Another World

to live, to sleep…maybe to dream

Archive for the ‘Reviews’ Category

Reviews για διάφορα παιχνίδια.

Final Fantasy XII review

Posted by evans στο Δευτέρα, 25 Δεκέμβριος, 2006

Το τελευταίο και πιο επικό μέρος της σειράς για το Playstation 2 κυκλοφόρησε στα τέλη του έτους 2006 στην Αμερική, συγκεκριμένα στις 31 του Οκτώβρη. Με μία ακαθόριστη, ακόμα, ημερομηνία για την ευρωπαϊκή κυκλοφορία, το Final Fantasy XII κατάφερε να προκαλέσει, με τη διαφορετικότητα του, και στον υπόλοιπο, δυτικό, κόσμο, πέρα από την Ιαπωνία. Παίρνοντας διθυραμβικές κριτικές από τον «επίσημο» τύπο και ποικίλες από τους παίχτες, το ΧΙΙ κατάφερε πραγματικά να προκαλέσει σάλο με όλα τα καινούρια του στοιχεία και τις καινοτομίες του, σπάζοντας όλα τα φράγματα και τις δομές των ως τότε ιαπωνικών RPGs. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Posted in Reviews | 1 Comment »

Xenosaga Episode III Also sprach Zarathustra

Posted by evans στο Σάββατο, 14 Οκτώβριος, 2006

Μετά από μία ιδιαίτερα ανισόρροπη πορεία, η σειρά καταφέρνει να φτάσει στο τέλος της λίγο πρόσκαιρα με το Xenosaga Episode III Also sprach Zarathustra. Ενώ αρχικά τα σχέδια μιλούσαν για μία επική «εξαλογία», που θα προσέφερε ένα μοναδικό σενάριο, οι σχετικά χαμηλές πωλήσεις των δύο πρώτων επεισοδίων οδήγησαν την Namco να μειώσει τον αριθμό τους από έξι σε τρία. Εύλογα ερώτημα είναι αν το ένα επεισόδιο θα μπορούσε να χωρέσει τα «σπασμένα» του δεύτερου καθώς και το υλικό των τριών χαμένων. Ο φόβος μιας αποτυχημένης προσπάθειας εξαλείφεται όσο ξεδιπλώνεται το σενάριο του παιχνιδιού, το οποίο καλύπτει πάρα πολλά θέματα, δίνοντας μας ένα επικό τέλος, ισάξιο του ονόματος του τίτλου και των προσδοκιών που μας είχε αφήσει ο Takahashi, μετά το προηγούμενο του δημιούργημα (Xenogears).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | Leave a Comment »

Shin Megami Tensei Digital Devil Saga

Posted by evans στο Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου, 2006

Τα Shin Megami Tensei, μετρώντας δύο δεκαετίες κοντά, φτάνουν στο Playstation 2 με μία σειρά από μαγευτικά παιχνίδια, ένα εκ των οποίων, μάλιστα, αποτελεί συνέχεια της βασικής σειράς. Ενώ το Shin Megami Tensei 3 Nocturne (Lucifer’s Call στην Ευρώπη) είχε μία πιο αυστηρή προσέγγιση, αποφεύγοντας να ξεκόψει από την κλασική παράδοση της σειράς, το Digital Devil Saga ρισκάρει και ξεφεύγει αρκετά από τα στερεότυπα της και προσφέρει ένα αποτέλεσμα πολύ πιο άνετο και διασκεδαστικό. Επιστρατεύοντας τα βασικά στοιχεία των MegaTen, καθώς και πολλά άλλα του χώρου των ανατολικών παιχνιδιών ρόλων, καταφέρνει να δώσει έναν τίτλο βατό σε μεγάλη μάζα παιχτών και όχι μόνο στους hardcore του είδους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | 4 Σχόλια »

Half-Life 2

Posted by evans στο Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου, 2006

Το Half-Life 2, ένα παιχνίδι τους είδους «FPS», επιτυγχάνει πολλές καινοτομίες με ένα μοναδικό και καθόλου περίπλοκο τρόπο. Στην πραγματικότητα εύκολα το παιχνίδι περνιέται για ένα απλό και κλασικό ακόμα FPS ανάμεσα στα τόσα άλλα. Όμως δύσκολα θα μπορούσε κανένας, που δεν έχει κατανοήσει όλες τις πτυχές του τίτλου, να κάνει μία σωστή και ορθολογική κριτική για αυτό.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | 9 Σχόλια »

ICO and Shadow of the Colossus – Παρουσίαση

Posted by evans στο Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου, 2006

Τα δύο αυτά παιχνίδια αποτελούν από τα πιο άξια δείγματα αισθητικής του χώρου των βιντεοπαιχνιδιών τα τελευταία χρόνια. Κυκλοφόρησαν στο μηχάνημα της Sony, Playstation 2, σε συσκευασίες, μάλιστα, που ανεδείκνυαν αυτήν τη διαφορετική τους προσέγγιση. Βέβαια το ερώτημα, που από την πρώτη στιγμή θέτει κανείς, είναι κατά πόσο το gameplay των τίτλων αυτών μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Είναι πράγματι τόσο καλά, όσο ακούγεται, ή η αισθητική και η ατμόσφαιρα κρύβουν όλη τη μαγεία των παιχνιδιών αυτών;

Ξεκινώντας από το ICO, που κυκλοφόρησε και πρώτο, το πρώτο πράγμα που σίγουρα κάνει εντύπωση είναι ο σχεδιασμός των γραφικών και η ατμόσφαιρα. Ο ICO, ένα αγόρι με κέρατα, αφήνεται σε έναν ναό από τη φυλή του, γιατί θεωρείται κατάρα για αυτήν. Παρόλη τη φυλάκιση του καταφέρνει να ξεφύγει από τα δεσμά του και καταλήγει να περιπλανιέται μόνος του σε ένα ολόκληρο κάστρο.

Στην περιπλάνηση του αυτή συναντάει ένα κορίτσι ασπροντυμένο, την Yorda, με την οποία δένεται αμέσως. Ουσιαστικά το παιχνίδι δεν αποτελεί την προσπάθεια του ICO να ξεφύγει από το κάστρο, αλλά τη δημιουργία αυτής της δυνατής φιλίας, ίσως και πλατωνικού έρωτα, μεταξύ των δύο αυτών ηρώων. Σε ολόκληρη την περιπλάνηση τους τα δύο παιδιά αλληλοβοηθούνται, ώστε να ξεπεράσουν κάθε εμπόδιο και δυσκολία. Ο ICO προστατεύει την Yorda από κάτι σκιές-τέρατα, ενώ η Yorda του ανοίγει μονοπάτια για να συνεχίσει την πορεία του. Η δυνατή αυτή φιλία δημιουργεί ένα ιδιαίτερο αίσθημα στον παίχτη, αφού μέχρι και η στιγμή του save αποτελεί ένα δείγμα αυτής. Και οι δύο ήρωες ξαπλώνουν και κοιμούνται σε μία μαγική πολυθρόνα.

Η αισθητική είναι αυτή που ξεχωρίζει αμέσως. Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η τρομερή αισθητική δεν επιτυγχάνεται μέσω μίας ιδιαίτερα καλής μηχανής γραφικών, ή μέσω προσεγμένων και καλλωπισμένων γραφικών, αλλά μέσω μίας ιδιαίτερης απλότητας, που διέπει τον τίτλο. Εξάλλου αυτό που θέλει να επιτύχει είναι η μετάδοση κάποιων συγκεκριμένων συναισθημάτων και όχι ο εντυπωσιασμός. Η μελαγχολία και η μοναξιά σε διακατέχουν, όπως διακατέχουν και τους ήρωες, από την πρώτη στιγμή, ενώ η πλήρης απουσία μουσικής επένδυσης, πέρα από κάποιες πολύ συγκεκριμένες στιγμές, προσδίδουν ακόμα περισσότερο βαρύτητα σε αυτά τα δύο συναισθήματα. Η αίσθηση του ξένου και απόμακρου επίσης λαμβάνεται από τη μεριά του παίχτη και σε αυτό συντελεί η παραμικρή λεπτομέρεια. Μέχρι και η ομιλούμενη γλώσσα δεν αποτελεί κάποια γνωστή, ή υπαρκτή. Το σενάριο, από την άλλη, δεν έχει κάποιο υπόβαθρο, ή θεμέλιο, ενώ πολλές εξηγήσεις αφήνονται στη φαντασία του παίχτη πλήρως.

Το αρχικό, όμως, ερώτημα παραμένει: Είναι το gameplay σε ικανοποιητικό βαθμό προσεγμένο, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι μία αρμονία μεταξύ διασκέδασης/ ψυχαγωγίας και αισθητικής τελειότητας;

Δυστυχώς πολλά κενά και πολλές ατέλειες διέπουν το gameplay, με την αυστηρή έννοια του όρου, θέτοντας το παιχνίδι αδύναμο ίσως στο σημαντικότερο τομέα κάθε τίτλου. Η συνεχόμενη επανάληψη διαφόρων διαδρομών, η επίλυση γρίφων, η ανούσια, πολλές φορές, μάχη με τις σκιές και το σχετικά χαμηλών επιπέδων A.I. της Yorda σύντομα κουράζουν. Με αυτόν τον τρόπο η αρμονία μεταξύ αισθητικής και gameplay χάνεται και τα συναισθήματα που δημιουργούνται στον παίχτη καταλήγουν να είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα επιδιωκόμενα, τουλάχιστον σε αρκετές στιγμές του παιχνιδιού.

Από την άλλη πλευρά έχουμε ένα παιχνίδι βασιζόμενο σε μεγάλο βαθμό στον «πνευματικό πατέρα» του. Το Shadow of the Colossus, χαρακτηριζόμενο από σχεδόν τα ίδια στοιχεία του ICO, προσπαθεί να προσφέρει και αυτό ένα ιδιαίτερα παράξενο και ξεχωριστό gameplay, σε συνδυασμό με τη μοναδική αισθητική, που ο προκάτοχος του ανέδειξε.

Ο θάνατος της αγαπημένης του τον οδήγησε σε μία γη πολύ μακριά από τη δική του. Ο πόθος να την ξαναδεί κινεί τα βήματα του πλέον και είναι έτοιμος να κάνει οποιαδήποτε θυσία για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Στη γη που πηγαίνει μία οντότητα με το όνομα «Domini» μπορεί να επαναφέρει στη ζωή οποιοδήποτε νεκρό, με μία μόνο προϋπόθεση: τη σφαγή δεκαέξι κολοσσών.

Εξοπλισμένος μόνο με ένα τόξο και με ένα σπαθί και με μοναδική συντροφιά, σε μία απέραντη έκταση γης, το άλογο του, ο ήρωας ξεκινάει το ταξίδι του για το κυνήγι των κολοσσών. Η ατμόσφαιρα είναι και εδώ μοναδική, με τα ξεχωριστά της στοιχεία, που μας θυμίζουν έντονα του ICO, σε άλλη υλοποίηση. Αυτή τη φορά δεν περιπλανιέσαι μέσα σε ένα κάστρο, αλλά σε έναν ολόκληρο, απέραντο κόσμο, μαζί με το άλογο σου. Η έλλειψη μουσικής για μία ακόμα φορά μας μεταδίδει μελαγχολία και μοναξιά, ενώ η έντονη εναλλαγή της ησυχίας σε δυνατή μουσική, κατά της εμφάνιση και αντιμετώπιση ενός κολοσσού, δημιουργούν ποικίλα συναισθήματα. Για μία ακόμα φορά η ατμόσφαιρα κυριαρχεί και η αισθητική βασιλεύει.

Με το μοναχικό αυτόν κόσμο δένουν οι φιγούρες των δεκαέξι κολοσσών. Τεράστιοι, επιβλητικού, δυσθεώρητοι, κινούνται μέσα στο χώρο, δίχως λόγο. Η ίδια τους η ύπαρξη μέσα στη γη αυτή δημιουργεί ένα μεγάλο ερωτηματικό, όπως εξάλλου και το συνολικό σενάριο του παιχνιδιού, που διέπεται από ένα κύμα αερολογίας. Οι κολοσσοί αδιαμφισβήτητα αποτελούν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του παιχνιδιού.

Για την εξόντωση του καθένα από αυτούς ο ήρωας θα πρέπει να αναζητήσει τα κρυφά αδύνατα σημεία του. Το περιβάλλον και το ίδιο το σώμα τους αποτελούν το κλειδί στην εξόντωση τους. Ο κάθε κολοσσός αποτελεί μία εντελώς διαφορετική πρόκληση και η εξόντωση του δεν έχει τη μορφή μίας δυναμικής μάχης, αλλά την επίλυση ενός καλοστημένου γρίφου. Δεκαέξι διαφορετικές προκλήσεις, η καθεμία ιδιαίτερα γοητευτική και εντυπωσιακή, προσφέρονται μέσω των μαχών με αυτά τα τέρατα.

Αν και αισθητικά το παιχνίδι ξεπερνάει τον εαυτό του, από άποψη gameplay για μία ακόμα φορά, όπως ακριβώς και το ICO, υπάρχουν στοιχεία που το μειώνουν. Οι ατέλειες στην κάμερα κατέχουν κυρίαρχο ρόλο, ενώ η περιορισμένες και αυστηρά καθορισμένες κινήσεις των κολοσσών δημιουργούσαν αρκετά προβλήματα στον έλεγχο του παιχνιδιού, καθώς και στις ενέργειες που μπορούσες να κάνεις. Επίσης αρκετές είναι οι στιγμές που θα βρεθείς παγιδευμένος στις επιθέσεις των κολοσσών, αδυνατώντας να ξεφύγεις με σχεδόν οποιοδήποτε τρόπο από αυτές, θέτοντας σε , πρακτικά, σε πλήρως μειονεκτική θέση. Επίσης η, πολλές φορές, άσκοπη περιπλάνηση στον κόσμο κουράζει τον παίχτη, ενώ η έλλειψη προσανατολισμού, προς ανεύρεση ενός κολοσσού, οδηγεί σε σπατάλη χρόνου.

Έχοντας τελειώσει και τα δύο παιχνίδια η τελική αίσθηση είναι μοναδική. Σου προσφέρονται δύο πρωτότυπες και ιδιόμορφες περιπέτειες και δύο, ιδιαίτερης αισθητικής, κόσμοι. Δυστυχώς τα μειονεκτήματα στο gameplay οδηγούν σε πολλά προβλήματα, τα οποία θα χαλάσουν την αίσθηση που ο κόσμος τους θέλει να σου μεταφέρει. Αποτελούν, πιστεύω, μία χειροπιαστή απόδειξη ότι το gameplay και η αισθητική πρέπει να βρίσκονται σε μία πλήρη αρμονία και ισορροπία, γιατί όταν αυτή δεν υπάρχει, τα συναισθήματα που θέλει να σου μεταφέρει ο κάθε παράγοντας ξεχωριστά, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον άλλον.

Posted in Reviews | Leave a Comment »

Shadow of the Colossus

Posted by evans στο Πέμπτη, 31 Αύγουστος, 2006

Σε μία εποχή όπου πολλές θεωρίες αναπτύσσονται περί καλλιτεχνικής υπόστασης των βιντεοπαιχνιδιών, το Shadow of the Colossus έρχεται και δίνει τροφή για σχόλια, αλλά και για πολλές νέες θεωρήσεις του θέματος αυτού. Σίγουρα αποκομμένο από οτιδήποτε εμπορικό, προσπαθεί μέσω της αισθητικής και της καλλιτεχνικής του προσέγγισης να προσφέρει διασκέδαση, καθώς και ψυχαγωγία, με έναν ξεχωριστό τρόπο.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | Leave a Comment »

Riviera the Promised Land (Gameboy Advance)

Posted by evans στο Δευτέρα, 14 Αύγουστος, 2006

Ένα όμορφο παιχνίδι, με αρχική κυκλοφορία στο φορητό μηχάνημα της Bandai, WonderSwan Color, το 2002, το Riviera the Promised Land υπόσχεται από την πρώτη στιγμή μία ξεχωριστή εμπειρία. Αποκομμένο από οποιοδήποτε κλασικό στοιχείο που διέπει τόσα χρόνια το χώρο των ανατολικών Role Playing Games, το Riviera προσπαθεί να προσεγγίσει μία εντελώς ξεχωριστή νοοτροπία, ακολουθώντας αρκετά διαφορετικό δρόμο από όλους τους προγόνους του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | Leave a Comment »

Dragon Quest VIII the Journey of the Cursed King (Playstation 2)

Posted by evans στο Δευτέρα, 26 Ιουνίου, 2006

Dragon Quest VIII

Ενώ τα ιαπωνικά RPGs έχουν συνδεθεί, στη συνείδηση πολλών gamers, με τα Final Fantasy, η σειρά Dragon Quest, γνωστότερη και πιο επιτυχημένη στην Ιαπωνία, συνεχίζει την πορεία της, κρατώντας τα στοιχεία, που την ξεχωρίζουν, δίχως να μπλέκεται με «μοντερνισμούς» και «καινοτομίες».

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | 1 Comment »

Kingdom Hearts II (Playstation 2)

Posted by evans στο Τετάρτη, 21 Ιουνίου, 2006

Kingdom Hearts II

Kingdom Hearts II

Τελειώνοντας, μετά από αρκετό καιρό ανυπομονησίας και προσμονής, το Kingdom Hearts II, οι εντυπώσεις είναι πολλές και διάφορες. Αρχικά έμεινα πλήρως ικανοποιημένος από το μαγευτικό και γεμάτο τέλος, που σου ξεκαθαρίζει όλα όσα συνέβαιναν στα δύο επεισόδια της σειράς, αργότερα, όμως, μετά από ενασχόληση με τα side quests του, το όλο “feeling” άλλαξε αρκετά. Δεν μπορώ τελικά να ξέρω αν ικανοποιεί πλήρως σε όλους τους τομείς, που συνθέτουν ένα RPG, το σίγουρο είναι ότι σε αρκετούς σου προσφέρει πολύ περισσότερα από ότι το πρώτο, ενώ σε κάποιους άλλους σου στερεί την πραγματική απόλαυση, που απλόχερα σου έδινε το Kingdom Hearts. Το σωστότερο θα ήταν, όμως, να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, παρουσιάζοντας μία πιο γενική και ολοκληρωμένη εικόνα του τίτλου.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Posted in Reviews | Leave a Comment »