικό.

- Ακριβώς. Σε απορροφάει, σε ξεζουμίζει και στο τέλος σε πετάει, σε κάνει χώμα και αναρωτιέσαι αν εσύ ήσουν αυτός, αν εσύ ήσουν αυτός που χαιρόταν και γελούσε με την καρδιά του στον πόνο του άλλου.

- Το μίσος είναι κάτι που δεν πρέπει να μας τραβάει φίλε μου. Πρέπει να αντιστεκόμαστε.

- Είναι το μόνο συναίσθημα στο οποίο πιστεύω ότι δεν πρέπει να αφηνόμαστε. Προσωπικά αφήνομαι σε όλα μου τα συναισθήματα, μου αρέσει να ακροβατώ και στο τέλος να περνάω στην απέναντι εξέδρα. Μου αρέσει να φτάνω στην άκρη του γκρεμού, να αγναντεύω και να γυρνάω την πλάτη μου στο χάος. Αλλά δε μου αρέσει να πέφτω από το σκοινί, ή από τον γκρεμό. Και το μίσος σε ρίχνει απότομα, αλύπητα σε βαράει και σε βασανίζει. Καλύτερα να αγαπήσεις κάτι άλλο στη θέση του μίσους για κάτι άλλο.

- Και η αγάπη τι είναι;

- Η αγάπη είναι το τελειότερο όλων. Η αγάπη είναι απλώς να χαίρεσαι με το καθετί γύρω σου, να αποσπάς από το πιο άσχημο το μοναδικό ωραίο πράγμα πάνω του και να το θαυμάζεις. Η ευτυχία ενός ανθρώπου και η ευκαιρία που δίνεται σε άλλους να τη μοιραστούν μαζί του είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο, έστω και αν αυτός ο άλλος είναι άγνωστος, ή κι εχθρικός απέναντί σου ή και εσύ απέναντι του. Ίσως να ακούγεται λίγο αντιφατικό, αλλά το να βλέπεις την ευτυχία του άλλου είναι το μεγαλύτερο δώρο. Μέχρι και άγνωστος να είναι, τη μοιράζεσαι μαζί του, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, την ώρα που θα διαβάσεις τα κείμενα του, την ώρα που θα τον δεις να χαμογελάει ή την ώρα που θα σε κοιτάζει στα μάτια. Αυτό είναι αγάπη. Και πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτήν, σε όλες τις μορφές της.