Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Thoughts, thoughts, thoughts…

Posted by evans στο Πέμπτη, 24 Αύγουστος, 2006

Τώρα τελευταία με έχει πιάσει μία παράξενη, καταθλιπτική ίσως, κατάσταση, λόγω της επικείμενης εξεταστικής. Παρατηρώ κάθε φορά που φτάνει αυτή η περίοδος πόσο πολύ αυτή η σχολή δε μου ταιριάζει, πόσο πολύ απευθύνεται σε κάποιους άλλους ανθρώπους, πιθανόν που δεν αρέσκονται σε ακαδημαϊκές, ίσως, γνώσεις, αλλά σε κάτι πιο «πρακτικό», «τεχνικό» και λιγότερα εποικοδομητικό για το άτομο.

Γράφοντας αυτές τις γραμμές το “Where are we going from here” των Blackmores Night ηχεί στα αυτιά μου, προσφέροντας ένα κύμα ηρεμίας και απαλής μουσικής, ηρεμώντας λίγο τη σύγχυση στην οποία βρίσκεται για μία ακόμα φορά, αν και μετά από πολύ καιρό, ο ψυχικός μου κόσμος. Σκόρπιες σκέψεις περιτριγυρίζουν στο μυαλό μου, στερώντας μου τη δυνατότητα να ηρεμίσω έστω και για λίγες στιγμές και να χαρώ τον ελεύθερο μου χρόνο, ενώ απλές καταστάσεις μετατρέπονται σε περίπλοκες, εξαιτίας της σύγχυσης αυτής.

Το γράψιμο, πιστός μου σύντροφος, για μία ακόμα φορά μου προσφέρει αυτό που δύσκολα οτιδήποτε και οποιοσδήποτε θα μπορούσε, την ηρεμία και τη δυνατότητα να ξετυλίξω τις σκέψεις μου, όλον τον εσωτερικό μου κόσμο.

 

On a long road, miles to go
Its winding and cold and its covered with snow
But I ask you what we all want to know
Where are we going from here…”

 

Όταν βρίσκεσαι σε μία σχολή που δε σε πληροί αισθάνεσαι περίεργα, νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα μικρότερο βαθμό πίσω στο σχολείο, μαθαίνοντας πολλά πράγματα δίχως κανένα προσωπικό ενδιαφέρον για αυτά. Πόσο μάλιστα όταν η σχολή σου απέδειξε ότι η πραγματική σου κλίση βρίσκεται σε κάτι πιο θεωρητικό, ακαδημαϊκό και όχι σε κάτι σαν την «Πληροφορική». Κάποιοι κλάδοι της φυσικά παρουσιάζουν ενδιαφέρον, προσφέροντας πολλές διεξόδους, αλλά η ανάγκη για έκφραση και για ταύτιση με αυτό που κάνεις αποτελεί όνειρο, συνήθως απατηλό, για τους περισσότερους ανθρώπους.

Από αυτό το γεγονός απορρέει και το παρόν «παραλήρημα», στην προσπάθεια ενός ανθρώπου να βγάλει πολλά κρυμμένα «αγκάθια» από μέσα του. Η εξεταστική περίοδος αποτελεί περίοδο πραγματικής (συνήθως) ενασχόλησης με το αντικείμενο της σχολής που βρίσκεται ο εκάστοτε φοιτητής και έτσι αναδύονται πολλά πράγματα που οικειοθελώς θάφτηκαν βαθιά μέσα σου. Στην προσπάθεια αυτή πολλές σκέψεις γίνονται, σκέψεις που έχουν να κάνουν με τη μελλοντική σου πορεία σε αυτήν τη σχολή και στο τι θα κάνεις μετά από αυτήν. Όταν όμως αυτή δε σε καλύπτει και δε σε εκφράζει τι πρέπει να κάνεις;

Αυτή η απορία βασανίζει το μυαλό μου και τις σκέψεις μου, αποκόπτοντας με από οποιαδήποτε πραγματική χαρά και καλοπέραση. Τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει κάποιος, όταν η σχολή του, η «απασχόληση» του, δεν του προσφέρει κάτι τόσο σημαντικό, όσο είναι ένας τρόπος έκφρασης;

Τελικά το σημαντικότερο είναι να βρει κάποιος πολλούς τρόπους διαφυγής από αυτό που περισσότερο τον καταπιέζει και να δώσει τον άξιο χαρακτήρα σε καθετί διέπει την ζωή του. Όταν η σχολή αποτελεί «αγγαρεία», ή απλώς ένα μέσο για κάτι μελλοντικά ανώτερο, τότε απαραίτητο είναι η διαφυγή από τα στενά πλαίσια που αυτή θέτει. Μάλλον απαραίτητη τίθεται η αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων, μέσω των οποίων η έκφραση και η πλήρωση του εαυτού σου θα είναι κάτι το εφικτό. Ενδιαφέροντα που θα πλάσσουν το χαρακτήρα σου και θα σου διδάξουν αυτό που δεν μπορεί η σχολή σου, η απασχόληση σου ή οτιδήποτε διέπει σε τόσο μεγάλο βαθμό τη ζωή σου.

Το άγχος είναι λύση, αλλά όχι σε βαθμό που να τεθεί ανεξέλεγκτο. Το άγχος, όσο ελέγχεται και απλώς αφυπνίζει τις ανησυχίες σου, αποτελεί κάτι θετικό και ελπιδοφόρο, όταν όμως το άγχος μετατρέπει τις ανησυχίες σε συνήθειες, ή εμμονές το πρόβλημα εμφανίζεται διογκωμένο και σχεδόν άλυτο.

Επομένως η λύση ποια είναι; Βασικά το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι «Ποιο πραγματικά είναι το πρόβλημα;», ή «Υπάρχει πρόβλημα;». Άραγε όταν κάτι το φέρεις στα μέτρα σου να αποτελεί ακόμα πρόβλημα; Άμα βρεις και προσδώσεις ένα χαρακτήρα στη σχολή σου, ή στην απασχόληση σου, έστω και αν αυτή δε σε καλύπτει, θα αποτελεί καταπιεστικό για τον εαυτό σου; Αν υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα να καλύψουν ένα πιθανό κενό, τότε το πρόβλημα παραμένει, ή μήπως μετατρέπεται σε κάτι το χαρμόσυνο;

Απαντήσεις πρέπει να βρει ο καθένας, που αντιμετωπίζει τέτοιες ανησυχίες. Η ζωή μας είναι πεπερασμένη και δυστυχώς δεν είναι όλα τα χρόνια διαθέσιμα για να ικανοποιήσεις τα όνειρα και τις ορμές σου. Πρέπει λύσεις να βρίσκονται με βάση την προσωπικότητα του κάθε ατόμου, μέσω σκέψης και ενασχόλησης.

Advertisements

4 Σχόλια to “Thoughts, thoughts, thoughts…”

  1. Κακώς περίμενες ότι απ’το πανεπιστήμιο θα μάθεις πράγματα που σε ενδιαφέρουν. Εγώ δε περιμένω ότι το πανεπιστήμιο που σε 3 χρόνια θα πάω θα μου προσφέρει τίποτα ουσιαστικό. Δυστηχώς αυτή είναι η αλήθεια, και απ’τη στιγμή που στην Ελλάδα δεν υπάρχει εξειδίκευση για τίποτα…

    Πάντως δε χρειάζεται να θλίβεσαι για τέτοια πράγματα. Δεν αξίζει, απλά.

  2. BuraiFighter said

    Αν ήξερες πόσες φορές το έχω πάθει αυτό με την Ιατρική…
    Σκέφτομαι να βγάλω όρο μελαγχολία της εξεταστικής…
    Ηρεμία συνιστώ πάντως. 😉

  3. evans said

    Eυχαριστώ παιδιά, η αλήθεια είναι ότι τώρα, που όλα μπήκαν σε μία ρέγουλα, έχω ηρεμίσει και δεν αγχώνομαι. Πάντως στην προηγούμενη εξεταστική έπαιξα 76 ώρες (καθαρές) Shadow Hearts Covenant. Λέτε να πάθω το ίδιο και σε αυτήν; 😛

    Burai_Fighter, με ιδιαίτερη χαρά σε είδα εδώ. Ελπίζω να δω και άλλα comments σου 🙂 .

  4. BuraiFighter said

    Thnx man…
    Εγώ εν όψει εξέτασης οθφαλμολογίας παίζω όσο μπορώ λίγο golden sun…Έχω βλέπεις και κλινικές παράλληλα.Πήξιμο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: