Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Final Fantasy XII – hands on

Posted by evans στο Δευτέρα, 30 Οκτώβριος, 2006

 

Ημέρα Final Fantasy σήμερα, στις 31 του Οκτώβρη, στην Αμερική και ο γραφών αποφάσισε να «γιορτάσει» την «εορτή» αυτή με ένα hands on για το Final Fantasy XII. Έχοντας ασχοληθεί 76 ώρες με τον τίτλο αισθάνομαι ότι και πάλι δεν ξέρω πολλά για αυτόν. Είναι τόσο μεγάλος και πλούσιος που θα μπορούσε να σε κρατήσει για παραπάνω και από ένα μήνα στην τηλεόραση. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, βάζοντας τα σε μία σειρά, γιατί έχουμε πολλά να πούμε.

Το ΧΙΙ κάνει ξεκάθαρο από τις πρώτες του σκηνές κι όλας τη διαφορετικότητα του από τα άλλα επεισόδια της σειράς, καθώς και από τα υπόλοιπα παιχνίδια του χώρου των ιαπωνικών RPGs. Δεν είναι τόσο αυτή η διαφορετικότητα που το ξεχωρίζει, βέβαια, διαφορετικά και ιδιόμορφα παιχνίδια έχουμε δει ανά καιρούς (Riviera λόγου χάριν και μάλιστα πολύ πρόσφατο). Αυτό που μας φαίνεται τόσο παράξενο στο Final Fantasy XII είναι το συγκεκριμένο στυλ που ακολουθεί και όλες οι καινοτομίες, για τον αυστηρό πάντα χώρο της Ανατολής. Η ώριμη προσέγγιση του σεναρίου, με τα μεγάλα βασίλεια και τις επιβλητικές πόλεις, τις πολλές φυλές και τις απέραντες εκτάσεις γης συνθέτουν τον κόσμο της Ivalice όπως μόνο η φαντασία μας θα μπορούσε να τη συνθέσει, μέσω των δύο Final Fantasy Tactics. Φυσικά οι ριζικές αλλαγές στο battle system και στο στήσιμο του κόσμου αυτού αποτελούν και τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να αναλυθούν.

 

Ο κόσμος είναι αυτή τη φορά πραγματικής κλίμακας, αφήνοντας πίσω όλες τις μικρές πόλεις και τα battle swirls, δίνοντας στον παίχτη με αυτόν τον τρόπο την αίσθηση ότι πράγματι ταξιδεύει και όχι ότι περιφέρεται μέσα σε ψεύτικα και μικρά dungeons. Το ταξίδι από τη μία περιοχή στην άλλη ουσιαστικά αποτελεί την περιπλάνηση σε τεράστιες πεδιάδες, πιθανόν το πέρασμα μέσα από σπηλιές ή ορυχεία, από βουνά και δάση σε συνδυασμό, πάντα, με μία πληθώρα τεράτων τα οποία πρέπει να πολεμήσεις. Τα τέρατα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου και δεν εμφανίζονται ούτε ενεργούν σε μία ξεχωριστή οθόνη, όπως τα περισσότερα ως τώρα ιαπωνικά RPGs. Στην πραγματική αυτή κλίμακα, όπως προαναφέρθηκε, εντάσσονται και οι πόλεις, όπου πλέον ξεχωρίζουν μεταξύ τους, τόσο σε μέγεθος, όσο και σε κουλτούρα. Τα μεγάλα βασίλεια είναι όντως απέραντα και χαοτικά, ενώ τα μικρά χωριουδάκια νομάδων είναι μόλις μία μικρή οθόνη με λιγοστούς ανθρώπους για συναναστροφή. Αν το παιχνίδι κάνει μόνο ένα πράγμα καλά αυτό είναι η απόδοση ατμόσφαιρας. Οι πάμπολλες φιγούρες ανθρώπων ή γενικότερα NPCs, αν και δε συναναστρέφεσαι με όλους, καταφέρνουν να δώσουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι μέσα σε έναν κόσμο που ενεργεί και «ζει» και όχι σε έναν πλήρως στατικό κόσμο που περιμένει εσένα για να κουνηθεί.

 

Πώς, όμως, θα μπορούσε να συνδυαστεί αυτός ο τεράστιος κόσμος με ένα σύστημα μάχης δυναμικό και όχι κουραστικό; Τα ως τώρα παιχνίδια της σειράς μας έμαθαν σε ένα καθαρά turn based σύστημα που αξιοποιούσε σε ένα βαθμό το πέρασμα του χρόνου (ATBActive Time Battle). Στο Final Fantasy XII το ATB μετατρέπεται σε ADB (Active Dimensional Battle), το οποίο δίνει την ελευθερία κινήσεων που χρειαζόταν ο παίχτης σε αυτόν τον κόσμο. Ουσιαστικά δίνεται η δυνατότητα της πλήρους κίνησης των ηρώων στο χώρο, δίχως κάποιο περιορισμό, κατά τη διάρκεια της μάχης. Αν και αυτό δε σε καθιστά ικανό να αποφύγεις πιθανές επιθέσεις εχθρών, εντούτοις μπορείς να τραβάς τους εχθρούς στο σημείο που θέλεις, ή και να μειώνεις τον αριθμό των ατόμων πάνω στα οποία θα ενεργήσει κάποιο μαγικό που χτυπάει σε μία ακτίνα. Το σύνολο των εντολών δεν έχει κάτι καινούριο συγκριτικά με τα παλιότερα Final Fantasy. Η μόνη διαφορά έγκειται στο ότι τον πλήρη έλεγχο έχει ο παίχτης μόνο του κεντρικού ήρωα (Party Leader) και όχι όλης της ομάδας, η οποία ελέγχεται από ένα ρυθμιζόμενο A.I. Αν και ο παίχτης μπορεί ανά πάσα στιγμή να δώσει την εντολή που θέλει, το παιχνίδι σου προσφέρει μία πληθώρα επιλογών για να καθορίσεις εσύ τη σειρά και την προτεραιότητα των επιθέσεων που θέλεις να εκτελούν οι χαρακτήρες σου, ανάλογα μάλιστα με την περίσταση που και πάλι εσύ επιλέγεις. Η στρατηγική της μάχης, ουσιαστικά, που έχεις στο μυαλό σου κωδικοποιείται μέσω των επιλογών αυτών και το μόνο που κάνεις είναι να απολαμβάνεις τα αποτελέσματα της. Το Battle System με αυτόν τον τρόπο γίνεται απίστευτα γρήγορο και στρατηγικό, αφού σε παρακινεί να ασχοληθείς με την ανάπτυξη πολιτικών μάχης και αντιμετώπισης του κάθε τέρατος ή απειλής. Μπορείς, έτσι, να φτιάξεις ένα συνδυασμό gambits (όπως λέγονται όλες αυτές οι επιλογές που κάνεις) που πραγματικά θα εξολοθρεύουν τους εχθρούς, ενώ έναν άλλον που θα παραλύει ολοκληρωτικά το party σου.

 

Το customization δεν τελειώνει εδώ. Παρόμοια με το Final Fantasy X, το ΧΙΙ έχει ένα license board, στο οποίο βρίσκεται το license για οποιοδήποτε skill, όπλο, πανοπλία, accessory κτλ βρίσκεις. Για να χρησιμοποιήσει ο κάθε χαρακτήρας κάποιο από τα παραπάνω οφείλει να έχει αγοράσει με ειδικούς πόντους (License Points) το αντίστοιχο δίπλωμα (License). Έχοντας έξι χαρακτήρες μπορείς να κάνεις το δικό σου party χωρίς απολύτως κανέναν περιορισμό. Σε άμεσο συνδυασμό με το License έρχεται η τεράστια ποικιλία όπλων και πανοπλιών που σου προσφέρεται. Μάλιστα το κάθε είδος όπλου (συνολικά υπάρχουν 17) έχει τη δικιά του ιδιαιτερότητα, τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Χαρακτηριστικότερο όλων είναι ότι κάθε είδος όπλου έχει το δικό του attack speed, που σημαίνει ότι με κάθε διαφορετικό είδος όπλου η αντίστοιχη ATB μπάρα για το attack command γεμίζει με διαφορετική ταχύτητα. Έτσι αν και το Dagger έχει μικρότερο attack power από ένα Sword, μακροπρόθεσμα προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά. Οι πανοπλίες, από την άλλη, έχουν και αυτές τα δικά τους χαρακτηριστικά και ανεβάζουν συγκεκριμένα στατιστικά, ανάλογα με το είδος τους. Ο παίχτης, με όλα τα παραπάνω, βρίσκεται μπροστά σε πάρα πολλές επιλογές για character customization, αφού μπορεί να εξοπλίσει σε όλους τα πάντα, χωρίς κάποιον περιορισμό.

 

Σε ένα RPG βασικότατο ρόλο κατέχει, όμως, και το σενάριο. Το Final Fantasy XII ίσως να ξινίσει, γιατί ακολουθεί μία εντελώς διαφορετική πορεία. Δίχως να του λείπει το καλό σενάριο, τουλάχιστον ως το σημείο που βρίσκομαι, δεν παρουσιάζει και κάτι εξωφρενικά μοναδικό. Ο χαρακτηρισμός «ώριμο παραμυθάκι» ίσως είναι και ο ακριβέστερος. Αυτό που δεν ξέρω αν ισχύει, αλλά το παρατηρώ μέχρι τώρα, είναι η απομάκρυνση των ηρώων από τον παίχτη. Δε σου δίνεται η αίσθηση ότι είναι ανάμεσα, ή ότι εσύ ελέγχεις τα γεγονότα. Περισσότερο νιώθεις ότι είσαι ένας πολύ μακρινός παρατηρητής, που μάλιστα δεν μπορεί να δεθεί με τους χαρακτήρες. Αισθάνεσαι απομακρυσμένος και όσο και να θέλεις να μπεις μέσα στο χορό, δε σε αφήνουν. Εντούτοις συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν για τις επιβλητικότατες σκηνές του παιχνιδιού, για τα τρομερά μοντέλα χαρακτήρων σε αυτά, για το επιβλητικότατο art direction του, καθώς και στις εκφραστικότατες φωνές των διαφόρων χαρακτήρων, είναι κεντρικών, είτε δευτερευόντων, που εμφανίζονται στο παιχνίδι. Αφήνοντας για το τέλος των σημαντικών και πιο «κουλτουριάρικων» στοιχείων τη μουσική, δε θα μπορούσα να πω ότι αποτελεί κάτι ξεχωριστό και αξιοπρόσεχτο. Στέκεται αρκετά καλά μέσα στο παιχνίδι και δένει με τα περιβάλλοντα και τα γεγονότα, απλώς δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, ή κάτι που θα θυμάσαι, τουλάχιστον όχι μέχρι τώρα. Οι κλασσικές, των Final Fantasy, μουσικές έχουν το πάνω χέρι σε αυτόν τον τομέα.

 

Τελειώνοντας με την «κουλτούρα» ας το πάμε στο «gameplay». Το παιχνίδι είναι τεράστιο! Δεν είναι τόσο μεγάλο, υποθετικά μιλώντας, το βασικό του σενάριο, όσο ο κόσμος ολόκληρος και τα πάρα πολλά side quests που αυτός σου προσφέρει. Έχοντας πάνω από 70 mob hunts (κυνήγια τεράτων συνοδευόμενα συνήθως από έξυπνες και ευχάριστες αναζητήσεις), πολλά δευτερεύοντα bosses καθώς και Espers, πολλά μυστικά όπλα και extra dungeons, καθώς και διάφορες αποστολές από εδώ και από εκεί, το παιχνίδι φαντάζει πολύ μεγαλύτερο από οποιοδήποτε της σειράς για την ολοκλήρωση του. Υπολογίζοντας λίγο αυθαίρετα θα μπορούσα να μιλήσω για 200 ώρες και πάνω. Έχοντας παίξει ήδη 76 ώρες, έχοντας μπροστά μου άλλες 10 κοντά για να τελειώσω τις ήδη υπάρχουσες αποστολές και έχοντας φτάσει στα μισά του σεναρίου, πιστεύω ότι οι 200 ώρες είναι ένα άνετα εφικτό νούμερο.

 

Είναι, όμως, τόσο τέλειο όσο φαίνεται; Όχι! Μειονεκτήματα υπάρχουν σχεδόν σε όλους τους τομείς. Μπορεί να είναι από τη μεγαλύτερη λεπτομέρεια, μέχρι και κάτι πραγματικά ανόητο και απαράδεκτο. Αυτό που αρχικά θα παρατηρήσει κάποιος είναι η σχεδόν μηδαμινή χρησιμότητα αρκετών ικανοτήτων και μαγικών. Το σύστημα του παιχνιδιού είναι με τέτοιο τρόπο στημένο, που κάποια πράγματα απλώς δεν είναι ιδιαίτερα χρήσιμα. Το γεγονός, μάλιστα, ότι κάποια από αυτά πολλές φορές δε συνδυάζονται σωστά και λειτουργικά με τα gambits τα καθιστά πλήρως άχρηστα.

 

Το γεγονός, επίσης, ότι τα Save Crystals είναι σχετικά λίγα αναλογικά με τις τεράστιες εκτάσεις των περιοχών με εχθρούς ίσως να ζορίσει κάποιους. Προσωπικά μου φάνηκαν άριστα τοποθετημένοι.

 

Κάτι που αναμφίβολα αποτελεί μεγάλο μείον του τίτλου είναι ο παράγοντας «τύχη». Τα σεντούκια έχουν τυχαίο περιεχόμενο και εμφανίζονται ξανά και ξανά. Τον παλιό τους χαρακτήρα πρέπει να τον ξεχάσουμε στον τίτλο αυτόν. Το μειονέκτημα είναι ότι κάποια απόλυτα όπλα τα παίρνεις με πάρα πολύ μικρή πιθανότητα εμφάνισης από κάποια τέτοια σεντούκια.

 

Σε γενικές γραμμές τα πράγματα για το Final Fantasy XII είναι θετικότατα. Μιλάμε για το με τεράστια διαφορά καλύτερο ιαπωνικό RPG της γενιάς και για ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών. Οι καινοτομίες που εισάγει στο χώρο της Ανατολής, εμφανέστατα επηρεασμένες από τη δύση και τα MMORPGs, δίνουν μία νότα φρεσκάδας στο χώρο. Πιθανόν η ζυγαριά να γέρνει λίγο έως και πολύ περισσότερο προς τη μεριά του gameplay και όχι του σεναρίου (για ισορροπία δε νομίζω). Παρόλα αυτά η τεράστια πρόκληση που σου προσφέρει ο τίτλος και το φοβερό του ενδιαφέρον εθίζουν τον παίχτη και τον απορροφούν. Αν μπορούσα να δώσω μία βαθμολογία θα έδινα 10/10 χωρίς καμία επιφύλαξη και δισταγμό. Το ισάξιο Final Fantasy των VI και VII είναι γεγονός, με μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση της έννοιας JRPG. Τέλος να αναφέρω ότι οι αναφορές στα παλαιότερα παιχνίδια της σειράς είναι πάρα πολλές και μάλιστα ιδιαίτερα ευχάριστες.

Ας απολαύσουμε, λοιπόν, το επικό αυτό παιχνίδι, δωδέκατο επεισόδιο της αγαπημένης μας σειράς, και ας χαθούμε στον κόσμο του 🙂 .

 

Advertisements

3 Σχόλια to “Final Fantasy XII – hands on”

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα η παρουσίασή σου. Το ΧΙΙ πράγματι φαίνεται να είναι ενδιαφέρον ως παιχνίδι αλλά σίγουρα μάλλον θα λήψει αυτό το μεγάλος βάθος της ιστορίας που μας έχουν συνηθήσει ως τώρα τα παιχνίδια της σειράς.

  2. Ren_of_Heavens said

    Μπορώ να πω αγαπητέ ότι πραγματικά η πάρουσίαση του παιχνιδιού από την δική σου μεριά είναι πολύ καλή.Ο τίτλος είναι και φαίνεται εκπληκτικός.Είναι αλήθεια ότι όταν ανέφερες ότι το σενάριο δεν είναι και κάτι εξαιρετικό δεν σου κρύβω ότι με ξένισε αυτό το γεγονός.Παρόλ’αυτά πιστεύω ότι το gameplay του τίτλου αποζημιώνει και με το παραπάνω.Εξάλλου με τόσο Xenosaga εμπειρία είναι καλοδεχούμενη μία εμπειρία που δεν σε βάζει σε σκέψεις με το βαθύ σενάριο της όπως τόσο καιρό μας κάνει η διαφορετικότητα του franshise της Monolith Soft.

  3. laharl said

    Η παρουσίαση μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλή,όπως κάθε άλλη…Το παιχνίδι ανυπομονώ να το παίξω αλλά συγκρατίεμαι,θέλω να τελειώσω και κάποια παλαιότερα για να νίωσω καλύτερα αυτή την Final Fantasy εμπειρία.

    P.S:Βγήκαν τελικά αληθινές οι ανησυχίες μου,το ‘δέσιμο’ με τους χαρακτήρες δεν υπάρχει και από οτι κατάλαβα και το character development δεν είναι και το καλύτερο:(.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: