Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Archive for Οκτώβριος 2006

Διαμαρτυρία κατά της Nortec

Posted by evans στο Τρίτη, 31 Οκτώβριος, 2006

Το Site αυτό αποτελεί διαμαρτυρία προς τις πολύ υψηλές τιμές τις Nortec για τα παιχνίδια που εκδίδει στη χώρα μας. Μία πολύ καλή ευκαιρία να δείξουμε, οι σκεπτόμενοι gamers, ότι δε δεχόμαστε αυτήν την άθλια κατάσταση. Υπογράψτε ενσυνείδητα, μπας και αλλάξει κάποτε η κατάσταση.

Πατήστε εδώ

Advertisements

Posted in Διάφορα... | 6 Σχόλια »

Final Fantasy XII – hands on

Posted by evans στο Δευτέρα, 30 Οκτώβριος, 2006

 

Ημέρα Final Fantasy σήμερα, στις 31 του Οκτώβρη, στην Αμερική και ο γραφών αποφάσισε να «γιορτάσει» την «εορτή» αυτή με ένα hands on για το Final Fantasy XII. Έχοντας ασχοληθεί 76 ώρες με τον τίτλο αισθάνομαι ότι και πάλι δεν ξέρω πολλά για αυτόν. Είναι τόσο μεγάλος και πλούσιος που θα μπορούσε να σε κρατήσει για παραπάνω και από ένα μήνα στην τηλεόραση. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, βάζοντας τα σε μία σειρά, γιατί έχουμε πολλά να πούμε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Videogames | 3 Σχόλια »

Tideland

Posted by evans στο Κυριακή, 29 Οκτώβριος, 2006

 

Το Tideland είναι μία ιδιόμορφη ταινία του Terry Giliam. Εμποτισμένο με μία παράξενη αισθητική και θεματολογία και βασιζόμενο στο ομώνυμο βιβλίο του Mitch Cullin προσπαθεί να μας παρασύρει μέσα σε ένα όμορφο παραμυθάκι και να μας μαγέψει με τις σουρεαλιστικές του σκηνές. Τελικά, όμως, τι μπορεί ακριβώς να θέλει να μας δείξει το Tideland, μία ίσως διαφορετική εκδοχή του ταξιδιού της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων;

H Jeliza Rose είναι μικρή και όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας των 10 χρονών αφήνεται στη φαντασία της. Ο κόσμος για την Jeliza Rose δεν είναι αυτό που οι υπόλοιποι άνθρωποι βλέπουν και αισθάνονται, αλλά μία παράξενη πραγματικότητα, στην οποία ο θάνατος και η ζωή έχουν μία πολύ διαφορετική θέση και τα κεφαλάκια των κούκλων της έχουν τη δική τους ζωή και προσωπικότητα. Αφημένη σε αυτόν τον κόσμο δεν επηρεάζεται από κάποιες τραγικές αλήθειες, όπως ο θάνατος της μητέρας της, ή του πατέρα της (τον οποίο ούτε καν αντιλαμβάνεται), αντιθέτως αντιμετωπίζει το καθετί σαν ένα ονειρικό ταξίδι, που θα τους οδηγήσει κάπου αλλού.

Ο ναρκομανής πατέρας της, μετά το θάνατο της μητέρας της, την πηγαίνει ένα μακρινό ταξίδι στη χώρα «όπου τα στάρια κυματίζουν», εκεί που βρίσκεται και το σπίτι της νεκρής γιαγιάς της. Εκεί πέρα η Jeliza Rose χάνεται πλήρως από τα στενά όρια του κόσμου, βρίσκεται έξω από αυτόν και μπορεί να ζήσει όπως της ορίζει η φαντασία της. Με παρέα τις κούκλες της θα ζήσει κάποιες εξωπραγματικές καταστάσεις, θα συναντήσει παράξενους και τρελαμένους ανθρώπους, οι οποίοι, όμως, ταιριάζουν σε αυτήν την πραγματικότητα στην οποία ζει η Jeliza Rose

Η Jeliza Rose θα αφεθεί στους ανθρώπους και στον τρόπο που ο καθένας βλέπει τα πάντα γύρω του, θα αφεθεί στην τρέλα αυτών και θα ζήσει στη δική της πραγματικότητα, αυτή που ορίζουν οι φίλες της τα κεφάλια, ο νεκρός πατέρας της που κοιμάται αιώνια, η τρελαμένη εραστής του πατέρα της και ο αδελφός αυτής, που αντιλαμβάνεται τα στάχυα ως μία τεράστια και απέραντη θάλασσα.

Καθώς η ταινία εξελίσσεται χάνεσαι και εσύ μέσα σε αυτήν, προσπαθείς να κατανοήσεις τα όσα γίνονται και να δώσεις ερμηνεία στα ανεξήγητα. Οι σκηνές γίνονται όλο και πιο περίεργες και φαίνονται ως πλήρως άσχετες η μία με την άλλη. Χάνεσαι και εσύ κάπου μέσα σε αυτήν την αλλόκοτη πραγματικότητα, σε τραβάει και εσύ ή θα αφεθείς και θα ζήσεις μερικά λεπτά τρέλας, ή θα προσπαθήσεις να απορρίψεις τα όσα γίνονται. Στην τελική δε βγάζεις νόημα, απλώς παλεύεις, ή απολαμβάνεις.

Η αισθητική της είναι ιδιαίτερα παράξενη, το ίδιο και η προσέγγιση του θέματος. Η μουσική που συνοδεύει τις ακατανόητες αυτές σκηνές περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, δίνοντας μία νότα μυστηρίου. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον καλό, κάποιον κακό, τι σκοπό έχει ο καθένας και ποια θέση έχει μέσα στην ταινία. Όσα γίνονται φαίνονται σαν κάποιες πλήρως ασυμβίβαστες καταστάσεις που περιπλέκονται και συμπορεύονται μέχρι το επικείμενο «τέλος του κόσμου».

Ο θάνατος, το σεξ, τα ναρκωτικά και η βία είναι στοιχεία εμφανέστατα στην ταινία αυτήν και περιτριγυρίζουν το μικρό αυτό κοριτσάκι. Στα μάτια της, όμως, τα πάντα φαντάζουν ως κάτι το ιδεατό, η πραγματικότητα είναι πολύ μακριά από αυτήν. Η αγαπημένη της φίλη, το κεφάλι της κούκλας «Mystic» αποτελεί τη λογική πλευρά του μυαλού της, το οποίο σύντομα χάνεται μέσα σε αυτό το αμάλγαμα τρέλας και παραφροσύνης, στον κόσμο που βρίσκεται πλέον η Jeliza Rose.

Αφήνοντας τις γενικολογίες θα ήθελα να παρουσιάσω την ταινία από τη δική μου οπτική γωνία. Πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία την αναδεικνύουν, ενώ πολλά άλλα την αμαυρώνουν. Ίσως η κούραση μέσα από αυτό το ταξίδι, ίσως το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τα όσα γίνονται και να αφεθεί σε αυτά τον κάνουν να την απορρίψει. Στην ουσία η φαντασία του θεατή πρέπει να ενωθεί με την «πραγματικότητα» της ταινίας και να ζήσει ανάμεσα στα πρόσωπα, να ξεχαστεί και να χαθεί στα στάχυα και να δει αυτά που βλέπουν και οι τρελοί ήρωες. Εγώ δεν μπόρεσα…

Posted in Ταινίες | 4 Σχόλια »

Xenosaga Episode III Also sprach Zarathustra

Posted by evans στο Σάββατο, 14 Οκτώβριος, 2006

Μετά από μία ιδιαίτερα ανισόρροπη πορεία, η σειρά καταφέρνει να φτάσει στο τέλος της λίγο πρόσκαιρα με το Xenosaga Episode III Also sprach Zarathustra. Ενώ αρχικά τα σχέδια μιλούσαν για μία επική «εξαλογία», που θα προσέφερε ένα μοναδικό σενάριο, οι σχετικά χαμηλές πωλήσεις των δύο πρώτων επεισοδίων οδήγησαν την Namco να μειώσει τον αριθμό τους από έξι σε τρία. Εύλογα ερώτημα είναι αν το ένα επεισόδιο θα μπορούσε να χωρέσει τα «σπασμένα» του δεύτερου καθώς και το υλικό των τριών χαμένων. Ο φόβος μιας αποτυχημένης προσπάθειας εξαλείφεται όσο ξεδιπλώνεται το σενάριο του παιχνιδιού, το οποίο καλύπτει πάρα πολλά θέματα, δίνοντας μας ένα επικό τέλος, ισάξιο του ονόματος του τίτλου και των προσδοκιών που μας είχε αφήσει ο Takahashi, μετά το προηγούμενο του δημιούργημα (Xenogears).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | Leave a Comment »

Αιτία και αποφάσεις

Posted by evans στο Δευτέρα, 9 Οκτώβριος, 2006

Όταν κάποιος άνθρωπος πάρει ένα ερέθισμα από οποιοδήποτε φορέα, είτε αυτός αποτελεί ένα είδος τέχνης, είτε απλώς ένα μέσο διασκέδασης σίγουρα απολαμβάνει μία ιδιαίτερα όμορφη περίοδο στην ζωή του. Αυτή η περίοδος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί με διάφορα επίθετα, το πιο επιτυχημένο, όμως, θα ήταν «δημιουργική». Τι να είναι όμως στην πραγματικότητα μία «δημιουργική περίοδος», ή τι πραγματικά θα ήταν κάτι το δημιουργικό για ένα άτομο;

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Διάφορα... | Leave a Comment »

Videogames και τέχνη

Posted by evans στο Σάββατο, 7 Οκτώβριος, 2006

Μόλις τερμάτισα το Xenosaga Episode III Also Sprach Zarathustra και τα συναισθήματα είναι πολλά και ξεχωριστά. Πολλά παιχνίδια τον τελευταίο καιρό έχουν χαρακτηριστεί ως καλλιτεχνίες, εξαιτίας της ιδιαίτερης αισθητικής που επιτυγχάνουν, αλλά το ερώτημα που θέτει ο κάθε νοήμων άνθρωπος είναι «Πότε κάτι μπορεί να χαρακτηριστεί καλλιτέχνημα;» . Προσωπικά παιχνίδια που σου προσφέρουν μία αισθητική και τίποτε άλλο τα θεωρώ εμπορικά τόσο, όσο και αυτά που προσφέρουν μόνο αίμα και ξύλο.

Για να αποτελεί κάτι τέχνη θα πρέπει να έχει καλή αισθητική και να σου μεταδίδει διάφορα συναισθήματα; Δε νομίζω, πιστεύω ότι ένα παιχνίδι αποτελεί καλλιτεχνία, όπως και οτιδήποτε, μόνο όταν οι κινητήριες δυνάμεις υποδεικνύουν στο δημιουργό ότι πρέπει να κάνει κάτι για να εκφραστεί. Όταν αυτό που φτιάχνει κάποιος δεν έχει σα θεμέλιο την έκφραση και την ανάγκη για αυτήν, τότε αποτελεί απλώς ένα εμπορικό προϊόν, η ποιότητα του οποίου είναι καλή, πολύ καλή, ποιοτική, ή και άθλια. Η διαφορά με την έκφραση ενός ανθρώπου, μέσω ενός παιχνιδιού, έγκειται σε αυτό ακριβώς το πράγμα, στο ότι η έκφραση δεν αποτελεί απλώς ένα εμπορεύσιμο προϊόν, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Πολλά παιχνίδια βασίστηκαν στην αισθητική για να πάρουν τις κριτικές του τύπου και τον gamer και το χαρακτηρισμό «Τέχνη», κανένα από όλα αυτά δεν αποτελεί ένα ουσιαστικό παράδειγμα, δείγμα σωστότερα, αυτής. Παραδείγματα τέτοιων παιχνιδιών είναι τα αξιόλογα ICO και Shadow of the Colossus, όπως και πολλά άλλα, όπως το Okami, The Legend of Zelda Wind Waker. Αν και το καθένα προσπάθησε να δώσει κάτι διαφορετικό, τα δύο πρώτα αφέθηκαν στην αισθητική τους κατά κύριο λόγο, παραμελώντας το βασικότερο στοιχείο ενός παιχνιδιού, το gameplay. Η εξέταση μεμονωμένων παραδειγμάτων δεν αποτελεί το στόχο αυτού του κειμένου, αλλά η ανάδειξη κάποιου συγκεκριμένου είδους, που θέλω να φέρω σε αντιπαράθεση με κάποιο άλλο.

Όπως προείπα τερμάτισα το Xenosaga Episode III Also Sprach Zarathustra, ένα παιχνίδι πραγματικό διαμάντι, που χάνεται μέσα στην απαίσια πολιτική της εταιρίας και στην ασχετοσύνη των περισσοτέρων gamers. Το παιχνίδι αυτό βασίζεται στο πραγματικά θαυματουργικό μυαλό του σεναριογράφου και σκηνοθέτη του, Takahashi. Δεν είναι τόσο το καλοστημένο σενάριο και το βάθος του, αλλά η ολόκληρη κοσμοθεωρία που κρύβεται πίσω από ένα μαγικό σύμπαν, που μέχρι και οι νόμοι του δεν είναι ίδιοι με αυτούς του δικού μας.

Δε θα προχωρήσω σε ανάλυση του σεναρίου αυτής της σειράς, αν και πολύ θα το ήθελα. Το μόνο που θέλω πραγματικά να θέσω είναι ένα ερώτημα: Παιχνίδια, που βασίζονται πλήρως στο όραμα ενός ανθρώπου και στη δουλειά χρόνων, στην επιθυμία του να εκφράσει αυτά που σκέφτεται και να μοιραστεί μία ολόκληρη κοσμοθεωρία δεν είναι τέχνη; Άραγε το μυστικό της «επιτυχίας» κρύβεται μέσα σε αισθητικές και προσπάθειες ανάδειξης του ωραίου εξωτερικά και εσωτερικά άδειου, ή μήπως στην πραγματική ανάδειξη μίας βαθιάς φιλοσοφίας; Αν αναζητήσουμε νόημα στα παιχνίδια και το νόημα αυτό τέθηκε σε αυτά από αγνή ανάγκη για ελευθερία του δημιουργού, τότε θα καταλάβουμε και πότε τα παιχνίδια θα μπορέσουν να χαρακτηριστούν ως «τέχνη».

Posted in Videogames | Leave a Comment »

Back again XD !

Posted by evans στο Δευτέρα, 2 Οκτώβριος, 2006

Η εξεταστική επιτέλους τελείωσε και μπορώ να ησυχάσω και να επιστρέψω στις παλιές μου ασχολίες με χαρά και ευχαρίστηση. Ταινίες, βιβλία, παιχνίδια, βόλτες, internet και blogging, όλα αυτά μου έλειψαν, αν και περισσότερο μου έλειψε η αίσθηση του να είμαι χαλαρός και να μην έχω κάτι στην άκρη του μυαλού μου να με πιέζει.

Μπορώ να πω ότι τα πήγα ικανοποιητικά στην εξεταστική. Πέρασα τρία μαθήματα στα σίγουρα και περιμένω να βγουν τα αποτελέσματα για δύο ακόμα, τα οποία πιστεύω (είμαι σχεδόν σίγουρος) ότι τα έχω περάσει. Επομένως περνάω, αν όλα πάνε καλά, πέντε στα πέντε που ήθελα αρχικά να περάσω και το πρόγραμμα του καινούριου εξαμήνου θα είναι όπως το είχα προβλέψει. Ξεκινάω αγγλικά (Proficiency), καθώς και δίπλωμα οδήγησης, σχέδιο κάθε Πέμπτη βράδυ και είμαι complet.

Άντε γιατί μου έλειψε το κωλοβάρεμα, χωρίς ηθικές αναστολές :P .

Posted in Διάφορα... | 1 Comment »