Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Archive for Ιανουαρίου 2007

Let’s put an end!

Posted by evans στο Τρίτη, 30 Ιανουαρίου, 2007

Το να προσπαθείς να εκφράσεις τις σκέψεις σου είναι μία περίεργη διαδικασία, στην οποία επιχειρείς να ξεδιπλώσεις πλήρως όλα όσα σκέφτεσαι και πιστεύεις. Το μυαλό σου τριγυρνάει από ένα θέμα και προσπαθεί να το προσεγγίσει και αναρωτιέσαι συνέχεια με ποιον τρόπο θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Φοβάσαι μήπως αυτά που γράφεις θα κριθούν και μήπως δεν είναι τίποτα παραπάνω, στην τελική, παρά χαζά και ανούσια κείμενα, τα οποία στα μάτια των άλλων δε θα αποτελέσουν τίποτε απολύτως, ενώ στα δικά σου θα είναι κάτι πραγματικά σημαντικό, μοναδικό, κάτι που θα σε εκφράζει και θα σε ορίζει.

Επειδή, ακριβώς, πέρασε αρκετός καιρός από τότε που άνοιξα αυτό το blog, που κατέληξε να φιλοξενεί κυρίως τις σκέψεις μου, πιστεύω ότι έφτασε η ώρα να δώσω τον πραγματικό χαρακτήρα που του αρμόζει. Από σήμερα, λοιπόν, το blog θα φιλοξενεί νέα για το χώρο των ανατολικών RPGs, αναδημοσιεύσεις από άλλα site κατά κύριο λόγο, reviews και αναλύσεις γραμμένα από εμένα, μερικά νέα γενικότερα από το χώρο των videogames, αναλύσεις και κριτικές ταινιών και αργότερα ίσως βιβλίων, επίσης καθαρά προσωπικές, videos από το youtube με ενδιαφέρον, πάλι κυρίως για τα videogames. Ο κατάλογος με προσωπικές μου σημειώσεις και σκέψεις θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά θα σταματήσει να είναι ενεργός. Υπάρχει μία μικρή πιθανότητα να γίνουν κάποια posts στο μέλλον, αλλά και πάλι είναι σχεδόν απίθανο. Το γεγονός ότι το κείμενο που γράφω θα κριθεί άμεσα από πολλούς με επηρεάζει πολύ αρνητικά και με περιορίζει πολύ. Προτιμώ, λοιπόν, να «αποσυρθώ» ακριβώς για να μπορέσω να αφιερώσω το χρόνο που χρειάζεται σε αυτό που γράφω και όχι απλώς να γράφω κάτι για να «βαθμολογηθεί». Δυστυχώς πολλές φορές το έβλεπα έτσι και τώρα το έχω συνειδητοποιήσει. Ελπίζω, μόνο, να βρω ξανά το χρόνο και την όρεξη να ασχοληθώ με το blog, γιατί τον τελευταίο καιρό το παράτησα για τα καλά.Cheers!

Advertisements

Posted in Διάφορα... | 3 Σχόλια »

Just fuck yourselves…well something like that :P

Posted by evans στο Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου, 2007

Τελικά όσο μεγαλώνεις χαζεύεις. Περάσαμε από πολλά στάδια, διαμορφώνουμε ακόμα και τώρα το χαρακτήρα μας, γνωρίζουμε όλο και περισσότερα πράγματα καθημερινά και προσπαθούμε συνέχεια για κάτι καλύτερο. Πολλές φορές, όμως, βλέποντας τον υπόλοιπο κόσμο γύρω σου και κυρίως τους φίλους σου τους κολλητούς και αγαπημένους, παρατηρώντας την αλλαγή της συμπεριφοράς τους με το πέρασμα των χρόνων, αναρωτιέσαι πού πραγματικά ωθεί ο καθένας τον εαυτό του και πόσο πιθανόν διαφορετικός είσαι από τους υπόλοιπους.

Σίγουρα ο καθένας δεν μπορεί να έχει τις ίδιες εμπειρίες. Μπορεί εσύ να έχεις ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα από τον άλλον και να έχεις μπει στη διαδικασία να σκεφτείς κάποιες καταστάσεις πολύ πιο διεξοδικά, επομένως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν για τη συμπεριφορά του. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχει κάτι σαν «κώδικας» συμπεριφοράς, ίσως μία κοινή ηθική, που ορίζει κάποια πράγματα και ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος και το καλό από το κακό. Αυτό ακριβώς σε οδηγεί στο να ασκήσεις την κριτική σου, η οποία πηγάζει καθαρά και μόνο από μία εποικοδομητική αυτοκριτική και αυτογνωσία, για τους άλλους και να ορίσεις τη βαρύτητα και το χαρακτήρα που θα δώσεις στις σχέσεις σου με αυτούς.

Μεγαλώνοντας και περνώντας από την πλέον καθοριστικότερη περίοδο της ζωής σου για τη θεμελίωση των βάσεων του χαρακτήρα σου, δηλαδή του λυκείου, αλλάζεις συνέχεια και προσπαθείς να γίνεις όλο και καλύτερος. Οι ανασφάλειες και οι περιέργειες, υπολείμματα της σχολικής περιόδου, αποτελούν την κύρια ασχολία σου και αυτά προσπαθείς να ξεπεράσεις, να διορθώσεις, προσπαθείς δηλαδή να γίνεις αυτός που πάντα ήθελες να γίνεις. Αυτός ο αγώνας κρατάει πάρα πολύ καιρό και ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, γιατί ο άνθρωπος εκ του φυσικού του δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα, με την ευρύτερη έννοια της λέξης. Το ερώτημα είναι αν και ο ίδιος θα ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο. Το να έχεις κάτι να διορθώσεις σου δίνει κίνητρα για να συνεχίσεις, όταν όμως φτάσεις στο σημείο να μην έχεις τίποτε απολύτως να διορθώσεις τι θα κάνεις;

Παρατηρώντας, λοιπόν, τον κοινωνικό μου περίγυρο βλέπω μία χαοτική κατάσταση, όπου ο καθένας ανάγει τις ανασφάλειες του στα δυνατά του σημεία και δεν προσπαθεί να διορθώσει κάτι, απλώς να τα μπαλώσει, να τα παραμερίσει και στο τέλος να τα εξαφανίσει, τουλάχιστον φαινομενικά. Με αυτόν τον τρόπο όλα όσα κρύβει καταλήγουν να γίνουν οι κινητήριες δυνάμεις του και να ορίσουν πλήρως το ποιος πραγματικά είναι. Από τις ανασφάλειες τους πηγάζει η παραμικρή τους συμπεριφορά και στην προσπάθεια τους να τις αποκρύψουν, χάνουν το πλήρες νόημα σχεδόν κάθε τους πράξης και γίνονται απλώς ανασφαλή, χαμένα κορμιά, δίχως καμία δόση σωστής και εποικοδομητικής αυτοκριτικής. Τα άτομα αυτά πολλές φορές φτάνουν στο σημείο ενδόμυχα να θεωρούν τέλειους τους εαυτούς τους, όχι όμως πιστεύοντας κάτι τέτοιο φανερά και εκφράζοντας το. Οι πράξεις τους οι ίδιες, οι συμπεριφορές τους, οι απόψεις τους και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν όλες τους τις κουβέντες και απόψεις υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Οποιαδήποτε ασχολία τους προσπαθούν να την ανάγουν σε ότι πιο εποικοδομητικό υπάρχει, οποιαδήποτε συμπεριφορά τους στην απόλυτα σωστή, ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να προβάλουν τον εαυτό τους και το χαρακτήρα τους σαν κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό και συγκροτημένο.

Στην τελική αυτό που επιδιώκουν είναι απλώς η καλυτέρευση του εαυτού τους, ή απλώς η επίδειξη στους άλλους; Και αν τελικά το τελευταίο ισχύει, τι νόημα θα έχει να συναναστρέφεσαι και να δίνεις ιδιαίτερη σημασία σε τέτοια άτομα; Είναι κουραστικό να βρίσκεσαι συνέχεια μέσα σε ένα χώρο όπου επικρατεί ασταμάτητος ανταγωνισμός, όπου οτιδήποτε τείνει να είναι απλώς και μόνο μία προσπάθεια επίδειξης. Όλα τα λεγόμενα, όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές, μέχρι και ο ίδιος ο τρόπος σύνταξης και έκφρασης των ιδεών και των απόψεων προσπαθούν να κερδίσουν αυτόν τον ανταγωνισμό. Φτάνεις σε σημείο να σιχαίνεσαι τις συζητήσεις για τα θέματα που σε ενδιαφέρουν και για τα ενδιαφέροντα σου, γιατί απλώς ξέρεις ότι ο άλλος θα προσπαθήσει να πει κάτι καλύτερο από εσένα, όχι για τη συζήτηση και για την εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, αλλά για την επίδειξη και για την αίσθηση του καλύτερου.

Βαριέσαι και ψάχνεις άλλα άτομα, που προσπαθούν να ζήσουν με βάση τις ανασφάλειες τους, όχι ενστερνίζοντας αυτές, αλλά προσπαθώντας να τις καταπολεμήσουν. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι πολύ σημαντικό πράγμα, κυρίως όταν είναι η βάση κάθε ενέργειας μας. Ποτέ η σύγκριση δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο για την κρίση μας και ποτέ δεν πρέπει η κρίση να γίνεται με βάση τα αποτελέσματα μιας πράξης, αποκομμένης από τα πιθανά αίτια και κίνητρα που την προκάλεσαν.

Κουρασμένος, λοιπόν, από μία τεράστια δόση απόλυτων και δήθεν απόψεων και ανθρώπων, που φοβούνται να κοιτάξουν στον καθρέφτη το ποιοι πραγματικά είναι, αποφάσισα να αναθεωρήσω πολλά πράγματα και κυρίως τον τρόπο με τους οποίο εγώ ο ίδιος θα τους αντιμετωπίζω.

Posted in Διάφορα... | Leave a Comment »

Some things never change…others do!

Posted by evans στο Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου, 2007

            Υπάρχουν στιγμές αναπόλησης των χρόνων και των εποχών που πέρασαν και εσύ συνεχίζεις την ζωή σου, δίχως να σβήνονται από τη μνήμη σου τα όσα πέρασαν, αυτές οι περίεργες και ευχάριστες στιγμές των περασμένων χρόνων. Κομμάτια αναμνήσεων που συνθέτουν αυτό που πλέον είσαι ανήκουν στο παρελθόν και το πέρασμα των χρόνων φθείρει την εικόνα τους, αλλοιώνοντας τα. Ξεχνάς και εσύ ο ίδιος αυτά τα μικρά πραγματάκια που σε έκαναν αυτό που είσαι και απλώς αφήνεσαι στο τώρα, δίχως να ενδιαφέρεσαι για όλα τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα της ζωής σου, δίχως ουσιαστικά να θυμάσαι πώς έγινες έτσι, από τι δοκιμασίες πέρασες για να αναπτύξεις την περίπλοκη σου προσωπικότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Διάφορα... | Leave a Comment »

Damn the formalities :P

Posted by evans στο Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου, 2007

Χεχε, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ποταπά bloggers, εγώ, ο master (τρομάρα μου), ΔΕΝ έτρεξα να κάνω post για «χρόνια πολλά», «καλές γιορτές» και άλλες τυπικές ευχές. Εγώ, λοιπόν, ως ο πλέον ώριμος και ψαγμένος blogger, ανοίγω τώρα ένα θέμα για να μιλήσω για την Πρωτοχρονιά.

Τα πράγματα κυλούσαν ομαλά. Παραμονή πρωτοχρονιάς είχα γυρίσει από την Αθήνα. Βγήκα με τους γονείς μου έξω πρωινιάτικα με βρεγμένα μαλλιά, κάτι που είχε κάποιες άσχημες συνέπειες στο βράδυ της πρωτοχρονιάς… Τέλος πάντων, εγώ ήμουν σίγουρος από τον προηγούμενο κι όλας μήνα ότι το δώρο για τον καινούριο χρόνο θα ήταν το αξιαγάπητο Wii για αυτό και έστειλα τον αδελφό να αγοράσει, πριν καν πάρουμε Wii, ένα Wii mote.

Την πρωτοχρονιά την πέρασα στο χωριό μου. Με το που μπήκα στο σπίτι, εφτά ώρες πριν το πλήρωμα του χρόνου, έριξα μία ματιά στις σακούλες με τα δώρα. Ήταν δύο, όχι μία μεγάλη. Παράξενο, σκέφτηκα. Μετά, όμως, σκέφτηκα πώς θα μπορούσε να χωρέσει ένα Wii μέσα σε δύο σακούλες :P . Οι ώρες κυλούσαν αργά και εγώ βαριόμουν. Highlights της βραδιάς το απίστευτο και πολύ φαΐ και η 7η φορά που είδα το Spirited Away. Κατά τα άλλα περίμενα να ανοίξω τις σακούλες για να δω τα δώρα :P .

ΚΑΙ ΝΑΙ, ήρθε η ώρα. Παίρνω εγώ τη σακούλα με το όνομα μου και ο αδελφός μου την αντίστοιχη δική του. Σκίζοντας το περιτύλιγμα με μεγάλη έκπληξη (τι μεγάλη δηλαδή, το περιεχόμενο το ήξερα, απλά ήθελα να δω πώς τα κατάφερε), βλέπω ότι ο πατέρας είχε βάλει στη μία σακούλα το ένα κομμάτι του κουτιού του Wii και στην άλλη το άλλο. Ευτυχώς κράτησε και το εξωτερικό κουτί, γιατί αλλιώς θα τον είχα σκοτώσει (η μανία του συλλέκτη).

Το Wii το είχα λιώσει σε φίλους, επομένως δε μου έκανε τεράστια εντύπωση. Έκανε, όμως, εντύπωση στον πατέρα μου… Παίζαμε 3 ώρες ασταμάτητα και ειδικά ο πατέρας μου δεν άφηνε το δικό του Wii mote. Το αστείο είναι ότι στο Fitness Test είναι και ο καλύτερος, τέλος πάντων. Πολύ γέλιο είχαν τα πρωταθληματάκια bowling και tennis.

Και τώρα έρχεται η ωραία μέρα του νέου έτους. Ο ήλιος λάμπει, το Wii δεσπόζει, όλα ωραία και καλά και ο Παναγιώτης άρρωστος. Sucks, το βράδυ της ίδιας μέρας 39 πυρετό και δε συμμαζεύεται. Ο χρόνος, επομένως, δεν μπήκε και τόσο καλά για μένα. Βέβαια πλέον έχω Wii και είμαι καλά, επομένως δεν μπορώ να παραπονιέμαι.

Τέλος πάντων, άντε καλή μας χρονιά, χρόνια πολλά, υγεία κτλ κτλ κτλ.

ΥΓ: Boobs rocks xD .

ΥΓ2: Δεν πιστεύω κάποιος να πήρε στα σοβαρά την πρώτη παράγραφο, θα σφαχτούμε 😛 .

Posted in Διάφορα... | 1 Comment »