Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Archive for the ‘Ταινίες’ Category

Εδώ θα παραθέτω τις εντυπώσεις μου για διάφορες ταινίες, κυρίως για αυτές που με επηρέασαν και με στιγμάτισαν.

Tideland

Posted by evans στο Κυριακή, 29 Οκτώβριος, 2006

 

Το Tideland είναι μία ιδιόμορφη ταινία του Terry Giliam. Εμποτισμένο με μία παράξενη αισθητική και θεματολογία και βασιζόμενο στο ομώνυμο βιβλίο του Mitch Cullin προσπαθεί να μας παρασύρει μέσα σε ένα όμορφο παραμυθάκι και να μας μαγέψει με τις σουρεαλιστικές του σκηνές. Τελικά, όμως, τι μπορεί ακριβώς να θέλει να μας δείξει το Tideland, μία ίσως διαφορετική εκδοχή του ταξιδιού της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων;

H Jeliza Rose είναι μικρή και όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας των 10 χρονών αφήνεται στη φαντασία της. Ο κόσμος για την Jeliza Rose δεν είναι αυτό που οι υπόλοιποι άνθρωποι βλέπουν και αισθάνονται, αλλά μία παράξενη πραγματικότητα, στην οποία ο θάνατος και η ζωή έχουν μία πολύ διαφορετική θέση και τα κεφαλάκια των κούκλων της έχουν τη δική τους ζωή και προσωπικότητα. Αφημένη σε αυτόν τον κόσμο δεν επηρεάζεται από κάποιες τραγικές αλήθειες, όπως ο θάνατος της μητέρας της, ή του πατέρα της (τον οποίο ούτε καν αντιλαμβάνεται), αντιθέτως αντιμετωπίζει το καθετί σαν ένα ονειρικό ταξίδι, που θα τους οδηγήσει κάπου αλλού.

Ο ναρκομανής πατέρας της, μετά το θάνατο της μητέρας της, την πηγαίνει ένα μακρινό ταξίδι στη χώρα «όπου τα στάρια κυματίζουν», εκεί που βρίσκεται και το σπίτι της νεκρής γιαγιάς της. Εκεί πέρα η Jeliza Rose χάνεται πλήρως από τα στενά όρια του κόσμου, βρίσκεται έξω από αυτόν και μπορεί να ζήσει όπως της ορίζει η φαντασία της. Με παρέα τις κούκλες της θα ζήσει κάποιες εξωπραγματικές καταστάσεις, θα συναντήσει παράξενους και τρελαμένους ανθρώπους, οι οποίοι, όμως, ταιριάζουν σε αυτήν την πραγματικότητα στην οποία ζει η Jeliza Rose

Η Jeliza Rose θα αφεθεί στους ανθρώπους και στον τρόπο που ο καθένας βλέπει τα πάντα γύρω του, θα αφεθεί στην τρέλα αυτών και θα ζήσει στη δική της πραγματικότητα, αυτή που ορίζουν οι φίλες της τα κεφάλια, ο νεκρός πατέρας της που κοιμάται αιώνια, η τρελαμένη εραστής του πατέρα της και ο αδελφός αυτής, που αντιλαμβάνεται τα στάχυα ως μία τεράστια και απέραντη θάλασσα.

Καθώς η ταινία εξελίσσεται χάνεσαι και εσύ μέσα σε αυτήν, προσπαθείς να κατανοήσεις τα όσα γίνονται και να δώσεις ερμηνεία στα ανεξήγητα. Οι σκηνές γίνονται όλο και πιο περίεργες και φαίνονται ως πλήρως άσχετες η μία με την άλλη. Χάνεσαι και εσύ κάπου μέσα σε αυτήν την αλλόκοτη πραγματικότητα, σε τραβάει και εσύ ή θα αφεθείς και θα ζήσεις μερικά λεπτά τρέλας, ή θα προσπαθήσεις να απορρίψεις τα όσα γίνονται. Στην τελική δε βγάζεις νόημα, απλώς παλεύεις, ή απολαμβάνεις.

Η αισθητική της είναι ιδιαίτερα παράξενη, το ίδιο και η προσέγγιση του θέματος. Η μουσική που συνοδεύει τις ακατανόητες αυτές σκηνές περιπλέκει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, δίνοντας μία νότα μυστηρίου. Δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον καλό, κάποιον κακό, τι σκοπό έχει ο καθένας και ποια θέση έχει μέσα στην ταινία. Όσα γίνονται φαίνονται σαν κάποιες πλήρως ασυμβίβαστες καταστάσεις που περιπλέκονται και συμπορεύονται μέχρι το επικείμενο «τέλος του κόσμου».

Ο θάνατος, το σεξ, τα ναρκωτικά και η βία είναι στοιχεία εμφανέστατα στην ταινία αυτήν και περιτριγυρίζουν το μικρό αυτό κοριτσάκι. Στα μάτια της, όμως, τα πάντα φαντάζουν ως κάτι το ιδεατό, η πραγματικότητα είναι πολύ μακριά από αυτήν. Η αγαπημένη της φίλη, το κεφάλι της κούκλας «Mystic» αποτελεί τη λογική πλευρά του μυαλού της, το οποίο σύντομα χάνεται μέσα σε αυτό το αμάλγαμα τρέλας και παραφροσύνης, στον κόσμο που βρίσκεται πλέον η Jeliza Rose.

Αφήνοντας τις γενικολογίες θα ήθελα να παρουσιάσω την ταινία από τη δική μου οπτική γωνία. Πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία την αναδεικνύουν, ενώ πολλά άλλα την αμαυρώνουν. Ίσως η κούραση μέσα από αυτό το ταξίδι, ίσως το ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τα όσα γίνονται και να αφεθεί σε αυτά τον κάνουν να την απορρίψει. Στην ουσία η φαντασία του θεατή πρέπει να ενωθεί με την «πραγματικότητα» της ταινίας και να ζήσει ανάμεσα στα πρόσωπα, να ξεχαστεί και να χαθεί στα στάχυα και να δει αυτά που βλέπουν και οι τρελοί ήρωες. Εγώ δεν μπόρεσα…

Posted in Ταινίες | 4 Σχόλια »

Metropolis!

Posted by evans στο Κυριακή, 13 Αύγουστος, 2006

 

Βουβός, ασπρόμαυρος κινηματογράφος, διάρκειας 153 λεπτών. Η ταινία φαντάζει βουνό στα μάτια ενός νέου σχετικά cinefil, που αρέσκεται σε διαφορετικού από αυτήν είδους ταινίες. Ενώ αρχικά η ταινία φάνταζε ως ένα κατόρθωμα, κατά τη διάρκεια της ανάμεικτα συναισθήματα με κατέκλυσαν, αφήνοντας με σε μία ξέφρενη οπτικοακουστική πανδαισία.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ταινίες | 1 Comment »

Remember, remember the 5th of November…

Posted by evans στο Πέμπτη, 20 Ιουλίου, 2006

V for Vendetta

“Remember, remember the 5th of November
The gunpowder treason and plot
I know of no reason why the gunpowder should ever be forgot”

Εν αναμονή του DVD “V for Vendetta” η πώρωση μου για την ταινία επανέρχεται, όπως όταν την είχα πρωτοδεί στις αίθουσες του κινηματογράφου. Μου είχε αρέσει τόσο πολύ, μάλιστα, που την είδα άλλες δύο φορές, πληρώνοντας συνέχεια την είσοδο μου, χωρίς να λυπάμαι, όμως, τα λεφτά. Ταινία που άξιζε κάθε ευρώ που έδωσα και κάθε ώρα που ξόδεψα. Σκηνοθεσία James McTeique (πρώτος βοηθός σκηνοθέτη των The Matrix), σεναριογράφοι Wachowski (The Matrix) και πρωταγωνιστές Natalie Portman (Star Wars Trilogy, Garden State) και Hugo Weaving (The Matrix – Smith).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ταινίες | Leave a Comment »

The Matrix Plot Analysis!

Posted by evans στο Σάββατο, 1 Ιουλίου, 2006

the matrix

Τον τελευταίο καιρό κάθισα και ασχολήθηκα πάρα πολύ με το The Matrix ξανά, ώστε να κατανοήσω καλύτερα το σενάριο του. Μετά από δύο απανωτές φορές που είδα όλη την τριλογία, καθώς και το Animatrix, κατέληξα σε κάποια εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα, από ότι πριν από δύο με τρία χρόνια.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Ταινίες | Leave a Comment »