Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Videogames και τέχνη

Posted by evans στο Σάββατο, 7 Οκτώβριος, 2006

Μόλις τερμάτισα το Xenosaga Episode III Also Sprach Zarathustra και τα συναισθήματα είναι πολλά και ξεχωριστά. Πολλά παιχνίδια τον τελευταίο καιρό έχουν χαρακτηριστεί ως καλλιτεχνίες, εξαιτίας της ιδιαίτερης αισθητικής που επιτυγχάνουν, αλλά το ερώτημα που θέτει ο κάθε νοήμων άνθρωπος είναι «Πότε κάτι μπορεί να χαρακτηριστεί καλλιτέχνημα;» . Προσωπικά παιχνίδια που σου προσφέρουν μία αισθητική και τίποτε άλλο τα θεωρώ εμπορικά τόσο, όσο και αυτά που προσφέρουν μόνο αίμα και ξύλο.

Για να αποτελεί κάτι τέχνη θα πρέπει να έχει καλή αισθητική και να σου μεταδίδει διάφορα συναισθήματα; Δε νομίζω, πιστεύω ότι ένα παιχνίδι αποτελεί καλλιτεχνία, όπως και οτιδήποτε, μόνο όταν οι κινητήριες δυνάμεις υποδεικνύουν στο δημιουργό ότι πρέπει να κάνει κάτι για να εκφραστεί. Όταν αυτό που φτιάχνει κάποιος δεν έχει σα θεμέλιο την έκφραση και την ανάγκη για αυτήν, τότε αποτελεί απλώς ένα εμπορικό προϊόν, η ποιότητα του οποίου είναι καλή, πολύ καλή, ποιοτική, ή και άθλια. Η διαφορά με την έκφραση ενός ανθρώπου, μέσω ενός παιχνιδιού, έγκειται σε αυτό ακριβώς το πράγμα, στο ότι η έκφραση δεν αποτελεί απλώς ένα εμπορεύσιμο προϊόν, αλλά κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Πολλά παιχνίδια βασίστηκαν στην αισθητική για να πάρουν τις κριτικές του τύπου και τον gamer και το χαρακτηρισμό «Τέχνη», κανένα από όλα αυτά δεν αποτελεί ένα ουσιαστικό παράδειγμα, δείγμα σωστότερα, αυτής. Παραδείγματα τέτοιων παιχνιδιών είναι τα αξιόλογα ICO και Shadow of the Colossus, όπως και πολλά άλλα, όπως το Okami, The Legend of Zelda Wind Waker. Αν και το καθένα προσπάθησε να δώσει κάτι διαφορετικό, τα δύο πρώτα αφέθηκαν στην αισθητική τους κατά κύριο λόγο, παραμελώντας το βασικότερο στοιχείο ενός παιχνιδιού, το gameplay. Η εξέταση μεμονωμένων παραδειγμάτων δεν αποτελεί το στόχο αυτού του κειμένου, αλλά η ανάδειξη κάποιου συγκεκριμένου είδους, που θέλω να φέρω σε αντιπαράθεση με κάποιο άλλο.

Όπως προείπα τερμάτισα το Xenosaga Episode III Also Sprach Zarathustra, ένα παιχνίδι πραγματικό διαμάντι, που χάνεται μέσα στην απαίσια πολιτική της εταιρίας και στην ασχετοσύνη των περισσοτέρων gamers. Το παιχνίδι αυτό βασίζεται στο πραγματικά θαυματουργικό μυαλό του σεναριογράφου και σκηνοθέτη του, Takahashi. Δεν είναι τόσο το καλοστημένο σενάριο και το βάθος του, αλλά η ολόκληρη κοσμοθεωρία που κρύβεται πίσω από ένα μαγικό σύμπαν, που μέχρι και οι νόμοι του δεν είναι ίδιοι με αυτούς του δικού μας.

Δε θα προχωρήσω σε ανάλυση του σεναρίου αυτής της σειράς, αν και πολύ θα το ήθελα. Το μόνο που θέλω πραγματικά να θέσω είναι ένα ερώτημα: Παιχνίδια, που βασίζονται πλήρως στο όραμα ενός ανθρώπου και στη δουλειά χρόνων, στην επιθυμία του να εκφράσει αυτά που σκέφτεται και να μοιραστεί μία ολόκληρη κοσμοθεωρία δεν είναι τέχνη; Άραγε το μυστικό της «επιτυχίας» κρύβεται μέσα σε αισθητικές και προσπάθειες ανάδειξης του ωραίου εξωτερικά και εσωτερικά άδειου, ή μήπως στην πραγματική ανάδειξη μίας βαθιάς φιλοσοφίας; Αν αναζητήσουμε νόημα στα παιχνίδια και το νόημα αυτό τέθηκε σε αυτά από αγνή ανάγκη για ελευθερία του δημιουργού, τότε θα καταλάβουμε και πότε τα παιχνίδια θα μπορέσουν να χαρακτηριστούν ως «τέχνη».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: