Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Διάλογος…

Posted by evans στο Τρίτη, 14 Νοέμβριος, 2006

Κάποτε με είχες ρωτήσει πόσο πολύ μπορώ να αγαπήσω και να μισήσω και σου είπα ότι δεν έχω νιώσει αυτά τα συναισθήματα, το θυμάσαι;

Φυσικά και το θυμάμαι, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ξεχνάνε εύκολα τις συζητήσεις που έκανε με κάποιον φίλο του.

Ε λοιπόν περνώντας ο καιρός ωρίμασα και γνώρισα πολλά νέα άτομα, κατάφερα να νιώσω πολλά πράγματα που ποτέ μου δε φαντάστηκα. Και πλέον έχω αγαπήσει και έχω μισήσει.

Συγνώμη που θα στο πω, αλλά δεν πιστεύω κάποιον, όταν μου λέει ότι έχει μισήσει. Ξέρω πολύ καλά πώς είναι να μισείς και δύσκολα πιστεύω στο άκουσμα αυτής της λέξης τον άλλον.

Καχυποψία ή πραγματική γνώση είναι αυτό;

Μπορείς να δώσεις εσύ τη δική σου ερμηνεία, δεν μπορώ εγώ να σου επιβάλω την άποψη μου, ή τις αντιλήψεις μου. Εγώ το ορίζω ως «Πραγματική γνώση».

Πρέπει να πέρασες κάτι σοβαρό για να πεις ότι μισείς κάποιον.

Θα μπορούσες να πεις ότι κάτι έζησα και εγώ, ανεξάρτητα του νεαρού της ηλικίας μου. Τόση κουβέντα για το μίσος, για την αγάπη όμως τίποτα;

Η αγάπη, φίλε μου, έχει πολλές μορφές και στοχεύει πάντα σε κάτι διαφορετικό. Αγαπάω και εσένα και την κοπέλα μου και τη μάνα μου και τους φίλους μου και τον αδελφό μου, αυτό δε σημαίνει ότι θέλω με όλους αυτούς να κάνω σεξ και έρωτα.

Καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Για αυτόν το λόγο και η αγάπη είναι το πιο όμορφο συναίσθημα, γιατί έχει πολλές ερμηνείες.

Δε δίνεις μία επεξήγηση, δίνεις πολλές ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεσαι.

Το μίσος όμως είναι άλλη υπόθεση.

Μίσος… δεν πιστεύω πολύ στο μίσος.

Πριν είπες ότι κατάφερες και μίσησες κάποιον, όμως!

Δεν ξέρω, τι πραγματικά είναι το μίσος για να το έχω νιώσει; Είναι σαν την αγάπη και τον έρωτα, δύο συναισθήματα διαφορετικά, αλλά πολύ κοντά το ένα με το άλλο.

Πολύ κοντά; Λάθος, πολύ μακριά. Τι κοινό έχει η αγάπη με το μίσος; Τι κοινό θα μπορούσε να έχει ένα συναίσθημα εμποτισμένο με καλοσύνη με ένα συναίσθημα εμποτισμένο με κακία;

Γιατί το μίσος να είναι απαραίτητα κακία; Δεν το καταλαβαίνω αυτό!

Οι λέξεις έχουν κάποια σημασία και η ύπαρξη τους κάποιο λόγο. Μπορείς να δώσει δικό σου ορισμό στις λέξεις αγάπη, τέχνη, καλός, κακός, μίσος, έχθρα, φιλία, αλλά πάντα όλες αυτές θα διέπονται από κάποιο κοινό χαρακτηριστικό. Δεν μπορείς να δώσεις τον ορισμό «υπέρμετρη καλοσύνη» στη λέξη μίσος, γιατί τότε δε θα μιλάμε για μίσος, αλλά για αγνή αγάπη.

Μπλέκεις με τις λέξεις και τα πολλαπλά νοήματα τους, χάνοντας την ουσία. Χάνεσαι μέσα σε έναν κυκεώνα από σημασίες και δε βλέπεις τα πραγματικά ουσιώδη.

Είσαι σίγουρος για αυτό; Απλώς αγαπάω τη γλώσσα και προσπαθώ να τη στήσω όσο πιο ορθά γίνεται στο μυαλό μου. Δώσε μου λοιπόν εσύ έναν ορισμό για το μίσος.

Μίσος είναι μία ακαθόριστη έννοια, που δηλώνει την κακία. Όπως και η αγάπη, μπορεί να έχει πολλές ερμηνείες.

Και τότε η λέξη «κακία» τι νόημα έχει; Είναι και αυτή μία ακαθόριστη έννοια που υποδηλώνει ένα υποσύνολο κακίας, ή μήπως το μίσος είναι το υποσύνολο του γενικού συνόλου κακίας της λέξεως «κακία»;

Που θέλεις να καταλήξεις με αυτό;

Σε αυτό που αρχικά σου είχα πει. Στο ότι δεν πιστεύω κανέναν όταν μου λέει ότι έχει μισήσει κάποιον. Αποδείχτηκε μόλις τώρα πόσο συγκεχυμένες είναι μέσα στο μυαλό σου αυτές οι λέξεις και πόσο αυθαίρετα τις χρησιμοποιείς, προσπαθώντας απλώς να δώσεις μία βαρύτητα στο λόγο σου, μία βαρύτητα που μάλιστα δεν έχει.

Με προσβάλεις τώρα με αυτά που λες! Θα μπορούσα εύκολα να ισχυριστώ τα ίδια και για σένα.

Φυσικά και θα μπορούσες, αλλά δε θα μπορούσες να τα βασίσεις κάπου τα επιχειρήματα σου. Έχω πολύ συγκροτημένο τρόπο σκέψης και ό,τι λέω είναι πολύ καλά ορισμένο.

Είσαι και λίγο μετριόφρων βλέπω.

Δεν είμαι, όχι τουλάχιστον σε αυτά που δεν είμαι καλός. Και δεν κατηγορώ κανέναν για τίποτα, απλώς προσπαθώ να σου δείξω ότι δεν πρέπει να βασίζεσαι σε λέξεις που και εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις καλά καλά τι σημαίνουν για να δώσεις βαρύτητα στα λόγια σου. Δεν κερδίζεις τίποτα.

Ίσως να έχεις και δίκιο. Από ότι κατάλαβα δε σου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν έχουν λόγο για οτιδήποτε κάνουν και λένε.

Δε μου αρέσει το γεγονός, όχι οι άνθρωποι. Αν δε μου άρεσαν οι άνθρωποι, δε θα συζητούσα μαζί τους, ούτε θα τους αγαπούσα τόσο πολύ.

Θεωρείς τη γλώσσα κάτι πολύ σημαντικό…είναι πολύ σημαντικό…

Είναι, έχεις δίκιο και με κατάλαβες. Διάβασα ένα βιβλίο το οποίο μου έμαθε πόσο πολύ η γλώσσα επηρεάζει τη σκέψη και το «είναι» μας. Όταν το τελείωσα κατάλαβα πόσο πολύ έχει χαθεί η γλώσσα και πόσο πολλή προσπάθεια πρέπει να καταβάλουμε όλοι εμείς για να μη χαθεί και άλλο. Η γλώσσα θα ζήσει μέσω εμάς και όχι μέσω των βιβλίων. Πρέπει να τη γνωρίζουμε και αυτήν και την πλήρη σημασία των λόγων μας. Αλλά σε κούρασα χτυπώντας τον ενθουσιασμό σου απότομα. Πες μου αυτό που αρχικά ήθελες να συζητήσουμε.

Μίσος… Ένιωσα μίσος για κάποιον. Δεν μπόρεσα να στο δώσω έτσι όπως ακριβώς το ερμήνευσα, αλλά το συναίσθημα αυτό δεν ήταν απλώς κακία.

Να υποθέσω! Ήθελες τον πόνο του άλλου, τρεφόσουν από το κλάμα και τους σπαραγμούς του. Χαιρόσουν με τη δυστυχία του και ζητούσες και άλλο!

Ακριβώς… Αλλά δεν είναι το θέμα πώς ένιωθα τότε. Το θέμα είναι πώς νιώθω τώρα.

Ντροπή;

Ντροπή…Ντροπή για αυτό που ένιωθα τότε, για τα βασανιστήρια από τα οποία πέρασα το πρόσωπο αυτό. Δε λυπάμαι το ίδιο το πρόσωπο…

…λυπάσαι τον εαυτό σου που κατέβηκες σε ένα επίπεδο που πάντα κατέκρινες!

Ναι.

Και έρχεται η στιγμή που θα μου πεις τι είναι το μίσος. Ή μήπως θέλεις να σου πω εγώ;

Θέλω να καταλήξουμε κάπου μαζί, μέσα από έναν κοινό συλλογισμό. Μίσος δεν είναι κακία σκέτη, δεν είναι απλώς κάτι άσχημο που αισθάνεσαι…

…Είναι κάτι παραπάνω. Δεν αισθάνεσαι απλώς κακία για τον άλλον, θέλεις να τον δεις να υποφέρει και να χαρείς με αυτό.

Αλλά δε θέλεις να τελειώσει. Πονάς και εσύ όσο το ζεις, αλλά θέλεις οι πόνοι σου να καταπραΰνονται από τις σπαρακτικές κραυγές του. Είναι ναρκωτικό.

Ακριβώς. Σε απορροφάει, σε ξεζουμίζει και στο τέλος σε πετάει, σε κάνει χώμα και αναρωτιέσαι αν εσύ ήσουν αυτός, αν εσύ ήσουν αυτός που χαιρόταν και γελούσε με την καρδιά του στον πόνο του άλλου.

Το μίσος είναι κάτι που δεν πρέπει να μας τραβάει φίλε μου. Πρέπει να αντιστεκόμαστε.

Είναι το μόνο συναίσθημα στο οποίο πιστεύω ότι δεν πρέπει να αφηνόμαστε. Προσωπικά αφήνομαι σε όλα μου τα συναισθήματα, μου αρέσει να ακροβατώ και στο τέλος να περνάω στην απέναντι εξέδρα. Μου αρέσει να φτάνω στην άκρη του γκρεμού, να αγναντεύω και να γυρνάω την πλάτη μου στο χάος. Αλλά δε μου αρέσει να πέφτω από το σκοινί, ή από τον γκρεμό. Και το μίσος σε ρίχνει απότομα, αλύπητα σε βαράει και σε βασανίζει. Καλύτερα να αγαπήσεις κάτι άλλο στη θέση του μίσους για κάτι άλλο.

Και η αγάπη τι είναι;

Η αγάπη είναι το τελειότερο όλων. Η αγάπη είναι απλώς να χαίρεσαι με το καθετί γύρω σου, να αποσπάς από το πιο άσχημο το μοναδικό ωραίο πράγμα πάνω του και να το θαυμάζεις. Η ευτυχία ενός ανθρώπου και η ευκαιρία που δίνεται σε άλλους να τη μοιραστούν μαζί του είναι από τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο, έστω και αν αυτός ο άλλος είναι άγνωστος, ή κι εχθρικός απέναντί σου ή και εσύ απέναντι του. Ίσως να ακούγεται λίγο αντιφατικό, αλλά το να βλέπεις την ευτυχία του άλλου είναι το μεγαλύτερο δώρο. Μέχρι και άγνωστος να είναι, τη μοιράζεσαι μαζί του, έστω και για μερικά δευτερόλεπτα, την ώρα που θα διαβάσεις τα κείμενα του, την ώρα που θα τον δεις να χαμογελάει ή την ώρα που θα σε κοιτάζει στα μάτια. Αυτό είναι αγάπη. Και πρέπει να αφηνόμαστε σε αυτήν, σε όλες τις μορφές της.

Advertisements

4 Σχόλια to “Διάλογος…”

  1. Γεωργιος said

    Να σου πω την αληθεια η συνομιλια αυτην και ο διαλογος μεταξυ δυο προσωπων μου θυμισε λιγο Πλατωνα…
    Η μονη διαφορα ειναι οτι εδω τα δυο προσωπα σε μερικα πραγματα διαφωνουν ριζικα.Πολυ ζωντανος διαλογος και ειδικα η καταληξη του ητανε θα ελεγα αρκετα επιτυχης.Σωστος ορισμος για την αγαπη και το μισος τουλαχιστον απο την πλευρα μου θα λεγα οτι συμφωνω…Και πανω απο ολα το γεγονος οτι το ενα εκ των δυο προσωπων εξηγει πως την γλωσσα θα πρεπει να την γνωριζουμε πολυ καλα ολοι μας γιατι εμεις θα ειμαστε αυτοι που θα κρατησουν την δαδα της αναμμενη ειναι πολυ σημαντικο.Γεγονος ειναι παντως πως πολλακις συζητημενα θεματα θα πρεπε να τα δινουμε σημασια για παντα και να παραθετουμε τις αποψεις μας ακομα και αν γνωριζουμε πως ειναι πολλακις συζητημενα.Και αυτην η δαδα παραμενει ανοιχτη μεσα απο κατι τετοιες συζητησεις…

  2. Petros said

    Ο Δυνατός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να μισεί. Γιατί τελικά η κάθε μικρότητα σε αυτό τον κόσμο ξεκινά από την αίσθηση αδυναμίας κάποιου.
    Και το μίσος δεν είναι το αντίθετο της αγάπης. Βέβαια με το σκεπτικό σου κι εσύ θα μου πεις «και ποιας αγάπης απ΄όλες εννοείς…», και φυσικά εγώ θα σου πω ότι δε συμφωνώ απόλυτα κι ότι απλώς δεν με ενοχλείς.
    Σίγουρα δεν μπορώ να σου πω αν είσαι εσύ η καμπύλη κι εγώ η εφαπτωμένη ή το αντίστροφο αλλά το ίδιο δεν μπορείς να κάνεις κι εσύ οπότε το θέμα είναι ένα. Για το δεδομένο χ οι τιμές μας ταυτίζονται. Μην ψωφήσεις ούτε σήμερα! 😉

  3. evans said

    Ψόφα δαπήτη 😛 .

    Δεν προσπαθώ να παρουσιάσω τις απόψεις μου ως τις μόνες σωστές, εξάλλου αυτό γίνεται απολύτως κατανοητό και μέσα από το κείμενο και τα λόγια (ποιος είμαι άραγε από τους δύο 😛 ;).

    Επίσης δεν είπα ότι η αγάπη είναι το αντίθετο του μίσους, ούτε καν τείθεται θέμα σύγκρισης/συσχέτισης αυτών των δύο.

  4. dimosthenis said

    Το μισος ίσως δεν ειναι παρα μια αγαπη που κατα δημιουργεια είναι ιδιοτελής που δεν καταφερε να εχει το επιθυμητο αποτελεσμα στον εκφραστή της. Μια αγαπη που δεν εκλπηρώθηκε και ‘ετσι ολο αυτο το ενεργειακο αποθεμα αντι να εκτιναχθει και να δημιουργησει εγινε μαυρη τρύπα και ζητάει να πάρει ή να καταστρεψει τον περιβαλλον χώρο που την ανέπτυξε.
    Στον παραπανο διαλογο αυτό που οριζεται ως αγαπη θα μπορουσε να ειναι ο ερωτας.
    Η αγαπη δεν σου αφηνει μισος, το αντιθετο θα έλεγα της αγαπης ότι ειναι η αδιαφορια.
    Αγαπη θα έπρεπε να ειναι η ισσοροπια των συναισθηματων που έχει δημιουργησει ο ερωτας και εχει φιλτραριστει απο ζηλια, φοβο, μισος, ιδιοτελεια, υστεροβουλια, ανασφαλεια και ότι αλλο μπορει να υπαρξει ως εμποδιο για να μεινει στο τελος καθαρή, και που η εκφραση της δεν σου γινεται σταυρός μαρτυρίου, αλλά πηγη δυναμης. Το επομενο εμποδιο είναι ακριβως αυτο, το ποσό δυναμης που συγκεντρωνεις πως θα το κανεις εργο, γιατι αυτο εχεις αναγκη να κανεις, ή πως θα το εκτονωσεις για να μην σε καταστρεψει η ίδια η επιθυμια να το κανεις κατι, ή το ιδιο το δυναμικο.
    Π.χ. Σας αγαπω θελω να σας σωσω σε αυτο που θεωρω εγω ή και οι αλλοι σωστο.
    Μα εγω κανω τα παντα για αυτην/ον και δεν το εκτιμαει.

    Υπαρχει μια παροιμια «Κάνε το καλο και ριχτο στο γυαλο» ποσοι εχουν τη δυναμη να το κάνουν. Να μην περιμενουν τα ευεργετιματα από μια πραξη αγαπης, και ποσο μη εγωιστικο ειναι αυτο μια και οταν θες να δίνεις πρέπει να ξέρεις και να δέχεσαι χωρις να χαρακτηριστεις ιστεροβουλος.

    ευχαριστώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: