Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Metropolis!

Posted by evans στο Κυριακή, 13 Αύγουστος, 2006

 

Βουβός, ασπρόμαυρος κινηματογράφος, διάρκειας 153 λεπτών. Η ταινία φαντάζει βουνό στα μάτια ενός νέου σχετικά cinefil, που αρέσκεται σε διαφορετικού από αυτήν είδους ταινίες. Ενώ αρχικά η ταινία φάνταζε ως ένα κατόρθωμα, κατά τη διάρκεια της ανάμεικτα συναισθήματα με κατέκλυσαν, αφήνοντας με σε μία ξέφρενη οπτικοακουστική πανδαισία.

Πρώτη φορά βλέπω μία ταινία δίχως καθόλου ομιλία, δίχως καθόλου φωνή και ηχητικά εφέ, αλλά και χωρίς καθόλου χρώμα. Τα συναισθήματα ποικίλουν ήδη από την πρώτη στιγμή που η εικόνα εμφανίστηκε μπροστά μου και η μουσική επένδυση άρχισε να ξεδιπλώνεται, δίνοντας «ζωή» σε όσα συνέβαιναν. Διέφερε τόσο πολύ από όσα είχα συνηθίσει να παρακολουθώ τόσα χρόνια και όμως από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο λεπτό, με καθήλωσε και μία γοητεία κατέκλυσε το μυαλό μου, έλκοντας πάνω της όλη μου την προσοχή και αφοσίωση. Δεν μπορούσες να καταλάβεις τα γεγονότα ακούγοντας ομιλίες, έπρεπε να παρακολουθείς την κάθε σκηνή με, πολλές φορές, αλληγορικό περιεχόμενο, συνδυάζοντας την με τη δυνατή και πλήρως εναρμονισμένη, σε αυτήν, μουσική.

Οι σκηνές φάνταζαν στο μυαλό μου ως γρίφοι που έπρεπε να λύσω για να καταλάβω τι συμβαίνει στην ταινία, ενώ, πολλές φορές, μία απλή εικόνα μπορούσε να σημαίνει χίλιες πραγματικά ερμηνείες, δίνοντας στην παροιμία υπόσταση και νόημα. Στις στιγμές εμφάνισης ενός κειμένου, λόγων των διαφόρων πρωταγωνιστών, η σκέψη σταματούσε και έκανε ένα διάλειμμα, ενώ αποσαφηνίζονταν αρκετά πράγματα, προσφέροντας, ταυτόχρονα, και λίγη ανυπομονησία για τη συνέχεια.

Στο μακρινό μέλλον η πόλη Μετρόπολις χτίσθηκε, από τα χέρια χιλιάδων εργατών, μία πόλη τεχνολογική ανώτερη από όλες τις άλλες, στην οποία η υψηλή κοινωνία κατοικεί. Οι εργάτες, φιγούρες υποδούλωσης και ταπείνωσης, δίχως βούληση και ελευθερία επιλογής, συντηρούν το θηρίο που οι ίδιοι κατασκεύασαν, αφήνοντας πίσω τους οποιοδήποτε συναίσθημα. Καθημερινά, σαν κοπάδι προβάτων, μεταφέρονται μέτρα κάτω από την Μετρόπολις για να δουλέψουν, ,ώστε να συνεχίσει ο ομαλός ρυθμός της πόλης.

Η υψηλή κοινωνία, επωφελούμενη την ακατάπαυστης εργασίας, απολαμβάνει στην όμορφη επιφάνεια της Μετρόπολις τους καρπούς της τεχνολογίας και των μηχανημάτων. Εθελοτυφλώντας ζουν τις ζωές τους, αγνοώντας την καταπίεση των «καυσίμων»-εργατών.

Η ελπίδα είναι αυτή που κρατά τους εργάτες ζωντανούς, η ελπίδα που τους προσφέρει μία αγγελική παρουσία, η Μαρία, μία γυναίκα που στέκεται δίπλα τους, ζει μαζί τους.

Είναι όμως άνθρωποι αυτοί οι εργάτες; Είναι αυτοί τα θύματα, ή ο άνθρωπος είναι ένα θύμα της κοινωνίας στην οποία ζει;

Όταν ο «διάδοχος» του «θρόνου» της Μετρόπολις αντικρίζει τον «κάτω κόσμο», πάνω στον οποίο τόσο καιρό πατούσε συντρίβεται, εντάσσεται σε αυτόν και τις διδασκαλίες της Μαρίας της κάνει τρόπο ζωής και στήριγμα. Ο έρωτας, μια αγάπη υπέρμετρη και ένα συναίσθημα γεμάτο παρορμήσεις τον κατακλύζουν, έτοιμος να θυσιάσει τα πάντα για αυτό που ποθεί.

Η διχόνοια, όμως, πάντα υποβόσκει. Η τεχνολογία, φτάνοντας στο ζενίθ της, δημιουργεί έναν κατασκεύασμα κατ’ εικόνα του ανθρώπου και παίρνει τη θέση της Μαρίας. Ο άγγελος μεταμορφώνεται στον διάβολο και παρακινεί τους ανθρώπους στο έρεβος, υποκινώντας πλήρως τις συνειδήσεις των εργατών. Πλέον τα μηνύματα αγάπης και ειρήνης μετατρέπονται σε μηνύματα μίσους και εκδίκησης, οδηγώντας στην ίδια τους την καταστροφή, στην καταστροφή των σπιτιών και των οικογενειών τους.

Πόσο τυφλά, όμως, μπορεί το ανθρώπινο μάτι να κρίνει τις καταστάσεις; Το «κοπάδι», τυφλωμένο από την εμφάνιση της ψεύτικης Μαρίας, αφήνεται στη δυστυχία του και στο αντίκρισμα της αλήθειας, της καταστροφής των οικογενειών τους. ξεσπάει σε μία ξέφρενη έκφραση μίσους, καίγοντας την απομίμηση του αγγέλου που κάποτε αγαπούσαν. Μία μόνο στιγμή αργότερα έφτανε για να καταλάβει ο όχλος ότι αυτό που κατέστρεψαν δεν ήταν ο άγγελος, αλλά ο διάβολος, αφού η αμφίεση του χάθηκε στις φωτιές της οργής των εργατών.

Υψηλή και κατώτερη κοινωνία, όλοι μαζί έντρομοι παρατηρούν τη σύγκρουση του αγγέλου με τον δημιουργό το διαβόλου, ενώ κανένας δεν μπορεί πραγματικά να ξεχωρίσει για τι πραγματικά ελπίζει. Είναι οι εργάτες τα θύματα, ή είναι και αυτοί θύτες, μαζί με τον δημιουργό του κακού, μαζί με τον βασιλιά της Μετρόπολις και μαζί με την υψηλή κοινωνίας; Μήπως όλοι είναι θύτες του ίδιου εγκλήματος; Ή μήπως όλοι αποτελούν θύματα μίας μεγαλύτερης ιδέας, της υποδούλωσης της συνείδησης, της τύφλωσης από την αλήθεια;

Το Metropolis κατάφερε, μέσω πολλών θολών σκηνών και με μία ενδιαφέρουσα μουσική επένδυση να μου μεταδώσει πολλά συναισθήματα. Λύπη, χαρά, ευχαρίστηση, αγανάκτηση, αγάπη, έρωτα, μίσος, κούραση, μία πληθώρα από διαφορετικές συναισθηματικές καταστάσεις μέσω ξέφρενων χορών, απότομων κινήσεων, εκφράσεων προσώπων. Οι κινήσεις μαγεύουν και «μιλούν» από μόνες τους, τα μάτια έχουν την απόλυτη έκφραση τρόμου, ανησυχίας, μίσους, κακίας και δολιότητας, ενώ τα στόματα «φωνάζουν» βουβές κραυγές, που μόνο με το άκουσμα της μουσικής μπορείς να νιώσεις και να καταλάβεις.

Μία ταινία πραγματικά άλλης εποχής, που δίνει στον καθένα από εμάς, που δε ζήσαμε τότε, μία ξεχωριστή συναίσθηση του χώρου του κινηματογράφου. Το δέσιμο με τα πρόσωπα, τα βλέμματα, τις εκφράσεις και τις κινήσεις φαντάζει όμοιο και πιο δυνατό από αυτό με τις φιγούρες του σημερινού κινηματογράφου. Η παροιμία «Μία εικόνα, χίλιες λέξεις» βρίσκει πραγματικό νόημα σε αυτές τις ταινίες.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Metropolis!”

  1. Yunie456 said

    Πολύ παραστατικό κείμενο, με ταξίδεψες, (όπως πάντα βέβαια)… Θα ήθελα και εγώ να τη δώ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: