Another World

to live, to sleep…maybe to dream

ICO and Shadow of the Colossus – Παρουσίαση

Posted by evans στο Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου, 2006

Τα δύο αυτά παιχνίδια αποτελούν από τα πιο άξια δείγματα αισθητικής του χώρου των βιντεοπαιχνιδιών τα τελευταία χρόνια. Κυκλοφόρησαν στο μηχάνημα της Sony, Playstation 2, σε συσκευασίες, μάλιστα, που ανεδείκνυαν αυτήν τη διαφορετική τους προσέγγιση. Βέβαια το ερώτημα, που από την πρώτη στιγμή θέτει κανείς, είναι κατά πόσο το gameplay των τίτλων αυτών μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Είναι πράγματι τόσο καλά, όσο ακούγεται, ή η αισθητική και η ατμόσφαιρα κρύβουν όλη τη μαγεία των παιχνιδιών αυτών;

Ξεκινώντας από το ICO, που κυκλοφόρησε και πρώτο, το πρώτο πράγμα που σίγουρα κάνει εντύπωση είναι ο σχεδιασμός των γραφικών και η ατμόσφαιρα. Ο ICO, ένα αγόρι με κέρατα, αφήνεται σε έναν ναό από τη φυλή του, γιατί θεωρείται κατάρα για αυτήν. Παρόλη τη φυλάκιση του καταφέρνει να ξεφύγει από τα δεσμά του και καταλήγει να περιπλανιέται μόνος του σε ένα ολόκληρο κάστρο.

Στην περιπλάνηση του αυτή συναντάει ένα κορίτσι ασπροντυμένο, την Yorda, με την οποία δένεται αμέσως. Ουσιαστικά το παιχνίδι δεν αποτελεί την προσπάθεια του ICO να ξεφύγει από το κάστρο, αλλά τη δημιουργία αυτής της δυνατής φιλίας, ίσως και πλατωνικού έρωτα, μεταξύ των δύο αυτών ηρώων. Σε ολόκληρη την περιπλάνηση τους τα δύο παιδιά αλληλοβοηθούνται, ώστε να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο και δυσκολία. Ο ICO προστατεύει την Yorda από κάτι σκιές-τέρατα, ενώ η Yorda του ανοίγει μονοπάτια για να συνεχίσει την πορεία του. Η δυνατή αυτή φιλία δημιουργεί ένα ιδιαίτερο αίσθημα στον παίχτη, αφού μέχρι και η στιγμή του save αποτελεί ένα δείγμα αυτής. Και οι δύο ήρωες ξαπλώνουν και κοιμούνται σε μία μαγική πολυθρόνα.

Η αισθητική είναι αυτή που ξεχωρίζει αμέσως. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η τρομερή αισθητική δεν επιτυγχάνεται μέσω μίας ιδιαίτερα καλής μηχανής γραφικών, ή μέσω προσεγμένων και καλλωπισμένων γραφικών, αλλά μέσω μίας ιδιαίτερης απλότητας, που διέπει τον τίτλο. Εξάλλου αυτό που θέλει να επιτύχει είναι η μετάδοση κάποιων συγκεκριμένων συναισθημάτων και όχι ο εντυπωσιασμός. Η μελαγχολία και η μοναξιά σε διακατέχουν, όπως διακατέχουν και τους ήρωες, από την πρώτη στιγμή, ενώ η πλήρης απουσία μουσικής επένδυσης, πέρα από κάποιες πολύ συγκεκριμένες στιγμές, προσδίδουν ακόμα περισσότερο βαρύτητα σε αυτά τα δύο συναισθήματα. Η αίσθηση του ξένου και απόμακρου επίσης λαμβάνεται από τη μεριά του παίχτη και σε αυτό συντελεί η παραμικρή λεπτομέρεια. Μέχρι και η ομιλούμενη γλώσσα δεν αποτελεί κάποια γνωστή, ή υπαρκτή. Το σενάριο, από την άλλη, δεν έχει κάποιο υπόβαθρο, ή θεμέλιο, ενώ πολλές εξηγήσεις αφήνονται στη φαντασία του παίχτη πλήρως.

Το αρχικό, όμως, ερώτημα παραμένει: Είναι το gameplay σε ικανοποιητικό βαθμό προσεγμένο, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι μία αρμονία μεταξύ διασκέδασης/ ψυχαγωγίας και αισθητικής τελειότητας;

Δυστυχώς πολλά κενά και πολλές ατέλειες διέπουν το gameplay, με την αυστηρή έννοια του όρου, θέτοντας το παιχνίδι αδύναμο ίσως στο σημαντικότερο τομέα κάθε τίτλου. Η συνεχόμενη επανάληψη διαφόρων διαδρομών, η επίλυση γρίφων, η ανούσια, πολλές φορές, μάχη με τις σκιές και το σχετικά χαμηλών επιπέδων A.I. της Yorda σύντομα κουράζουν. Με αυτόν τον τρόπο η αρμονία μεταξύ αισθητικής και gameplay χάνεται και τα συναισθήματα που δημιουργούνται στον παίχτη καταλήγουν να είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα, τουλάχιστον σε αρκετές στιγμές του παιχνιδιού.

Από την άλλη πλευρά έχουμε ένα παιχνίδι βασιζόμενο σε μεγάλο βαθμό στον «πνευματικό πατέρα» του. Το Shadow of the Colossus, χαρακτηριζόμενο από σχεδόν τα ίδια στοιχεία του ICO, προσπαθεί να προσφέρει και αυτό ένα ιδιαίτερα παράξενο και ξεχωριστό gameplay, σε συνδυασμό με τη μοναδική αισθητική, που ο προκάτοχος του ανέδειξε.

Ο θάνατος της αγαπημένης του τον οδήγησε σε μία γη πολύ μακριά από τη δική του. Ο πόθος να την ξαναδεί κινεί τα βήματα του πλέον και είναι έτοιμος να κάνει οποιαδήποτε θυσία για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Στη γη που πηγαίνει μία οντότητα με το όνομα «Domini» μπορεί να επαναφέρει στη ζωή οποιοδήποτε νεκρό, με μία μόνο προϋπόθεση: τη σφαγή δεκαέξι κολοσσών.

Εξοπλισμένος μόνο με ένα τόξο και με ένα σπαθί και με μοναδική συντροφιά, σε μία απέραντη έκταση γης, το άλογο του, ο ήρωας ξεκινάει το ταξίδι του για το κυνήγι των κολοσσών. Η ατμόσφαιρα είναι και εδώ μοναδική, με τα ξεχωριστά της στοιχεία, που μας θυμίζουν έντονα του ICO, σε άλλη υλοποίηση. Αυτή τη φορά δεν περιπλανιέσαι μέσα σε ένα κάστρο, αλλά σε έναν ολόκληρο, απέραντο κόσμο, μαζί με το άλογο σου. Η έλλειψη μουσικής για μία ακόμα φορά μας μεταδίδει μελαγχολία και μοναξιά, ενώ η έντονη εναλλαγή της ησυχίας σε δυνατή μουσική, κατά της εμφάνιση και αντιμετώπιση ενός κολοσσού, δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα. Για μία ακόμα φορά η ατμόσφαιρα κυριαρχεί και η αισθητική βασιλεύει.

Με το μοναχικό αυτόν κόσμο δένουν οι φιγούρες των δεκαέξι κολοσσών. Τεράστιοι, επιβλητικού, δυσθεώρητοι, κινούνται μέσα στο χώρο, δίχως λόγο. Η ίδια τους η ύπαρξη μέσα στη γη αυτή δημιουργεί ένα μεγάλο ερωτηματικό, όπως εξάλλου και το συνολικό σενάριο του παιχνιδιού, που διέπεται από ένα κύμα αερολογίας. Οι κολοσσοί αδιαμφισβήτητα αποτελούν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του παιχνιδιού.

Για την εξόντωση του καθένα από αυτούς ο ήρωας θα πρέπει να αναζητήσει τα κρυφά αδύνατα σημεία του. Το περιβάλλον και το ίδιο το σώμα τους αποτελούν το κλειδί στην εξόντωση τους. Ο κάθε κολοσσός αποτελεί μία εντελώς διαφορετική πρόκληση και η εξόντωση του δεν έχει τη μορφή μίας δυναμικής μάχης, αλλά την επίλυση ενός καλοστημένου γρίφου. Δεκαέξι διαφορετικές προκλήσεις, η καθεμία ιδιαίτερα γοητευτική και εντυπωσιακή, προσφέρονται μέσω των μαχών με αυτά τα τέρατα.

Αν και αισθητικά το παιχνίδι ξεπερνάει τον εαυτό του, από άποψη gameplay για μία ακόμα φορά, όπως ακριβώς και το ICO, υπάρχουν στοιχεία που το μειώνουν. Οι ατέλειες στην κάμερα κατέχουν κυρίαρχο ρόλο, ενώ η περιορισμένες και αυστηρά καθορισμένες κινήσεις των κολοσσών δημιουργούσαν αρκετά προβλήματα στον έλεγχο του παιχνιδιού, καθώς και στις ενέργειες που μπορούσες να κάνεις. Επίσης αρκετές είναι οι στιγμές που θα βρεθείς παγιδευμένος στις επιθέσεις των κολοσσών, αδυνατώντας να ξεφύγεις με σχεδόν οποιοδήποτε τρόπο από αυτές, θέτοντας σε , πρακτικά, σε πλήρως μειονεκτική θέση. Επίσης η, πολλές φορές, άσκοπη περιπλάνηση στον κόσμο κουράζει τον παίχτη, ενώ η έλλειψη προσανατολισμού, προς ανεύρεση ενός κολοσσού, οδηγεί σε σπατάλη χρόνου.

Έχοντας τελειώσει και τα δύο παιχνίδια η τελική αίσθηση είναι μοναδική. Σου προσφέρονται δύο πρωτότυπες και ιδιόμορφες περιπέτειες και δύο, ιδιαίτερης αισθητικής, κόσμοι. Δυστυχώς τα μειονεκτήματα στο gameplay οδηγούν σε πολλά προβλήματα, τα οποία θα χαλάσουν την αίσθηση που ο κόσμος τους θέλει να σου μεταφέρει. Αποτελούν, πιστεύω, μία χειροπιαστή απόδειξη ότι το gameplay και η αισθητική πρέπει να βρίσκονται σε μία πλήρη αρμονία και ισορροπία, γιατί όταν αυτή δεν υπάρχει, τα συναισθήματα που θέλει να σου μεταφέρει ο κάθε παράγοντας ξεχωριστά, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον άλλον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: