Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Some things never change…others do!

Posted by evans στο Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου, 2007

            Υπάρχουν στιγμές αναπόλησης των χρόνων και των εποχών που πέρασαν και εσύ συνεχίζεις την ζωή σου, δίχως να σβήνονται από τη μνήμη σου τα όσα πέρασαν, αυτές οι περίεργες και ευχάριστες στιγμές των περασμένων χρόνων. Κομμάτια αναμνήσεων που συνθέτουν αυτό που πλέον είσαι ανήκουν στο παρελθόν και το πέρασμα των χρόνων φθείρει την εικόνα τους, αλλοιώνοντας τα. Ξεχνάς και εσύ ο ίδιος αυτά τα μικρά πραγματάκια που σε έκαναν αυτό που είσαι και απλώς αφήνεσαι στο τώρα, δίχως να ενδιαφέρεσαι για όλα τα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα της ζωής σου, δίχως ουσιαστικά να θυμάσαι πώς έγινες έτσι, από τι δοκιμασίες πέρασες για να αναπτύξεις την περίπλοκη σου προσωπικότητα.

            Θα έρθει η στιγμή που θα δεχτείς κάποια ερεθίσματα και θα θυμηθείς ότι κάποτε υπήρξες κάποιος διαφορετικός. Τα ερεθίσματα αυτά θα σε βοηθήσουν να ψάξεις καλά μέσα στο λαβύρινθο των αναμνήσεων σου, για να βρεις αυτά τα κομμάτια της μνήμης σου που τόσο καλά τα έθαψες με το πέρασμα των χρόνων. Και τότε μπαίνεις ξανά σε μία ευχάριστη διαδικασία, να κάνεις μία έντονη και εποικοδομητική αυτοκριτική, να δεις τι ήσουν και τι πλέον είσαι και να διορθώσεις και πάλι τυχόν πταίσματα, τυχόν λάθη που πιστεύεις ότι δεν αρμόζουν στο χαρακτήρα σου.

            Τελικά, όμως, πόσο προσκολλημένοι οφείλουμε να είμαστε στο παρελθόν; Το παρελθόν είναι κάτι που έχει περάσει και εμείς είμαστε εδώ, στο τώρα, και πρέπει να ζήσουμε αυτήν τη χρονική περίοδο, προσαρμοσμένοι στις καταστάσεις που επικρατούν σε αυτήν και όχι που κάποτε επικρατούσαν. Το παρελθόν αποτελεί ένα μικρό ημερολογιάκι που καταγράφει συνέχεια όλα όσα συμβαίνουν γύρω και μέσα μας. Σημαντικό εργαλείο για τον πλήρη καθορισμό του «εγώ» μας. Το παρελθόν έχει να μας διδάξει πολλά, αλλά δεν μπορούμε να μείνουμε εκεί. Το παρελθόν, σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, μας δείχνει αυτό που ήμασταν, πόσο αλλάξαμε και πλέον τι είμαστε. Είναι η καθαρότερη εικόνα του εαυτού μας και πρέπει πάντα να το έχουμε υπόψη μας, ώστε να μην πέφτουμε στα ίδια ατοπήματα ξανά και ξανά.

            Με βάση την ηλικία και τις εμπειρίες του στην ζωή του, ο άνθρωπος αλλάζει. Όσο περνούν τα χρόνια από πάνω του, τον αλλάζουν, άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο. Ποτέ δε μένει στάσιμος, όσο πάντα υπάρχει κάτι με το οποίο μπορεί να αλληλεπιδράσει ή να του δώσει εναύσματα για σκέψη. Ιδεολογίες αλλάζουν, πιστεύω, ηθικές αξίες και αντιλήψεις, όλα με βάση τη συνάρτηση «ζωή». Μπορεί ένα γεγονός να γίνει το αίτιο για τη ριζική αλλαγή της προσωπικότητας σου, από τη μία στιγμή στην άλλη, και πολλές ηθικές αξίες και ιδανικά να καταστραφούν. Η αλήθεια είναι τις περισσότερες φορές ένα φορτίο πολύ πιο βαρύ από όσο ο κάθε άνθρωπος θα μπορούσε να σηκώσει και η αλαζονεία απέναντι στην αλήθεια και την ίδια την ζωή πληρώνεται με ένα αντίτιμο καθόλου πολύ πιο ακριβό από ότι ίσως θα μπορέσεις να πληρώσεις. Η πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι περίπλοκος και εσύ οφείλεις να τον αναλύσεις οδηγεί μόνο σε πόνους και σε στεναχώριες. Γιατί όταν προσπαθείς να αναλύσεις κάτι πέρα από τα όρια του, το μόνο που καταφέρνεις είναι να δημιουργείς τρύπες στον ίδιο σου τον εαυτό, από τις οποίες αργότερα να μπορέσει ο ίδιος αυτός ο κόσμος να τρυπώσει μέσα σου και να φάει τα σωθικά σου, χωρίς να έχεις τη δύναμη και το κουράγιο να τον καταπολεμήσεις.

            Αν φοβάσαι την αλλαγή φοβάσαι και τον ίδιο τον κόσμο στον οποίο ζεις, άρα και την ίδια την πραγματικότητα. Προσπαθείς να ξεφύγεις με τη σκέψη, να δημιουργήσεις παραμύθια που θα ντύσουν αυτήν την πραγματικότητα και εσύ θα είσαι ο μεγάλος παραμυθάς, που θα δίνει ζωή στον κόσμο. Θα φτιάξεις το δικό σου κουκλοθέατρο, χωρίς να έχεις, όμως, την πραγματική δύναμη να το υλοποιήσεις. Η σκέψη είναι δυνατό πράγμα και μακάρι ο καθένας να μπορούσε να έχει το δικό του χώρο για να την εκφράσει και να της δώσει υλική υπόσταση. Όμως ο κόσμος, όσο όμορφος και τέλειος να είναι από τη φυσική του πλευρά, άλλο τόσο σκληρός και ανισόρροπος είναι, έτσι όπως των έχουν κάνει οι πλέον αρχηγοί του, τα τελευταία, κοντά, δύο δισεκατομμύρια χρόνια.

            Και επειδή σε αυτόν τον κόσμο συνυπάρχεις με άλλους και παίρνετε όλοι μαζί μέρος σε αυτόν τον ξέφρενο χορό της αλλαγής, δεν μπορείς απλώς να αναλύεις καταστάσεις, να μεγεθύνεις όλο και περισσότερο την αντιληπτική σου ικανότητα και εσύ να ορίζεις τον εαυτό σου αυστηρό κριτή των πάντων. Όντας ένα αναπόσπαστο κομμάτι ενός συνόλου, οφείλεις να αξιοποιείς το παρελθόν για να βγάζεις πρώτα την ετυμηγορία για τον ίδιο σου τον εαυτό και μετά για τους άλλους. Το τι είσαι εσύ και το τι είναι οι άλλοι αποτελεί απλώς ένα αποτέλεσμα μιας, ίσως, πολύ καλά οργανωμένης συνάρτησης, της ζωής, η οποία έχει πάρα πολλούς παράγοντες σαν όρισμα και μόνο ένα αποτέλεσμα, όσον αφορά το κάθε ξεχωριστό πρόσωπο. Ο καθένας δέχεται τις επιδράσεις από τον έξω κόσμο και αλλάζει ανάλογα με αυτές. Μπορεί οι αλλαγές να γίνονται μετά από ώριμη και πολύ σκέψη, αλλά οτιδήποτε σου συμβαίνει, οτιδήποτε σου δίνει έναυσμα για σκέψη, προέρχεται από εκεί έξω. Τίποτα δεν πηγάζει αποκλειστικά και μόνο από μέσα, τα ερεθίσματα, είτε καλά είτε κακά, έρχονται από έξω κωδικοποιημένα, και απλώς οφείλεις εσύ να τα αποκωδικοποιήσεις με βάση την αντιληπτική σου ικανότητα.

            Το πώς θα κρίνεις τους άλλους είναι κάτι εντελώς ξεχωριστό. Οι άλλοι δε διαφέρουν σε εσένα τόσο πολύ, όσο πιστεύεις. Ο καθένας μας δεν είναι, στην πιο αυστηρή και γενικότερη έννοια, τίποτα παραπάνω από έναν ακόμα έμβιο οργανισμό, που εντάσσεται στην ομάδα των ανθρώπων. Οι άνθρωποι λειτουργούν με έναν ξεχωριστό τρόπο από ότι οι υπόλοιποι οργανισμοί, αλλά όλοι με τον ίδιο. Άλλοι των έχουν πιο ανεπτυγμένο και άλλοι λιγότερο. Όλοι, όμως, λειτουργούν με βάση κάποια αίτια και αυτά τα αίτια μπορεί να είναι σοβαρά ή και όχι. Οι τελικές πράξεις, τους, όμως, όπως και οι δικές σου, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το λογικό, ίσως, αποτέλεσμα μιας σειράς πράξεων και εξισώσεων, δηλαδή των αιτίων αυτών. Αυτό που θα έπρεπε να κρίνεται δεν είναι τα αποτελέσματα των πράξεων κάποιου, αυτά καθαυτά, αλλά τα αίτια εκείνα που οδήγησαν στην πράξη την ίδια.

            Όσο πιο απλώς είσαι και όσο πιο απλά αντιμετωπίζεις τα πράγματα, τόσο πιο απλώς θα είναι και ο κόσμος γύρω σου. Η ανάλυση σε απλά θέματα καταστρέφει την ουσία και οτιδήποτε συνδέεται με την πραγματικότητα. Καταλήγεις να είσαι ένας παραμυθάς, που απλώς φαντάζεται τον κόσμο του, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για αυτόν. Τα πάντα ξεκινούν από γύρω σου και από τις ερμηνείες που θα δώσεις εσύ σε οτιδήποτε σε περιβάλλει. Απλώς μείνε ο εαυτός σου και αξιοποίησε οτιδήποτε μπορείς, ώστε να είσαι αυτός που πραγματικά έχεις ορίσει ότι θα είσαι.

Αποδέξου τις αλλαγές και τις στασιμότητες του κόσμου αυτού και αποδέξου το πώς εσύ θα τον βλέπεις αυτόν. Και πάνω από όλα αποδέξου τη διαφορετικότητα και μοναδικότητα των άλλων ανθρώπων μέσα στο σύνολο και μη λειτουργείς συγκριτικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: