Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Remember, remember the 5th of November…

Posted by evans στο Πέμπτη, 20 Ιουλίου, 2006

V for Vendetta

“Remember, remember the 5th of November
The gunpowder treason and plot
I know of no reason why the gunpowder should ever be forgot”

Εν αναμονή του DVD “V for Vendetta” η πώρωση μου για την ταινία επανέρχεται, όπως όταν την είχα πρωτοδεί στις αίθουσες του κινηματογράφου. Μου είχε αρέσει τόσο πολύ, μάλιστα, που την είδα άλλες δύο φορές, πληρώνοντας συνέχεια την είσοδο μου, χωρίς να λυπάμαι, όμως, τα λεφτά. Ταινία που άξιζε κάθε ευρώ που έδωσα και κάθε ώρα που ξόδεψα. Σκηνοθεσία James McTeique (πρώτος βοηθός σκηνοθέτη των The Matrix), σεναριογράφοι Wachowski (The Matrix) και πρωταγωνιστές Natalie Portman (Star Wars Trilogy, Garden State) και Hugo Weaving (The Matrix – Smith).

Έντονα πολιτικοποιημένο και βασισμένο σε ένα comic του Alan Moore, το V for Vendetta στοχεύει στο να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των θεατών του, σε συνδυασμό με μία γρήγορη ταινία δράσης, όπως ακριβώς και τα The Matrix. Οι Wachowski, όπως ακριβώς και στο The Matrix, προβάλλουν μέσω φιλοσοφικών αναλύσεων διάφορες καταστάσεις της σημερινής κοινωνίας, συνδυάζοντας δράση, φιλοσοφία, μηνύματα και διασκέδαση σε μία ταινία, που κατά κύριο λόγο θα τη χαρακτηρίζαμε ως «Ταινία δράσης».

Στην πραγματικότητα, μέσω των διαφόρων σκηνών καταφέρνουν να περάσουν το μήνυμα τους, είτε με την απλούστερη μορφή του, είτε και με την πιο σύνθετη, εξαρτώντας το βάρος που θα δείξει ο θεατής. Δεν μπαίνουν στο τρυπάκι του περίπλοκου και δυσνόητου κινηματογράφου, κρατώντας τα «standards»» της εμπορικότητας (έντονες σκηνές δράσης), πετυχαίνοντας, έτσι, μία ανάλαφρη ταινία για όλους και όχι μόνο για τους «κουλτουριάρηδες».

Η ταινία, παρουσιάζοντας ένα υποτιθέμενο μέλλον (κοντά στο 2020), προσπαθεί να αναδείξει τα αρνητικά μιας δικτατορικής κοινωνίας, την υποδούλωση του ατόμου, μέχρι και της προσωπικότητας του. Ο τρόπος που παρουσιάζονται όλα αυτά μπορεί να φαντάζει αρκετά απλοϊκός, ίσως και οφθαλμοφανής, αλλά οι Wachowski δε θέλουν να κουράσουν με βαθυστόχαστες καταστάσεις.

Στη Μεγάλη Βρετανία το καθεστώς, μετά από έναν πόλεμο, που έχει επικρατήσει είναι φασισμός, κάτω από την κυριαρχία του Suttler. Η πόλη θυμίζει περισσότερο καταστάσεις δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, παρά πολιτισμό του 21ου αιώνα. Απαγορευμένες ώρες, καταδότες, αστυνόμευση και λογοκρισία χαρακτηρίζουν τη ζωή στη χώρα πλέον. Οι μαύρες σακούλες των καταδοτών αποτελούν το φόβο και τον τρόμο όλων των ανθρώπων, ενώ η αστυνόμευση και η κράτηση έχει γίνει λέξη ισάξια των βασανιστηρίων και της εκτέλεσης. Οι άνθρωποι, αναζητώντας ασφάλεια, αφέθηκαν στα χέρια του δικτάτορα, δίχως να έχουν τη συνείδηση για επανάσταση. Η προπαγάνδα και η λογοκρισία έχουν αντικαταστήσει την ελευθερία. Πλέον τα πάντα, οι ειδήσεις, τα νέα, τα πολιτικά γενόμενα, όλα αποτελούν, για τα μάτια των πολιτών, κομμάτια της ασφάλειας ενός ενάρετου ηγέτη. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι τίποτα περισσότερα από σελίδες γεμάτες με κείμενο, χωρίς αληθινή υπόσταση.

Ο V, μία μάσκα μπροστά σε ένα πρόσωπο, ένα προσωπείο, μία «περσόνα» θα λέγαμε, αποτελεί τον πρωταγωνιστή της παρτίδας σκακιού, ένα «πούλι» του «ντόμινο» στην κόσμο της υποδούλωσης των ιδεών και των προσωπικοτήτων. «Τερατώδες» η φύση του τον οδηγεί στο να πράττει με βάση τα «τερατώδη» ένστικτα του, προσπαθώντας να αφυπνίσει τις συνειδήσεις ενός πολιτισμού.

Η Evey, μία φιγούρα παρόμοια με τα υπόλοιπα «πούλια»» συναντά, φαινομενικά τυχαία (αλλά ο παράγοντας «Τύχη» δεν υπάρχει στα έργα των Wachowski), τον V, τη βραδιά πριν την 5η του Νοέμβρη. Η στιγμή της συνάντησης δρα και ως η αρχή μιας αλληλουχίας γεγονότων προς της απελευθέρωση των συνειδήσεων των ανθρώπων και του σταματήματος της δικτατορίας.

Η Evey ήταν μία γυναίκα φοβισμένη, υποδουλωμένη και αυτή στο καθεστώς της Μεγάλης Βρετανίας. Με το κεφάλι σκυμμένο υπέμενε όλα τα γενόμενα, το θάνατο του αδελφού της και των γονιών της και πλέον, απαλλαγμένη από οποιαδήποτε σκέψη επανάστασης, αποδέχεται την ασφάλεια και την καλοσύνη που τις παρέχεται, παραδίνοντας το μόνο πράγμα που τις ζητείται: η συνείδηση της. Η στιγμή της συνάντησης της με τον V λειτουργεί σαν «trigger», μπαίνει σε λειτουργία ένα κομμάτι του μυαλού της που ήταν για πολύ καιρό αδρανές. Η επιφυλακτικότητα και η δυσπιστία τη βασανίζουν.

Η Evey μετατρέπεται από ένα υποδουλωμένο ων σε μία ανεξέλεγκτη και μη ελεγχόμενη ύπαρξη, μίασμα για την κοινωνία του Suttler. O V ερωτεύεται την Evey, ένας έρωτας πλατωνικός, συμβολικός. Η Evey αποδέχεται τον V, τον ερωτεύεται, τον αγαπάει, αφήνεται στα χέρια του και γίνεται ένα μαζί του. Πλάθεται μέσω αυτού, μετατρέπεται, αλλάζει, γεννιέται ξανά.
Το «ντόμινο» ξεδιπλώνεται μετά από ένα χρόνο. Η 5η του Νοέμβρη είναι η αρχή, η ανατίναξη ενός κτιρίου, των δικαστηρίων, είναι η τοποθέτηση του πρώτου «πουλιού», του πρώτου ατόμου, της πρώτης ενέργειας. Το «ντόμινο» στήνεται καθημερινά για έναν ολόκληρο χρόνο και όταν είναι έτοιμο, μία ενέργεια, ένα λάθος από την κυβέρνηση χτυπάει το πρώτο «πούλι» και το «ντόμινο» εκτυλίσσεται, τα γεγονότα ακολουθούν το ένα το άλλο και στο τέλος η κυβέρνηση γονατίζει μπροστά στην παντοδυναμία του «V».

Τι είναι, όμως, ο V; Είναι ένας άνθρωπος; Έχει υλική υπόσταση; Έχει συναισθήματα; Ή είναι μία ιδέα, κάτι που κρύβεται βαθιά μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του ανθρώπου; Είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να αγαπήσει, ή να αγαπηθεί; Ή είναι, μήπως, ένα ιδανικό που κρύβουν μέσα τους οι άνθρωποι, το ανακαλύπτουν και το βγάζουν στην επιφάνεια;

Αν ο V αποτελεί μία ιδέα, η Evey δεν αγάπησε έναν άνθρωπο, αλλά αποδέχτηκε μία ιδέα. Ο V τον αγάπησε, η ιδέα ξύπνησε μέσα της και η Evey αρχικά την απέρριψε, αργότερα, όμως, αποδέχτηκε και τελικά την ενστερνίστηκε, όπως της αποδέχτηκαν και την ενστερνίστηκαν όλοι οι πολίτες της Μεγάλης Βρετανίας. Βάζοντας το προσωπείο του V, μετατρέποντας τους εαυτούς τους σε μία άλλη «περσόνα», αντιτάχθηκαν στην καταπίεση. Νεκροί, ζωντανοί, όλοι, αποδεχούμενοι της ιδέας και αναζητώντας την ελευθερία ξεσηκώθηκαν και πέτυχαν το σκοπό τους.

Η ταινία καταφέρνει με όμορφο, ξεκούραστο και ευχάριστο τρόπο να παρουσιάσει τις ιδέες και την αιώνια «ζωή» αυτών μέσω συμβολισμών. Οι Wachowski καταφέρνουν με μοναδική μαεστρία και σε αυτό το έργο τους να περάσουν τα μηνύματα τους, ικανοποιώντας και το Hollywood με τις εμπορικές του νοοτροπίες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: