Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Just fuck yourselves…well something like that :P

Posted by evans στο Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου, 2007

Τελικά όσο μεγαλώνεις χαζεύεις. Περάσαμε από πολλά στάδια, διαμορφώνουμε ακόμα και τώρα το χαρακτήρα μας, γνωρίζουμε όλο και περισσότερα πράγματα καθημερινά και προσπαθούμε συνέχεια για κάτι καλύτερο. Πολλές φορές, όμως, βλέποντας τον υπόλοιπο κόσμο γύρω σου και κυρίως τους φίλους σου τους κολλητούς και αγαπημένους, παρατηρώντας την αλλαγή της συμπεριφοράς τους με το πέρασμα των χρόνων, αναρωτιέσαι πού πραγματικά ωθεί ο καθένας τον εαυτό του και πόσο πιθανόν διαφορετικός είσαι από τους υπόλοιπους.

Σίγουρα ο καθένας δεν μπορεί να έχει τις ίδιες εμπειρίες. Μπορεί εσύ να έχεις ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα από τον άλλον και να έχεις μπει στη διαδικασία να σκεφτείς κάποιες καταστάσεις πολύ πιο διεξοδικά, επομένως δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν για τη συμπεριφορά του. Από εκεί και πέρα, όμως, υπάρχει κάτι σαν «κώδικας» συμπεριφοράς, ίσως μία κοινή ηθική, που ορίζει κάποια πράγματα και ξεχωρίζει το σωστό από το λάθος και το καλό από το κακό. Αυτό ακριβώς σε οδηγεί στο να ασκήσεις την κριτική σου, η οποία πηγάζει καθαρά και μόνο από μία εποικοδομητική αυτοκριτική και αυτογνωσία, για τους άλλους και να ορίσεις τη βαρύτητα και το χαρακτήρα που θα δώσεις στις σχέσεις σου με αυτούς.

Μεγαλώνοντας και περνώντας από την πλέον καθοριστικότερη περίοδο της ζωής σου για τη θεμελίωση των βάσεων του χαρακτήρα σου, δηλαδή του λυκείου, αλλάζεις συνέχεια και προσπαθείς να γίνεις όλο και καλύτερος. Οι ανασφάλειες και οι περιέργειες, υπολείμματα της σχολικής περιόδου, αποτελούν την κύρια ασχολία σου και αυτά προσπαθείς να ξεπεράσεις, να διορθώσεις, προσπαθείς δηλαδή να γίνεις αυτός που πάντα ήθελες να γίνεις. Αυτός ο αγώνας κρατάει πάρα πολύ καιρό και ουσιαστικά δεν τελειώνει ποτέ, γιατί ο άνθρωπος εκ του φυσικού του δεν μπορεί να αγγίξει την τελειότητα, με την ευρύτερη έννοια της λέξης. Το ερώτημα είναι αν και ο ίδιος θα ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο. Το να έχεις κάτι να διορθώσεις σου δίνει κίνητρα για να συνεχίσεις, όταν όμως φτάσεις στο σημείο να μην έχεις τίποτε απολύτως να διορθώσεις τι θα κάνεις;

Παρατηρώντας, λοιπόν, τον κοινωνικό μου περίγυρο βλέπω μία χαοτική κατάσταση, όπου ο καθένας ανάγει τις ανασφάλειες του στα δυνατά του σημεία και δεν προσπαθεί να διορθώσει κάτι, απλώς να τα μπαλώσει, να τα παραμερίσει και στο τέλος να τα εξαφανίσει, τουλάχιστον φαινομενικά. Με αυτόν τον τρόπο όλα όσα κρύβει καταλήγουν να γίνουν οι κινητήριες δυνάμεις του και να ορίσουν πλήρως το ποιος πραγματικά είναι. Από τις ανασφάλειες τους πηγάζει η παραμικρή τους συμπεριφορά και στην προσπάθεια τους να τις αποκρύψουν, χάνουν το πλήρες νόημα σχεδόν κάθε τους πράξης και γίνονται απλώς ανασφαλή, χαμένα κορμιά, δίχως καμία δόση σωστής και εποικοδομητικής αυτοκριτικής. Τα άτομα αυτά πολλές φορές φτάνουν στο σημείο ενδόμυχα να θεωρούν τέλειους τους εαυτούς τους, όχι όμως πιστεύοντας κάτι τέτοιο φανερά και εκφράζοντας το. Οι πράξεις τους οι ίδιες, οι συμπεριφορές τους, οι απόψεις τους και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουν όλες τους τις κουβέντες και απόψεις υποδηλώνει κάτι τέτοιο. Οποιαδήποτε ασχολία τους προσπαθούν να την ανάγουν σε ότι πιο εποικοδομητικό υπάρχει, οποιαδήποτε συμπεριφορά τους στην απόλυτα σωστή, ενώ οι ίδιοι προσπαθούν να προβάλουν τον εαυτό τους και το χαρακτήρα τους σαν κάτι το ιδιαίτερα ξεχωριστό και συγκροτημένο.

Στην τελική αυτό που επιδιώκουν είναι απλώς η καλυτέρευση του εαυτού τους, ή απλώς η επίδειξη στους άλλους; Και αν τελικά το τελευταίο ισχύει, τι νόημα θα έχει να συναναστρέφεσαι και να δίνεις ιδιαίτερη σημασία σε τέτοια άτομα; Είναι κουραστικό να βρίσκεσαι συνέχεια μέσα σε ένα χώρο όπου επικρατεί ασταμάτητος ανταγωνισμός, όπου οτιδήποτε τείνει να είναι απλώς και μόνο μία προσπάθεια επίδειξης. Όλα τα λεγόμενα, όλες οι πράξεις και οι συμπεριφορές, μέχρι και ο ίδιος ο τρόπος σύνταξης και έκφρασης των ιδεών και των απόψεων προσπαθούν να κερδίσουν αυτόν τον ανταγωνισμό. Φτάνεις σε σημείο να σιχαίνεσαι τις συζητήσεις για τα θέματα που σε ενδιαφέρουν και για τα ενδιαφέροντα σου, γιατί απλώς ξέρεις ότι ο άλλος θα προσπαθήσει να πει κάτι καλύτερο από εσένα, όχι για τη συζήτηση και για την εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, αλλά για την επίδειξη και για την αίσθηση του καλύτερου.

Βαριέσαι και ψάχνεις άλλα άτομα, που προσπαθούν να ζήσουν με βάση τις ανασφάλειες τους, όχι ενστερνίζοντας αυτές, αλλά προσπαθώντας να τις καταπολεμήσουν. Η αυτοκριτική και η αυτογνωσία είναι πολύ σημαντικό πράγμα, κυρίως όταν είναι η βάση κάθε ενέργειας μας. Ποτέ η σύγκριση δεν πρέπει να αποτελεί κριτήριο για την κρίση μας και ποτέ δεν πρέπει η κρίση να γίνεται με βάση τα αποτελέσματα μιας πράξης, αποκομμένης από τα πιθανά αίτια και κίνητρα που την προκάλεσαν.

Κουρασμένος, λοιπόν, από μία τεράστια δόση απόλυτων και δήθεν απόψεων και ανθρώπων, που φοβούνται να κοιτάξουν στον καθρέφτη το ποιοι πραγματικά είναι, αποφάσισα να αναθεωρήσω πολλά πράγματα και κυρίως τον τρόπο με τους οποίο εγώ ο ίδιος θα τους αντιμετωπίζω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: