Another World

to live, to sleep…maybe to dream

H ζωή ενός ξένου!

Posted by evans στο Δευτέρα, 3 Ιουλίου, 2006

Το να αισθάνεσαι ξένος μέσα σε ένα περιβάλλον στο οποίο έχεις μεγαλώσει είναι, ίσως, το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί. Δώδεκα χρόνια περνάς στο σχολείο, με τα ίδια άτομα να σε πλαισιώνουν όλον αυτόν τον καιρό. Και όμως έρχονται στιγμές που αισθάνεσαι ξένος, σαν να είσαι εσύ και κανένας άλλος. Είναι η στιγμή που πραγματικά φοβάσαι και εύχεσαι να μην είχες κάνει κάποιες επιλογές στη ζωή σου, να είχες διαλέξει μία άλλη πορεία, διαφορετική, ίσως πιο εύκολη, αλλά διαφορετική. Αυτό θα σου έδινε τη δυνατότητα να άλλαζες την τωρινή σου κατάσταση, να ξεφύγεις από τη μοναξιά που τόσο φοβάσαι. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είσαι μόνος, να ξέρεις ότι κανένας δεν μπορεί να σε καταλάβει και να σε παρηγορήσει σε μία πραγματικά δύσκολη στιγμή ή μέχρι και σε μία απλή, που αισθάνεσαι όμως την ανάγκη να τη μοιραστείς με κάποιον. Αυτό είναι η πραγματική μοναξιά.


Δεκαεφτά χρονών σημαίνει σκεπτόμενος νέος, γεμάτος ανησυχία για το μέλλον του και για τη μετέπειτα ζωή του. Αγχωμένος από την πίεση που δέχεται αλλά και ταυτόχρονα ανακουφισμένος και άνετος γιατί νιώθει ότι όλος ο κόσμος του ανήκει. Η ηλικία αυτή είναι η πιο καθοριστική για τον άνθρωπο. Αποκτά συνείδηση, γνώσεις, ιδεολογία, μαθαίνει να σκέφτεται και να κρίνει με μοναδικό τρόπο. Η αποξένωση, όμως, ενός από το σύνολο, είτε εκουσίως είτε αναγκαστικά, τον οδηγεί στην προαναφερθέντα κατάσταση. Πώς όμως μπορεί κάποιος να περιθωριοποιηθεί από ένα σύνολο που κάποτε άνηκε; Η αλλαγή χαρακτήρων παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό, τόσο των ατόμων με τα οποία συναναστρεφόταν όλον αυτόν τον καιρό, όσο και με την αλλαγή του δικού του χαρακτήρα.

Οι ιδέες δε συμβαδίζουν πάντα και έτσι ούτε και οι άνθρωποι. Κάποιοι διαλέγουν έναν εύκολο δρόμο, το δρόμο της καλοπέρασης, του ξεφαντώματος, ενώ κάποιοι άλλοι διαλέγουν το δρόμο του διαβάσματος, του μόχθου και της καταπίεσης. Ο εύκολος είναι πωθητός από όλους, όμως όχι και ο καλύτερος. Όμως οι επιλογές του καθενός δεν έχουν να κάνουν μόνο με το σχολείο και την απόδοση τους σε κάποιες εξετάσεις που έχουν χάσει το νόημα και τη σημασία τους. Τα πρότυπα, με ξένες ρίζες, είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά.. Ο νέος πλέον δεν νοείται αν δεν έχει κάποιες σταθερές αντιλήψεις, πεποιθήσεις και τρόπο διασκέδασης. Αυτοί που ξεχωρίζουν είναι και αυτοί που αποκόπτονται από το «κοπάδι των προβάτων», αποτελούν τα λεγόμενα «μαύρα πρόβατα», και αναγκάζονται να ακολουθούν, σκύβοντας το κεφάλι, υπομένοντας κάθε ανούσια και γεμάτη ψέμα δραστηριότητα μέχρι να τους δοθεί η ευκαιρία να αποκοπούν οριστικά.

Αντιμετωπίζονται σαν παρείσακτοι, σαν κάποια μπουκάλια μέσα σε έναν απέραντο ωκεανό που περιμένουν κάποιον ξένο να τα αρπάξει για να τα ξαναπετάξει πίσω, αφού αντικρίσουν το κενό μέσα τους. Δεν δημιουργείται οίκτος, αλλά περιφρόνηση και σαρκασμός για αυτόν που ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα «Πιστά μέλη της Ομάδας» που κατάφεραν επάξια να ενταχθούν σε αυτήν. Όμως απορία ή ενδιαφέρον για να γνωρίσουν το άλλο άκρο δε δημιουργείται. Φυσικά ούτε από τους δε υπάρχει κάτι τέτοιο, όχι όμως για τον ίδιο λόγο.

Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι «ξένοι»; Μοναξιά; Ναι. Λύπη; Ναι. Όχι όμως ανικανότητα και αδυναμία, όπως αφήνουν να εννοηθεί. Ο κάθε άνθρωπος κρύβει κάτι μέσα του, πολύ καλά κρυμμένο, αλλά όχι ανύπαρκτο. Και εδώ εμφανίζεται το πρόβλημα. «Η ύπαρξη του κενού».

Η έλλειψη ιδεών είναι το πρόβλημα, το λιθαράκι που λείπει από το πανέμορφο ψηφιδωτό που αποτελεί η νεολαία. Η προσήλωση σε ξενόφερτα πρότυπα και η ενασχόληση με ανούσια πράγματα και μη εποικοδομητικές ασχολίες οδηγούν στη συσσώρευση των «προβάτων» κάτω από τη συνετή καθοδήγηση του «βοσκού». Η μόδα είναι αυτή που πλέον προστάζει τους νέους να πράττουν, τυφλώνοντας τους και οδηγώντας τους σε καταστάσεις απομακρυσμένες από την πραγματική ουσία των πραγμάτων. Ένας σκεπτόμενος νέος είναι μεγάλο πρόβλημα, ένας , όμως, «δαμασμένος» όχι. Η αποδοχή των αληθειών και των ιδεών που οι άλλοι θέλουν να του επιβάλλουν τους προσφέρουν τη δυνατότητα να ασκούν εξουσία πάνω του. Το χειρότερο, και ίσως το ποιο αστείο, είναι ότι το θύμα είναι τόσο καλά τυφλωμένο και εγκλωβισμένο που δεν μπορεί να καταλάβει ότι κάποια πράγματα που πλέον θεωρούνται χαρακτηριστικό της ηλικίας αυτής δεν αποτελούν επιλογή του ατόμου, αλλά επιβολή από τρίτους σε αυτό. Τα πάντα καθορίζονται με τέτοιον τρόπο, ώστε να υποδουλώνεται το πνεύμα και να αφήνεται ελεύθερο το σώμα. Η μουσική, ο ρουχισμός, η συμπεριφορά, το κούρεμα, όλα αυτά είναι στοιχεία της πραγματικότητας αυτής, που όλα αυτά μαζί συγκεντρώνονται σε έναν και μόνο έναν όρο: ΜΟΔΑ. Ότι ορίζει η μόδα είναι και ότι ισχύει σήμερα. Μία αλλαγή σε αυτήν και ξαφνικά εξαφανίζονται ρούχα, τραγουδιστές χάνονται και η εικόνα της κοινωνίας αλλάζει οριστικά.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που επικρατεί σήμερα στην μικρή περιοχή που ζούμε. Το χειρότερο όμως είναι ότι η μόδα, σαν μία ομίχλη, σκεπάζει και το σχολείο και κρύβει την πραγματική του εικόνα. Το κέντρο γνώσεων και παιδείας έχει μετατραπεί σε ένα μέρος όπου καθημερινά εκατοντάδες παιδιά μαζεύονται με σκοπό να σπαταλήσουν μερικές ώρες από τη μέρα τους. Δημιουργείται η εντύπωση ότι το σχολείο είναι κάτι το αναγκαστικό, ότι είναι κάτι που καταπιέζει και όχι που προσφέρει. Έτσι λοιπόν τα παιδιά αποκτούν όλο και λιγότερες γνώσεις, βγαίνουν αγράμματα και ανορθόγραφα, δίχως την ικανότητα της σύνταξης ενός γράμματος ή και τη δυνατότητα έκφρασης.

Η πλειοψηφία των νέων εντάσσεται στο «κοπάδι» , αφήνοντας τα υπόλοιπα, «μελανά σημεία της πανέμορφης ζωγραφιάς» στην άκρη.

Και από εδώ προέρχεται η μοναξιά. Πώς μπορεί κάποιος διαφορετικός να ενταχθεί σε ένα σύνολο όταν απορρίπτεται πριν προλάβει να παρουσιαστεί; Πώς μπορεί να ζήσει γνωρίζοντας ότι ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να τον καταλάβουν;

Το κέντρο του κακού είναι σαφώς η αδυναμία των νέων να προστατευθούν από την επιρροή των λανθασμένων προτύπων. Η αδυναμία αυτή οδηγεί σε μία κοινωνία χωρίς ιδανικά, σε μία αδύναμη και ,κυριολεκτικά, ανίκανη κοινωνία, αφού η βάση της, δηλαδή η νέα γενιά, χαρακτηρίζεται από υπέρμετρη ανωριμότητα. Αυτοί που διαφέρουν και ξεχωρίζουν το «καλό από το κακό» φράσσουν τον εαυτό τους μέσα σε ένα τοίχος ,τις σκέψεις και τα ιδανικά τους, έτσι ώστε να μην είναι ευάλωτοι. Όμως μόνοι τους, χωρίς την υποστήριξη των άλλων, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Πρέπει να ενοποιηθούν ξανά, έτσι ώστε να μπορέσουν να φτιάξουν μία κοινωνία με οράματα και ελπίδα για το αύριο. Μία κοινωνία που θα κοιτάει μπροστά και θα αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία και αναποδιά με αισιοδοξία και να μην παραδίνεται σε αυτήν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: